370-வது பிரிவு பற்றி ஒரு யு.கே.ஜி பாடம் – எப்படி நுழைந்தது, ஏன் கல்தா கொடுக்கப் பட்டது?

அரசியல் அமைப்புச் சட்டம் 370-வது பிரிவால் இந்தியாவின் மீது படிந்த அவமானக் கறை துடைக்கப் பட்டது, தேசாபிமானம், மனோ தைரியம், அரசியல் சாதுரியம் மிகுந்த பிரதமர் நரேந்திர மோடியின் தலைமையில்தான் இந்த சாதனை சாத்தியமானது.

ஜம்மு-காஷ்மீர் இந்தியாவுடன் சேருவதற்காக அந்த சமஸ்தானத்தின் மன்னர் 1947-ம் வருடம் இந்தியாவுக்கு  ஒரு இணைப்புப் பத்திரம் எழுதிக்கொடுத்தார், அதை இந்திய அரசாங்கமும் கையெழுத்திட்டு ஒப்புக் கொண்டது. அந்த மாநிலத்தைப் பொறுத்தவரை, மிகச் சில விஷயங்களில் மட்டும்தான் இந்தியாவின் பாராளுமன்றம் சட்டம் இயற்றுவதற்கு அதிகாரம் உண்டு என்று அந்த இணைப்புப் பத்திரம் சொன்னது. அவை சுருக்கமாக: பாதுகாப்பு, ஆயுதப் படைகள், அயல் நாட்டு உறவு, தகவல் தொடர்பு, விமானம், கப்பல், ரயில்வே போக்குவரத்து, விமான நிலையங்கள், துறைமுகங்கள், தபால் தந்தி, ஒலிபரப்பு மற்றும் டெலிபோன் சேவைகள்.

 அந்த இணைப்புப் பத்திரத்தில் ஜம்மு-காஷ்மீரின் மன்னர் நமது நாட்டிற்கு வேறு சில நிபந்தனைகளையும் விதித்தார் – நாமும் அவற்றை ஒப்புக் கொண்டோம்.  அவற்றில் இரண்டு இவை:

”இந்தியாவின் எதிர்கால அரசியல் அமைப்பு சட்டத்தை ஜம்மு-காஷ்மீர் மாநிலம் ஏற்றுக் கொள்ளவேண்டும் என்கிற நிர்பந்தம் கிடையாது.”

”இந்த இணைப்புப் பத்திரத்தில் உள்ள ஷரத்துகள் மட்டுமே ஜம்மு-காஷ்மீர் மாநிலத்தை கட்டுப்படுத்தும். மற்றபடி, இந்த மாநிலத்தில் எனது தன்னாட்சியும் உரிமைகளும் அதிகாரங்களும் இந்த மாநில சட்டங்களும் பாதிப்பில்லாமல் தொடரும்.”

இந்த நிபந்தனைகளைக் கருத்தில் வைத்து, நமது அரசியல் அமைப்புச் சட்டம் உருவாகும் சமயத்தில் ஷேக் அப்துல்லா நேருவிடமும் நமது அரசியல் நிர்ணய சபை அங்கத்தினர்களிடமும் இப்படிப் பேசி இருக்க முடியும்: ”இணைப்புப் பத்திரத்தில் உள்ள இந்த இரண்டு நிபந்தனைகளுக்கும் உட்பட்டுதான் இந்தியா ஜம்மு-காஷ்மீர் மாநில இணைப்பை ஏற்றது. ஆகையால் இந்த நிபந்தனைகளையும் இந்திய அரசியல் அமைப்புச் சட்டத்தில் சேர்க்க வேண்டும். 370-வது பிரிவு அம்சங்களின் வழியாக அந்த இரண்டு நிபந்தனைகள் இந்திய அரசியல் சட்டத்தில் இடம் பெறட்டும். அது நடக்காவிட்டால் இணைப்புப் பத்திரத்தில் இரு தரப்பினரும் ஏற்றுக் கொண்ட அந்த இரண்டு நிபந்தனைகளும் வலு இழந்து செல்லாமலே போகும்”

ஷேக் அப்துல்லாவின் இந்த வாதத்தை இந்தியா நிராகரித்திருக்க முடியாது. ”ஏதோ இணைப்பு பத்திரத்தில் உங்களுக்குப் பிடித்த நிபந்தனைகளை ஏற்றுக் கொண்டு உங்கள் மாநிலத்தை வளைத்துப் போட்டோம். எங்கள் வார்த்தையை நம்பி நீங்களும் இந்த நாட்டோடு சேர்ந்து விட்டீர்கள்.  அந்த நிபந்தனைகளை எல்லாம் எங்கள் நாடு இப்போது செயல்படுத்தாது. மரியாதையாக அமைதியாக இருங்கள். இல்லாவிட்டால் எங்கள் நாட்டு ராணுவம் உங்களை கவனிக்கும்” என்று இந்தியா சொல்லவில்லை. அன்று இந்தியா அப்படி அடாவடியாகச் சொல்வதை யாரும் நினைத்துப் பார்க்கவும் முடியாது.  இதுதான் 370-வது பிரிவு பிறந்த கதை.

ஜம்மு-காஷ்மீர் மாநில மன்னரோடு எந்த இணைப்புப் பத்திரத்தில் இந்தியா கையெழுத்திட்டதோ, அச்சு அசல் அதே மாதிரியான இணைப்பு பத்திரத்தில்தான் இந்தியா மற்ற 550-க்கும் மேலான சமஸ்தான மன்னர்களுடன் ஒப்பந்தம் செய்து கொண்டது.  ஆனால் அந்த மன்னர்கள் தங்களுடைய இணைப்புப் பத்திரத்தில் கண்ட நிபந்தனைகளை இந்தியா தனது அரசியல் சட்டத்திலும் அங்கீகரிக்க வேண்டும் என்று அழுத்தம் கொடுக்கவில்லை. அந்த நிபந்தனைகளை எல்லாம் தாமாக தளர்த்திக்கொண்டு அவர்களின் சமஸ்தானங்களை இந்தியாவோடு முழுமையாக ஐக்கியம் செய்தார்கள்.

ஒரு கேள்வி நியாயமாக வரலாம். இப்படி அவமானமான நிபந்தனைகள் கொண்ட ஒரு இணைப்புப் பத்திரத்தை இந்தியா ஏன் ஏற்றது?  இதே இணைப்புப் பத்திரத்தின் வடிவில்தான் பாகிஸ்தான் நாடும் அதனுடன் இணைந்த சில 13 சமஸ்தானங்களுடன் ஒப்பந்தம் செய்து கொண்டது.  ஒரு நாடு கையெழுத்திட்ட இணைப்புப் பத்திரத்தை இன்னொரு நாடும் காப்பி அடித்து தனது நாட்டிற்கு பயன் படுத்தி இருக்க முடியாது. அனேகமாக, இரண்டு நாடுகள் பயன் படுத்திய இணைப்புப் பத்திரத்தையும் ஒரே மாதிரியாக தயாரித்தவர்கள் பிரிடிஷ் அரசாங்கமாக இருக்கும்.  அவர்கள் ஆட்சியின் கீழ் இந்திய சமஸ்தானங்கள் இருந்த காலத்திலும் பல தனி அதிகாரங்கள் அந்த சமஸ்தானங்களுக்கு உண்டு. அவற்றின் தொடர்ச்சியாக அது போன்ற தனி அதிகாரங்கள் இந்தியாவுடனோ பாகிஸ்தானுடனோ இணையும் சமஸ்தானங்களுக்கும் தக்க வைக்கப்பட்டிருக்கும்.  சரி, இந்தக் காலத்திற்கு வரலாம்.

ஒரு சமூகத்தின், ஒரு தேசத்தின் பழைய ஏற்பாடுகளை, பிற்கால சந்ததிகளும் அரசாங்கங்களும் அப்படியே பின்பற்றுவது என்பது சரித்திரத்தில் பெரும்பாலும் நடப்பதில்லை. மக்களும் அரசாங்கங்களும் அந்த ஏற்பாடுகளை மாற்றுகின்றன.  அந்நிய நாட்டு நிலப்பரப்பை மற்றோரு நாடு அடாவடியாக ஆக்கிரமிக்காமல் இருக்கவேண்டும் என்பதுதான் பொதுவான விதி.

தீவிரவாதிகளை உருவாக்கி ஜம்மு-காஷ்மீர் மாநிலத்திற்குள் அனுப்பி நாசவேலைகளை வன்மத்துடன் நிகழ்த்திவருகிறது அண்டை நாடான பாகிஸ்தான். ஜம்மு-காஷ்மீர் மாநிலத்தின் முக்கிய பகுதியான காஷ்மீர் பள்ளத்தாக்கில் பிரிவினை கேட்கும் அரசியல் கட்சிகள், தீவிரவாதிகளுக்கு வால் பிடிக்கும் அரசியல் கட்சிகள், இந்தியாவை தாய் நாடாகவே மதிக்காத அரசியல் கட்சிகள்தான் பிரதானமாக இருக்கின்றன. காலம் எல்லாம் இந்த அவல நிலையைத் தாங்கிக் கொண்டே ஜம்மு-காஷ்மீரை ஒரு மாநிலமாக வைத்துக் கொள்ளவா அந்தப் பிரதேசத்தை இந்தியா தன்னுடன் இணைத்துக் கொண்டது?  அமெரிக்கா, இங்கிலாந்து, ரஷ்யா, சைனா, போன்ற எந்த நாடும் இந்தியாவின் நிலையில் இருந்தால் இந்தப் பரிதாபமான சூழ்நிலையை நீடிக்க விடாது. 

இப்போது இந்தியா தனது நாட்டை தீவிரமாகப் பாதுகாக்கவும் ஜம்மு-காஷ்மீர் மக்களின் முன்னேற்றத்துக்காகவும் 370-வது பிரிவின் பிடியில் இருந்து மீள்வது காலம் ஏற்படுத்தும் நிகழ்ச்சி. இதை இந்தியா இந்த மாத முதல் வாரத்தில் நிறைவேற்றி விட்டது. இந்த மாற்றத்தை எதிர்ப்பவர்கள் யார்? தாங்கள்தான் அப்பாவி ஜம்மு-காஷ்மீர் மக்களின் பாதுகாவலர்கள் என்று நடித்து அந்த மக்களை ஏமாற்றி அமோக அரசியல் பலன்களை அனுபவித்தவர்கள் அவர்கள், அல்லது 370-வது பிரிவின் மீது கை வைத்தால், கொத்தாகக் கிடைத்து வந்த முஸ்லிம் ஓட்டுக்கள் பறிபோகலாம் என்று கணக்குப் போடும் அரசியல்வாதிகள் அவர்கள், அல்லது பிரதமர் நரேந்திர மோடியின் அரசியல் எழுச்சியை எதிர்ப்பவர்கள் அவர்கள். உதாரணம்: பரூக் அப்துல்லா, ஒமர் அப்துல்லா, மெஹபூபா முப்தி, குலாம் நபி ஆசாத், ராகுல் காந்தி, ஸ்டாலின், ப.சிதம்பரம் மற்றும் சில பத்திரிகைகள், தொலைக்காட்சி சானல்கள்

370-வது பிரிவின் கட்டுப்பாடுகள் நீங்கியதை எதிர்க்கும் அரசியல் கட்சிகளையே எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். ஒவ்வொரு தேர்தலின் போதும் அந்த அரசியல் கட்சிகள் பழைய கூட்டணிகளை மறந்துவிட்டு, அந்த நேரத்துக்கு ஏற்ற புதிய கூட்டணிகளை அமைக்கிறார்களே? அதில் நேற்றைய நண்பர்களும் எதிரிகளும் இன்று இடம் மாறுகிறார்களே? இன்று தனது கட்சிக்கு பலன் தருவது யாருடைய நட்பு, யாருடைய பகை என்று பார்த்துத்தானே அரசியல் கட்சிகள் மாறி மாறி கூட்டணி அமைக்கின்றன?  அது போலத்தானே ஒரு நாடும் தற்போதைய சூழ்நிலையில் தனது நலனுக்கும் கௌரவத்துக்கும் உகந்தது எது என்று எண்ணி சட்ட நடவடிக்கைகளையும், அரசியல் நிலைகளையும் எடுக்கும்?

இன்னமும் பாருங்கள். தனது நாட்டின் ஒரு பகுதி மக்களையே உதாசீனம் செய்த பாகிஸ்தான் நாட்டிலிருந்து, அந்தப் பகுதியின் நிலப்பரப்பு 1971-ம் வருடம் துண்டாகி பங்களா தேஷ் என்ற புதிய பெயரோடு தனி நாடாகவே ஆகிவிட்டது.  இது சாதாரண ஒப்பந்த மீறல் இல்லை.  பாகிஸ்தானின் அரசியல் சட்டமே பாழ் செய்யப்பட்டு அதன் விளைவாக தோன்றியது பங்களா தேஷ். இந்தியாவின் பெரும் ராணுவ உதவி இல்லாமல் பங்களா தேஷ் அந்த நாளில் உருவாகி இருக்காது. பிறகு அது ஐக்கிய நாடுகளின் உறுப்பினரும் ஆகி விட்டது. இதற்கு என்ன அர்த்தம்? எந்த நாடும் எப்படியும் துண்டாடப்படுவதை உலக நாடுகள் அனைத்தும் ஆட்சேபம் இல்லாமல் வரவேற்கும் என்பதா? இல்லை. விசேஷமான, விதிவிலக்கான நிலப்பரப்பு அல்லது அரசியல் மாற்றங்களை உலகம் அங்கீகரித்துத்தான் ஆக வேண்டும். ஆனால் ஜம்மு-காஷ்மீர் விஷயம் இன்னும் சாதாரணமானது, எளிமையானது. அதற்குப் பொருந்திய 370-வது பிரிவின் மாற்றம் இந்தியாவின் உள்நாட்டு விஷயம். அதுவும் சட்டத்தின் வழிதான் நடந்திருக்கிது.  அது எப்படி என்றும் பார்க்கலாம்.

370-வது பிரிவின் படி, இந்திய அரசியல் அமைப்புச் சட்டத்தின் எந்தப் பிரிவையும் ஜம்மு-காஷ்மீர் மாநிலத்தின் ஒப்புதலோடு அங்கு அமல் படுத்தலாம் என்று இருக்கிறது. நமது அரசியல் அமைப்புச் சட்டத்தின் இன்ன இன்ன பிரிவுகள் எங்கள் மாநிலத்துக்கும் பொருந்த சம்மதிக்கிறோம், அவைகளை நாங்களும் முழுமையாக அல்லது சில மாற்றங்களுடன் ஏற்றுக் கொள்கிறோம் என்று அந்த மாநிலமே  தனது கண்ணில் விளக்கெண்ணை வைத்துக்கொண்டு ஒவ்வொரு பிரிவாக அலசி ஆராய்ந்து சில தவணைகளில் ஒப்புதல் கொடுத்திருக்கிறது. அப்படியான ஒப்புதல்களின் விளைவாக ஒரு சட்ட நிலை தோன்றி இருக்கிறது. அது என்னவென்றால், தற்போது ஜம்மு-காஷ்மீர் மாநிலத்தின் சட்டசபை முறையாக கலைக்கப்பட்டு அங்கு ஜனாதிபதி ஆட்சி நடப்பதால், இந்த நேரத்தில் 370-வது பிரிவை ஜனாதிபதி உத்தரவு மற்றும் பாராளுமன்ற ஒப்புதல் மூலமாகவே முடக்கிப் போடும் சட்ட  வழி கிடைத்தது. அதை சாதுரியமாக உடனே செயல்படுத்தியது இந்திய அரசாங்கம். இப்படியாகத்தான் 370-வது பிரிவுக்கு கல்தா கொடுக்கப்பட்டது. அது போட்ட குட்டியான 35-A பிரிவும் நமது அரசியல் அமைப்புச் சட்டத்திலிருந்து வெளியேறியது.

370-வது பிரிவு மாதிரி, இந்தியாவோடு இணைந்த எல்லா சமஸ்தானங்களுக்கும் அவரவர் இணைப்புப் பத்திரங்களின் படி ஒரு சிறப்பு அந்தஸ்தை நமது அரசியல் சட்டம் வழங்கி இருந்தால், பிறகு புதுக்கோட்டை சமஸ்தானத்திடமும் மத்திய அரசு பணிந்து சம்மதம் வாங்கினால்தான் அந்த ஊர் மக்களுக்கும் பேச்சு சுதந்திரம், எழுத்து சுதந்திரம் கிடைத்திருக்கும். இல்லை, தமிழ்நாடே ஜம்மு-காஷ்மீரைப் போல் ஒரு சமஸ்தானமாக இருந்து அதற்கும் சிறப்பு அந்தஸ்து கிட்டி இருந்தால், கலைஞர் கருணாநிதி தன்னை முன்னிலைப்படுத்தி பல அதிகாரங்களை விட்டுக் கொடுக்காமல் என்றோ மாநில சுயாட்சி பெற்றிருக்கலாம், மத்திய அரசு சர்க்காரியா கமிஷனையும் அமைத்திருக்க முடியாது. மத்திய அரசின் ஊழல் தடுப்பு சட்டத்தை இந்த மாநிலத்தில் அமல் படுத்த முடியாமல் சசிகலாவும் ஊழல் வழக்கில் தண்டனை பெற்றிருக்க மாட்டார். எல்லாவற்றையும் பார்த்தால், ’போனது போகட்டும் போடா!’ என்று இந்தியர்கள் ஆனந்த ராகத்தில் பாட வேண்டிய நேரம் இது.

* * * * *

Copyright © R. Veera Raghavan 2019

ஒரு இந்தியக் குடும்பம், இந்தோனீஷிய ஹோட்டல், இன்னும் ஒரு விஷயம்.

வெளிநாட்டு சுற்றுலா சென்ற ஒரு இந்தியக் குடும்பத்திற்கு இந்தோனீஷியாவில் மானம் போனது வீடியோவில் பரவுகிறது.  அந்தக் குடும்பத்தினர்  ஹோட்டல் அறைகளைக் காலி செய்து தங்கள் உடைமைகளுடன் ஒரு 'வேனி'ல் புறப்படத் தயாராக இருக்கிறார்கள். அப்போது ஹோட்டல் அதிகாரிகள் இருவர் அந்தக் குடும்பத்தினரின் பெட்டி பைகளை வாகனத்திலிருந்து இறக்கி சோதனை செய்கிற காட்சிகள் வீடியோவில் தெரிகின்றன. 

அந்தக் காட்சிகள் இவை:  அந்தக் குடும்பத்தினர் தங்கிய அறைகளில் விருந்தினர் உபயோகத்திற்காக வைக்கப்பட்ட ஹோட்டல் சாமான்கள் - கண்ணாடி, 'ஹாங்கர்', 'ஹேர் டிரையர்',  'சோப் டிஸ்பென்சர்', சில கலைப் பொருட்கள் போன்றவை - அவர்களின் பெட்டி பைகளில் இருந்து வெளியே எடுக்கப்படுகின்றன. தங்கள் குற்றம் வெளிவருவதைப் பார்க்கும் அந்தக் குடும்பத்தின் நடுத்தர வயது ஆணும் பெண்ணும், ஹோட்டல் அதிகாரிகளிடம் "சாரி, சாரி, அதற்கான பணத்தை நாங்கள் கட்டுகிறோம்" என்று தப்பிக்கும் தீர்வு சொல்கிறார்கள். எடுபடவில்லை. குடும்பத்தில் இருக்கும் சற்று மூத்தவர் ஒரு ஹோட்டல் அதிகாரியிடம் மன்னிப்பு கேட்டு கும்பிடுகிறார், பயனில்லை.  வாகனச் சோதனை நீடிக்கிறது. குடும்பத்தின் மூன்று பெண் குழந்தைகள்  - வயது 12ல் இருந்து 16 இருக்கும் - வருத்தமான பார்வையில் நிற்கின்றன.  அயல் நாட்டில் ஒரு  இந்தியக் குடும்பத்தின் மானம் மரியாதை திமிறிக்கொண்டு போகிறது.

ஹோட்டல் பொருட்களை பதுக்கிய இந்தியர்கள் மீது நீங்கள் கோபம் கொள்வதும், 'வெளி நாட்டில் இந்தியாவின் பெயரைக் கெடுக்கிறார்களே' என்று நீங்கள் ஆத்திரப் படுவதும் நல்ல பண்பு. மற்ற விஷயமும் உண்டு.

நிச்சயமாக, அந்தக் குடும்பத்தின்  குழந்தைகள் மட்டும் யாரும் அறியாமல் ஹோட்டல் சாமான்களை பெட்டி பைகளில்  கடத்த மாட்டார்கள். இது பெரியவர்கள் செய்த காரியம்தான். வசதியாகவும் டீசன்டாகவும் தோன்றுகிறார்கள்.  பின் ஏன் அந்தக் குடும்பம் இந்தத் தப்பை செய்தது? இதற்கான விடையை, இந்தியப் பொது வாழ்க்கை நெறியின் லட்சணம் பெருமளவு சொல்லும்.

எனக்குத் தெரிந்து, ஒரு காலத்தில் ஒரே வீட்டில் பிறந்து ஒரு குடும்பமாக வளர்ந்த மிகப் பலர் இன்று பெரியவர்களாகி தனித் தனி குடும்பங்களாக நேர்மையாக வாழ்கிறார்கள். அவர்கள் யாரும் இது போன்ற இந்தோனீஷிய ஹோட்டல் தப்பை செய்ய மாட்டார்கள். இதற்கு முக்கிய காரணம், அவர்களுடன் 85 வயதுக்கும் மேலாக எளிமையாக, நேர்மையாக, ஆளுமையுடன் வாழ்ந்து மறைந்த அவர்களின் தாத்தா பாட்டியின் உதாரணம் – அதே வழியில் வந்த தாய் தந்தைகளின் உதாரணம். 

திருச்சியில் நான் படித்த ஈ.ஆர். உயர் நிலைப் பள்ளியின் ஆசிரியர்களை மறக்க முடியாது. அவர்களின் எளிமை, நேர்மை, ஞானம் மற்றும் அர்ப்பணிப்பு மாணவர்களை வசப்படுத்தின, வளப்படுத்தின. ஐம்பது வருடம் ஆனாலும், அந்த ஆசிரியர்கள் ஏற்படுத்திய தாக்கம் இன்றும் எனது வகுப்பு மாணவர்களுக்கு ஒரு பிணைப்பாக இருக்கிறது. 

குடும்பத் தலைவர்களும் பள்ளி ஆசிரியர்களும் நம்மிடம் நல்லது-கெட்டது பற்றி பாதிப்பை ஏற்படுத்தும் 'ரோல் மாடல்'கள் அல்லது 'இன்ஃப்ளுவென்சர்'கள்.  அவர்களைத் தவிர வேறு யார் நமக்கு இன்ஃப்ளுவென்சர்களாக, வழிகாட்டிகளாக அமைகிறார்கள்? அதுவும் பொதுவெளி நடத்தையில், பொது வாழ்க்கையில்? அது அரசியல்வாதிகள்தான், அரசாங்கம் செய்து நம்மை ஆள்பவர்கள்தான். நல்லதோ கெட்டதோ, அவர்களின் பிரதான குணங்கள் – அதுவும்  பல வருடங்களாக தொடர்ந்து ஆட்சி செய்கிறவர்களின் நல்லதனமும் வில்லத்தனமும் – மக்களின் நோக்கில்,  நடத்தையில் சத்தமில்லாமல் தாக்கத்தை உண்டாக்கும். இது சம்பந்தமாக இந்திய அரசியல் தலைவர்களின் குண லட்சணத்தை பார்ப்பதற்கு முன்னர் இன்னொரு விஷயத்தை கவனிக்கலாம்.

இந்தோனீஷிய ஹோட்டல் சம்பவத்தை வீடியோவில் பார்த்த பல இந்தியர்களின் உள் மனது, 'பண்புள்ள மனிதர்கள் இதை செய்ய மாட்டார்கள், அதுவும் வெளிநாட்டுக்குப் போய் சொந்த நாட்டுக்கு கெட்ட பேர் வரக்கூடிய செயலை நினைக்க மாட்டார்கள்' என்று வருத்தமுடன் சொல்வது புரிகிறது. சரி, அப்படி அக்கறைப்படும் இந்தியர்களிடமே ஒரு கேள்வியை எழுப்புங்கள்: "வெளி இடங்களிலும், வெளி நாடுகளிலும் பண்பானவர்கள், நேர் நடத்தை உடையவர்கள் எந்த நாட்டுக்காரர்கள்?"  இதற்கான பதிலில் இந்தியா வராது. அறிந்தவர்கள், டென்மார்க்,  நியுஜிலாண்ட், சுவிட்சர்லாண்ட்,  ஜெர்மெனி, இங்கிலாண்ட் போன்ற நாடுகளை சுட்டிக் காட்டுவார்கள்.

மேலே சொன்ன மற்ற நாடுகளில் பொதுத்துறை முறைகேடுகளும் அரசியல்வாதிகளின் ஊழலும் மிகக் குறைவான அளவில்தான் உண்டு - அதாவது இந்த நாடுகளின் அரசியல் தலைவர்கள் அனேகம் பேர் நேர்மையான நடத்தை கொண்டவர்கள். ஆட்சிக்கு வந்த பின்பும் அதே நல்ல நடத்தை அவர்களிடம் தொடர்கிறது. பொதுப் பணத்தில் அவர்கள் கை வைப்பதில்லை, உறவினர்கள் மற்றும் வேண்டியவர்கள் பெயரில் தீடிரென்று கோடிகள் சேரும் எளிதான வழிகளை  ஏற்படுத்துதில்லை.

'டிரான்ஸ்பாரன்சி இண்டெர்நேஷனல்' என்ற சர்வதேச அமைப்பு, உலக நாடுகளின் பொதுத்துறைகளில் நிலவும் தூய்மையைக் கணித்து ஒவ்வொரு நாட்டுக்கும் ’ஊழலை உணர்த்தும் குறியீடு’ வழங்கி வருடா வருடம் ஒரு தரவரிசைப் பட்டியல் வெளியிடுகிறது. 2018-ஆம் வருடத்திற்கான அந்தப் பட்டியல் பதிமூன்று சர்வேகள் நடத்தி தயாரிக்கப் பட்டது. அந்தப் பட்டியலில் பொதுத்துறை ஊழல் குறைந்த நாடுகளாக டென்மார்க், நியுஜிலாண்ட், சுவிட்சர்லாண்ட், ஜெர்மெனி, இங்கிலாண்ட் ஆகிய நாடுகளை முதல் சில ராங்குகளில் சேர்த்திருக்கிறது. ஊழல் மிக அதிகமான நாடு என்று சோமாலியாவை குறிக்கிறது.  அதாவது, பொதுத்துறைகளுக்கான தூய்மை அளவுகோலில் டென்மார்க் நாட்டிற்கு முதல் ராங்க் கிடைக்கிறது. இந்தியாவுக்கு 78-வது ராங்க் – அது இத்தாலியை விட 25 ராங்குகள் மோசம் என்றால் நமது அரசாங்கம் மற்றும் பொதுத்துறை ஊழல் எவ்வளவு உலகப் பிரசித்தம் என்பது புரியும். கடைசிக்கு முந்தின ராங்க் சிரியாவுக்கு. சோமாலியாவிற்கு கடைசி 180-வது இடம்.  

'டிரான்ஸ்பாரன்சி இண்டெர்நேஷனல்' பட்டியல் மூலம் நாம் ஒன்று உணரலாம். அந்த அந்த நாட்டுத் தலைவர்கள் எந்த அளவு நேர்மையாக, தூய்மையாக இருக்கிறார்களோ, அதற்கு ஈடாக அதே பாணியில் அந்த நாட்டு மக்களும் அமைகிறார்கள். டென்மார்க் நாட்டு மக்களின் நன் நடத்தையை இந்தியர்களிடம் எதிர்பார்க்க முடியாது. இந்தியர்கள் அளவுக்கான நல்ல குணத்தை சோமாலிய காவாலிகளிடம் எதிர்பார்க்கக் கூடாது – அவர்கள் தோளில் துப்பாக்கியை தொங்கவிட்டு ஹோட்டல் அறைக் கதவையே கழட்டி, வெளியேறும் போது ரிசப்ஷன் பக்கம் டாட்டா காட்டியவாறு நகரலாம் – அது போன்ற வீரச் செயல்களை மானசீகமாக ஊக்கப் படுத்தும் அரசியல் தலைவர்களும் அவர்களுக்கு உண்டு.

எல்லா நாடுகளிலும் விதிவிலக்கான தலைவர்கள் இருக்கிறார்கள், மக்களும் உண்டு – அவர்கள் வெறும் விதி விலக்குதான். ஆனால் ’அரசன் எவ்வழி மக்கள் அவ்வழி’ என்பதுதான் பொதுவான விதி. ’மக்கள் எவ்வழி அரசன் அவ்வழி’ என்று ஆவதில்லை. ஆகையால் விதி விலக்கான தலைவர்களையும் மக்களையும் நாம் விட்டு விடலாம்.

பொதுப்பணத்தை கையாள்வதிலும், பொதுச் சொத்துக்களை காப்பதிலும், இந்திய அரசியல்வாதிகள் மற்றும் அரசு அதிகாரிகள் நமது மக்களிடம் என்ன மதிப்பு பெறுகிறார்களோ அதைத்தான் டிரான்ஸ்பாரன்சி இண்டெர்நேஷனல் பட்டியல் போட்டு  அறிவிக்கிறது.  நாம் இத்தாலியை விடவும் படு மோசம் என்றால், நம்மை ஆளும் அரசியல்வாதிகளின், நமது நாட்டு அதிகாரிகளின் பேராசை தெளிவாகிறது.  

’பதவியில் அமர்ந்து, அதிகாரத்தை வைத்து யார் யாரோ எப்படி எல்லாமோ சாப்பிடும்போது, சாப்பிட்டு ஏப்பம் விடும்போது, நாம் ஒரு ஹோட்டலில் ரகசியமாக சில துளிகள் நக்கிச் சாப்பிடுவது தப்பில்லை’ என்று ஒரு சாதாரண இந்தியனுக்கு இயல்பாகத் தோன்றலாமா இல்லையா? விதி விலக்கான இந்தியனை விடுங்கள் - ஒரு சாதாரண இந்தியனுக்கு இப்படி மிக அனேகமாகத் தோன்றும். அவனது செயலை நாம் பாராட்ட வேண்டாம், நியாயப் படுத்த வேண்டாம். ’பாவம், அவன் ஒரு அடிப்படை வியாதியின் பிடியில் இருக்கிறான், அந்த வியாதி வீடியோக்களில் தெரியாது, அவனைப் பிடித்த வியாதியை நாட்டிலிருந்து ஒழித்தால் நாட்டிற்கும் நல்லது, அவனுக்கும் நல்லது. அதற்கான தலைவர்கள் நாட்டில் பெருகட்டும், அவர்கள் நிலைக்கட்டும்’ என்று நினைத்து நாம் பிரார்தனை செய்யலாம். நமது நாட்டின் அடிப்படை வியாதி தீர உங்களுக்கும் எனக்கும் வேறு சிறந்த வழி இருக்கிறதா என்ன?

* * * * *

Copyright © R. Veera Raghavan 2019

Rahul Gandhi Quits as Congress President, Remains Big Boss

Rahul Gandhi has resigned as president of the Congress after his party performed poorly in this year's Lok Sabha elections. Does he appear a principled leader? A screaming no.

Assume you and your doting mother hold a huge majority shareholding in a company which hires a few officers and a large number of employees, and you are its chief executive officer on the mere strength of your family shareholding, not on leadership qualities. If you resign as CEO when your company flounders in business and you ask your officers to choose a new CEO, mostly one of them, you can't expect any of them to take your place readily, can you? You know, and they know, and the world knows, that you will be the back-seat driver for any new CEO who should carry out your wishes or implement your orders. If he fails, he will humbly accept responsibility and you won't take blame again, but if the company sees some success under his leadership, he and the whole company will credit you for all your advice and support to the new CEO and you'll be projected the real winner. So when you announce you are resigning, all officers will feel secure in first appealing to you to take back your resignation to ensure you don't spite them for any impertinence of independence - some clever officer could even tell you, to signal his loyalty, that unless you stick on as CEO a few employees of his department might commit suicide, though it will never happen. When they keep pleading with you for weeks, one of the company officers could be installed the new CEO whom you will have approved in the backroom. 

The picture is no different in the Congress, with Rahul and his indulgent mother Sonia Gandhi enjoying a tight grip over the party, and the son announcing he is quitting as president after failing in a national election campaign. The party's second-rung leaders and managers will disfavour Rahul’s resignation and want Sonia family leadership to continue, since they benefit personally from the present dynastic arrangement. That's another story.

For public consumption, Rahul said he won't be president anymore since he led the party in the last Lok Sabha polls and he must show 'accountability' for the result. If he is honest about this reason, he should wish that if the party fares much better in the next Lok Sabha elections under a new president that leader will be the party's candidate for prime minister too - which is the other side of accountability. But you know that Rahul cannot stretch accountability to such logic or sense. Even if Rahul offers the prime minister's post to another Congress leader, be sure that Rahul will merrily carry on with back-seat driving - like his mother did for ten years without losing primacy in the party.

For a recent view of true accountability among political leaders, look at David Cameron of UK’s Conservative Party. In 2016, one year into the second term of his British prime ministership, he campaigned throughout the country in the Brexit referendum, urging voters to say yes for UK remaining within the European Union. When a majority of the voting people rejected his appeal and opted to leave, he resigned as prime minister, aware that his chances of leading the party or the government later were quite remote, and in any case that could not be taken for granted. But India’s Rahul Gandhi knows that his sense of accountability is phoney, and he will wield the same power within the Congress after resigning as president.  Here is proof, as you compare some thoughts of the two leaders.

      Listen to these words David Cameron uttered in June 2016 outside 10 Downing Street when he announced he was stepping down as prime minister after the Brexit referendum.

“The British people have voted to leave the European Union and their will must be respected…… Across the world people have been watching the choice that Britain has made……. I fought this campaign in the only way I know how, which is to say directly and passionately what I think and feel - head, heart and soul…. But the British people have made a very clear decision to take a different path ….. The British people have made a choice, that not only needs to be respected but those on the losing side of the argument - myself included - should help to make it work.”

That was David Cameron.  Now read parts of Rahul Gandhi’s statement of 3^rd July 2019 about the defeat his party suffered in the recent Lok Sabha polls, when he had spearheaded the Congress campaign. Did he say he respected the will of the people and that he looked upon the newly elected BJP government as people’s choice? No, nothing of that kind. Did he acknowledge any shortcoming in his party’s policies or in his leadership as the cause for people’s rejection? Not at all. What did he say? He shamelessly hinted and said enough to mean that the press, the election commission and even the judiciary and also “the entire machinery of the Indian state” and every institution in the country were ranged against him or the Congress party – and that is why the party lost in the polls. Here, some excerpts from Rahul Gandhi’s statement:

“A free and fair election requires the neutrality of a country’s institutions; an election cannot be fair without arbiters – a free press, an independent judiciary, and a transparent election commission that is objective and neutral. Nor can an election be free if one party has a complete monopoly on financial resources. ….. We didn’t fight a political party in the 2019 election. Rather, we fought the entire machinery of the Indian state, every institution of which was marshalled against the opposition. It is now crystal clear that our once cherished institutional neutrality no longer exists in India.”  

      While campaigning, if David Cameron spoke 'head, heart and soul',  Rahul Gandhi spoke tongue, cheek and foul. Post results, unlike the  Englishman, Rahul cares   nothing for  people’s  mandate in favour of his political opponents and he faults the “entire machinery of the Indian state” – whatever he meant by the high-sounding phrase – for losing an election. Is this the path to accountability? Is it not plain arrogance?  If the entire machinery of the Indian state is working against the Congress party, how will a new president of that party change such horrible ground realities, even if this joke is reality? Or, if what Rahul meant was that he as an individual, rather than the Congress party, was the victim of the entire machinery of the Indian state, should he not quit the party and remove the sole obstacle to its victory in elections?  Rahul is either arrogant or comical, and sometimes both. What a tragedy for a party that had a glorious past.

      Three days ago, The Hindu carried an interview with senior Congress leader Salman Khurshid who described an essential attribute of the successor for Rahul Gandhi as party president. He said the new leader would not be a ‘replacement’ for Rahul Gandhi – like anyone might think about a successor to a post. Describing Rahul Gandhi as a “larger-than-life leader”, Salman said something more which anybody would guess as Rahul’s wish. That is, the next party president in the Congress “should be someone who can work in tandem” with Rahul.  Mind you, Rahul and other leaders in the party will not work in tandem with the new president. The new head of the party should work in tandem with Rahul. Well, that’s what happened with every other Congressman when Rahul was president, and it’s going to be the same after a new president comes in. Ask any child who will answer you right: who is always the big boss in the Congress now?   

* * * * *

Copyright © R. Veera Raghavan 2019

அம்புஜம் பாட்டி அலசுகிறாள்: சுதா ரகுநாதன், உனக்கு நான் கை தட்டறேன்!

சங்கீதத்தை ரசிக்கற தமிழ்க்காராளுக்கு சுதா ரகுநாதன் யாருன்னு தெரியும். அந்த மாமி கர்நாடக சங்கீதத்துல பேர் வாங்கின பாடகி. அவாளை பத்தி கேள்விப்படாத மத்தவாளும், இப்ப ஒரு சம்பவத்துல சுதா ரகுநாதன் சங்கீத வித்தகர்னு வாட்ஸ்-அப் வழியா தெரிஞ்சிண்டிருக்கா. இப்படியே கர்நாடக சங்கீதமும் புதுசா நாலு பேருக்கு பரிச்சயமானா நன்னா இருக்குமேன்னு ஒரு நப்பாசை. சரி, மெயின் விஷயத்துக்கு வரேன்.

சுதா ராகுநாதனும் அவ ஆத்துக்காரரும் ஹிந்து மதம்னு எல்லாருக்கும் தெரியும். அவாளுக்கு ஒரு பொண்ணு - அவளும் பிறப்புல ஹிந்துதானே? அந்தப் பொண்ணு, ஒரு கிருஸ்தவ பெயர் உள்ள பையனை கல்யாணம் பண்ணிக்கப் போறா. அதுக்கு சுதா ராகுநாதனும் அவ ஆத்துக்காரரும் சேர்ந்து ஒரு கல்யாண ரிசப்ஷன் அழைப்பிதழ் அடிச்சிருக்கா. சில பேர் அந்த இன்விடேஷனை வாட்ஸ்-அப்புல படமா போட்டு, "தன் பொண்ணு ஒரு கிருஸ்தவனை கல்யாணம் பண்ணிண்டாலும், சுதா மாமி அதுக்கு ரிசப்ஷன் வச்சு அழைக்கறாளே! இது அடுக்குமா? இனிமே ஹிந்து கடவுள்கள் மையமான கீர்த்தனைகளை சுதா ரகுநாதன் பாடலாமா? அது தப்பாச்சே!"ன்னு கண்டனம் பண்ணி சுதாவை வறுக்கறா. சுதாட்ட முதல்ல ஒண்ணு சொல்றேன். "வருத்தப்படாதம்மா. நான் உனக்கு வக்காலத்து வாங்கறேன்."

அந்நிய தேச முஸ்லிம் ராஜாக்கள் இந்தியவுல படையெடுத்து ஆட்சி பண்ணின போது, அவா ஹிந்துக்களை இம்சை பண்ணினா, கத்தி முனைல மதம் மாத்தினா, ராமர் கோவிலை இடிச்சு மசூதி கட்டினா, ஹிந்து மதத்துக்கு பெரிய இழப்பை ஏற்படுத்தினா. அப்பறம் வெள்ளைக்காரன் ஆட்சி வந்தது, போனது. இப்ப சுதந்திர நாட்டுல நம்மளே விசித்திரமான மத சட்டங்களை வச்சிருக்கோமே? அதையும்  சாதகமா பயன்படுத்தி வக்கிர அரசியல்வாதிகள் என்ன பண்றான்னா, பொறுமையான ஹிந்துக்களை உதாசீனம் பண்றா, சிறுபான்மை ஜனங்களை  தாஜா பண்ணி ஓட்டு வாங்கறா, முஸ்லிம் ராஜாக்கள் ஆரமிச்ச ஹிந்து மத சரிவையும் தீவிரம் ஆக்கறா.  இது ஒரு பக்கம்.

இன்னொரு பக்கத்துல சிறுபான்மை மத தலைவர்கள், அதுவும் கிறிஸ்தவ பாதிரியார்கள், சாதாரண ஹிந்துக்களை ஏமாத்தி மதமாற்றம் பண்றா. இதெல்லாம் இந்தியாவோட உயிர் அடையாளமான ஹிந்து மதத்துக்கும் ஹிந்து கலாசாரத்துக்கும் பெரிய இடி. தன்னோட மதத்தை பெருமையா நினைக்கற ஹிந்துக்களுக்கு ரணம். அதுனால, பேரிழப்புல தவிக்கற ஹிந்துக்களுக்கு, தங்கள்ள ஒருத்தர் தானாவே, யார் கட்டாயமும் இல்லாம,  இஸ்லாமிய, கிறிஸ்தவ மதத்துக்கு மாறினாலும்  அதை ஏத்துக்கறது கஷ்டமா இருக்கு.  தானா அப்படி மதம் மாறினவாளை, அவா அம்மா அப்பா தள்ளி வைக்காம இருந்தா, அந்த அம்மா அப்பாவும் பல ஹிந்துக்கள் கோபத்துக்கு ஆளாகலாம்.

வாட்ஸ்-அப்புல வம்பு கிடைக்கும். உண்மை கிடைக்குமான்னு யாருக்குத் தெரியும்? சுதா ரகுநாதன் வீட்டு விஷயத்துலயும், அவாத்து பொண்ணுக்கு இப்படி கல்யாணம் நடக்கப் போறதுங்கறது உண்மை - மத்த சமாசாரங்கள் நமக்கு முழுசா தெரியாது. ஆனா அவா வீட்டுலயும் கல்யாணப் பொண்ணு மதம் மாறிருக்கா, அதை சுதாவும் அவா ஆத்துக்காரரும் ஏத்துண்டாச்சுங்கற அனுமானத்துல வாட்ஸ்-அப் கண்டனங்கள் பறக்கறது. இது உண்மையா இருந்தாலும், கோபிக்கறவா கொஞ்சம் யோசிக்கணும்.

இந்தக் காலத்துல பதினாறு-பதினேழு வயசு பொண்ணு பையன்களையே அம்மா அப்பா வார்த்தை கட்டுப்படுத்தறதா? ஏதோ குறைச்சலாத்தான் இருக்கும். அதைத் தாண்டி, கல்யாண விஷயம் எப்படி இருக்கு? ’பொண்ணு பையன் இஷ்டப்பட்டா நம்ம வரன் பார்ப்போம். இல்லை, அவாளே ஒரு நல்ல துணையை தேர்ந்தெடுத்து கல்யாணம் பண்ணி வைக்கச் சொன்னா பண்ணி வைப்போம். ஆனா நாமளே முனைஞ்சு யாரையாவது பார்த்து கல்யாணம் பண்ணிக்க சொல்லி, அது சரியில்லாம போயி, பழி நமக்கு வரவேண்டாம்’னு பெத்தவா பரவலா கவலைப் படறா. இதுவும் பெத்தவாளோட நல்ல மனசுலேர்ந்து வர்ற எண்ணம்தான். ஏன்னா, குழந்தைகளுக்கு அவா விருப்பப்படி வாழ்க்கைத்துணை கிடைக்கும்போது, அவாளோட மண வாழ்க்கைல ஒரு பிரச்னை வந்தா  அதை அவாளே தன் பொறுப்புல சரி பண்ணிப்பா. ஆனா, வீட்டுல பார்த்த வரனை கல்யாணம் பண்ணிண்டு சின்னதா கணவன்-மனைவி பிரச்சனை வந்தாலும், அம்மா அப்பா நமக்கு சரியா பார்த்து வைக்கலையோன்னு குழந்தைகள் நினைக்கலாம்’ அப்படின்னுதான் பெத்தவா அக்கறையோட நினைக்கறா. கால நிலவரம் இப்படி இருக்கு. இந்த விஷயத்துல, அம்மாக்காரி ஒரு பிரபல பாடகியா இருந்தாலும் அவாளும்  அவ ஆத்துக்காரரும் இப்படித்தான் நினைப்பா.

          எந்த அம்மா அப்பாவும் தன் பொண்ணுக்கோ பையனுக்கோ வரன் பார்க்கணும்னா தன்னோட மதத்துல, தன்னோடா ஜாதில பாக்கறதுதான் சுபாவம். அந்த மாதிரி குடும்பங்கள்தான் அவாளுக்கு நம்பிக்கையா அறிமுகம் ஆகும், சுலபமா பரிச்சயம் பண்ணிக்க முடியும். பொண் பிள்ளைகள் தானா விருப்பப் பட்டு வேற ஜாதி, மதத்துலேர்ந்து ஒரு துணையை தேர்வு பண்ணிண்டா அம்மா அப்பா என்ன பண்ணுவா? ரகசியமா வருத்தப் பட்டாலும், அந்த கல்யாணத்தை ஏத்துண்டு புது ஜோடியை ஆசீர்வாதம் பண்றதுதான் அனேகமா நடக்கும். இந்த மாதிரி கல்யாணத்துக்காக, அம்மா அப்பா தன்னோட குழந்தையை உதற முடியாது.  அதுதான் அம்மா அப்பா.

எந்த நாட்டுலயும், எந்தக் காலத்துலயும் அம்மா அப்பாக்கள் வேற, பொண் பிள்ளைகள் வேற. அதுவும் அம்மாக்கள் அவா பொண் பிள்ளைட்ட காட்டற அரவணைப்பு அலாதி. ராஜிவ் காந்தியோட கொலைக்காக ஜெயில்ல ஆயுள் தண்டனை அனுபவிக்கறானே பேரறிவாளன், அவனோட அம்மாதான் அற்புதம்மாள். அந்த அம்மா தன்னோட பையன் முன்கூட்டியே விடுதலை ஆகணும்னு தினமும் துடிக்கறா. பொது நன்மைக்காக அரசாங்கம் அவனை விடுதலை செய்யக் கூடாதுன்னு நாம நினைக்கலாம். ஆனா ஒரு அம்மாவா அற்புதம்மாள் ஆசைப்படறதை நீங்க குறை சொல்லக் கூடாது, அவாளை நீங்க அனுதாபத்தோட புரிஞ்சுக்கணும். அதுனால, எல்லா விஷயத்துலயும் அம்மாக்களோட பாசத்துக்கும் பரிவுக்கும் வந்தனம் சொல்லுங்கோ. அவா நன்னா பாடுவான்னா அதை கைதட்டி பரிபூரணமா ரசிங்கோ. நான் சொல்றது ரைட்டா?

* * * * *

Copyright © R. Veera Raghavan 2019

அரசியலுக்கும் அழுக்கென்று பேர்!

"தமிழுக்கும் அமுதென்று பேர்". இது பாரதிதாசனின் கவிதை வரி. 

நமது   ஜனநாயகத்தின் பல அம்சங்களுக்கு 'வேறு என்ன பேர்?' என்ற கேள்வியை, ஏதோ கவிதை பாணியில் கேட்டு வைக்கிறேன் (கவிதை ரசனை உள்ளவர்கள் மன்னிக்கவும்!). இதில் கவிதை தெரியாவிட்டாலும் உங்கள் கோபத்தையாவது பார்க்கலாம்.

                                                                                                                                                                                  

தமிழுக்கும் அமுதென்று பேர்!         தம்மைத் தொழும் மக்களை          சிதைக்கின்ற அரசியலார்         சிறுமைக்கு வேறென்ன பேர்?

தமிழுக்கும் அமுதென்று பேர்!         தம்தேச கஜானாவை         கொள்ளையிடும் மந்திரிமார்         கொடுமைக்கு வேறென்ன பேர்?

தமிழுக்கும் அமுதென்று பேர்!         தாய்மொழிக் காதலென்று         கபடத்தில் ஊரேய்க்கும்         கீழ்மைக்கு வேறென்ன பேர்?

தமிழுக்கும் அமுதென்று பேர்!         தம் சக்தி உணராத         மக்களெனும் எஜமானர்         மடமைக்கு வேறென்ன பேர்?

தமிழுக்கும் அமுதென்று பேர்!         தன்னாட்சி கண்ட நம்         பொல்லாத ஜனநாயக         பொய்மைக்கு வேறென்ன பேர்?

தமிழ் வாழ்க! தமிழன் தவழ்க!

தமிழர்களுக்கு அவ்வப்போது தமிழ் ஜுரம் ஏறவைத்து, அதில் பயன் அடையும் திராவிட அரசியல் தலைவர்கள் உண்டு. இந்த முயற்சியில் இப்போதைய ஆட்டத்தில் வெற்றி கண்டவர் தி.மு.க தலைவர் ஸ்டாலின். தோல்வி யாருக்கு என்று கேட்கிறீர்களா? வழக்கப்படி தமிழனுக்குத்தான்.

ஸ்டாலின் நம்மை நம்பவைப்பது போல், உண்மையில் தமிழ்நாட்டு மக்கள் இப்படி நினைக்கிறார்களா?: ’நான் பின் தங்கினாலும் தமிழ் வாழட்டும். ஹிந்தி வேண்டவே வேண்டாம். தமிழ் நாட்டில் ஹிந்தி எப்படி நுழைந்தாலும் அது ஹிந்தி திணிப்புதான். வேண்டுமானால், அரசியல்வாதிகளின் குடும்பங்கள் நடத்தும்  உயர் கட்டண பள்ளிக்கூடங்களில் கட்டாயமாகக் கூட ஹிந்தி கற்றுக் கொடுக்கட்டும். ஆனால் இலவசமாக, கட்டாயப் பாடமாக அரசுப் பள்ளிகளில் ஹிந்தி சொல்லித் தரக் கூடாது.’ தொலைக்காட்சியை பரவலாகப் பார்க்கும் தமிழக மக்கள் இப்படி அடிமுட்டாள்தனமாக நினைக்க மாட்டார்கள். அப்படியானால் தமிழ் நாட்டில் ஹிந்தி எதிர்ப்பு  ஏன் அரசியல் ரீதியாக எடுபடுகிறது, அதுபோல் ஏன் தோற்றம் தெரிகிறது? சற்று உன்னிப்பாக பார்க்கலாம்.

மக்கள் நலம் விரும்பும் அரசியல் தலைவர்கள், அரசு மூலமாக என்ன செய்வார்கள்? வாழ்க்கையின் அடிப்படைத் தேவைகள் எனப்படும் சுகாதாரமான இருப்பிடம், கல்வி, வேலை வாய்ப்பு, மருத்துவ சேவை, சுத்தமான குடிநீர், தரமான சாலைகள், போக்குவரத்து வசதி, திடமான சட்டம் ஒழுங்கு ஆகியவை மக்களுக்கு எளிதாக கிடைக்கச் செய்வார்கள். இவற்றில் ஒன்றாவது, 50-ஆண்டு திராவிடக் கட்சிகளின் ஆட்சியில் தமிழ் நாட்டில் பாராட்டும்படி நிறைவேற்றப் பட்டிருக்கிறதா? இல்லை. இந்தத் தேவைகளுக்காக அனேக மக்கள் இன்றும் அரசாங்கத்திடம் கைகூப்பி நிற்கிறார்கள், அல்லல் படுகிறார்கள். அரசாங்கத்தை வழிநடத்தும் அரசியல் தலைவர்களின் பிடியில் தாங்கள் சிக்கி இருப்பது அவர்களுக்குத் தெரியும். அந்தப் பிடியிலிருந்து தாங்கள் சுலபமாக விடுபட முடியாது, அதற்கான சக்தி தங்களுக்கு இல்லை, அரசியல் தலைவர்கள் அராஜகமும் செய்து நம்மை அடக்குவார்கள்,  அவர்கள் பெரிய மனது வைத்தால் மட்டுமே தங்களின் கஷ்டங்கள் குறையலாம் என்பதும் ஜனங்களுக்குப் புரியும்.  

இப்படியான நிலையில், "தமிழர்களே, மத்திய அரசு  உங்கள் மீது ஹிந்தியை திணிக்கப் பார்க்கிறது! நமது உயிர் மூச்சான தமிழுக்கு ஆபத்து! நீங்கள் போராட்டத்திற்குத் தயாராகும் நாள் வருகிறது!" என்று பலம் மிக்க ஒரு தமிழ்நாட்டு அரசியல் தலைவர் குரல் கொடுத்தால், அவலத்தில் இருக்கும் மக்கள் இப்படி நினைக்கிறார்கள்: 'ஹிந்தி படித்த தமிழன் தமிழ்நாட்டை விட்டு வெளியே வேலைக்குப் போய்விட்டான். அவன் இந்த மாநிலத்தைப் பற்றி கவலைப்பட மாட்டான். ஹிந்தி படிக்காத நமக்கு தமிழ்நாடுதான் கதி, நாம் அண்ணாந்து பார்க்கும் தலைவர்தான் நமக்கு விமோசனம்.  இவர் தயவு நமக்கு வேண்டும். இவர் விருப்பப்படி, தமிழுக்கு ஆபத்து ஏற்படுகிறது என்று நாமும் காட்டிக் கொண்டால் நம்மை ஆட்டுவிக்கும் தலைவர் மனம் மகிழ்ந்து, அவர் நமது வாழ்க்கைத்தரம் உயர ஏதாவது செய்யலாம். ஆகையால், நமது வாழ்க்கை வசதி எப்படி சீரழிந்து இருந்தாலும், அதைவிட தமிழ் மொழிதான் இப்போது நமது எண்ணம், அதன் பெருமைதான் நமது குறிக்கோள் என்று நாமும் தோற்றம் தருவோம். காசா பணமா? நாம் படிக்காத ஹிந்திக்கு, நமக்கு தமிழ்நாட்டில் தேவைப்படாத மொழிக்கு எதிர்ப்பு, அவ்வளவுதானே? போடச் சொன்ன கோஷத்தை நாமும் போட்டு வைப்போம்! எப்படியோ தலைவரின் உள்ளம் கனிந்து நமக்கு நல்லது கிடைக்கட்டும்!’

ஸ்டாலினின் அரசியல் சக்தியைப் பார்த்து மற்ற பெரிய சிறிய கட்சித் தலைவர்கள் 'தாங்களும் தமிழ் உணர்வில் சளைத்தவர்கள் இல்லை' என்று அவரவர் வழியில் ஹிந்தி எதிர்ப்பு அறிக்கைகள் விட, ஏதோ தமிழ்நாட்டு மக்கள் அனைவரும் தெளிவாக தீர்மானமாக "ஹிந்தி படிக்க மாட்டோம்" என்று நினைப்பதாக ஒரு பிரமை தோன்றி இருக்கிறது. இப்படியாக, ‘தமிழ்ப் பற்று’ என்ற களத்தில் அரசியல்வாதிகள் மக்களை ஏமாற்ற, அனேக மக்களும் அதை ஏற்பது மாதிரி நடிக்க, ‘ஹிந்தி எதிர்ப்பு’ நாடகம் அவ்வப்போது தமிழ் நாட்டில் அமோகமாக நடக்கிறது. இது ஒரு நாடகம்தானா என்பதை பரிசோதிக்க ஒரு கற்பனை  செய்து பாருங்கள்.

ஸ்டாலினே இப்போது ஒன்று செய்வதாக நினைத்துப் பாருங்கள். அதற்கு அ.தி.மு.க-வும் மற்ற பல திராவிட அரசியல் கட்சிகளும் ஆதரவு தருகிறார்கள் என்றும் நினைத்துக் கொண்டால் இன்னும் நல்லது. அதாவது, ஸ்டாலினும் மற்ற அரசியல் கட்சி தலைவர்களும், “தமிழ் நாட்டு மக்கள் இந்தி கற்பது அவர்களின் எதிர்காலத்துக்கு நன்மை செய்யும். தமிழைத் தாயென தொழுவோம்! இந்தியை சித்தியாக நேசிப்போம்! நம் சித்தியிடம் நேசம் காட்டுவதால், நம் தாயுடனான பாசப் பிணைப்பு மங்கிப் போகுமா என்ன? தமிழைக் காப்போம்! இந்தியை கற்போம்! தமிழ் உனர்வில் வாழ்வோம்! வடக்கிலும் வளர்வோம்!” என்று அறிக்கை விடுகிறார்கள் என்று வைத்துக் கொள்ளுங்கள்.  அப்போது தமிழ்நாட்டு மக்கள் கொதித்தெழுந்து, “எங்களுக்கு ஹிந்தி வேண்டாம். வேண்டவே வேண்டாம்!” என்று சாராயக் கடைகளுக்கு பெண்கள் எதிர்ப்பு காட்டியது போல் வீதிக்கு வந்து போராடுவார்களா, அல்லது சிரித்துவிட்டுப் போய் தங்கள் வேலையைப் பார்ப்பார்களா? இதில் சிரிப்பு விஷயம்தான் நடக்கும் என்பது உங்களின் ஊகமாக இருக்கும். இந்த சரியான ஊகம், ஹிந்தி எதிர்ப்பு நாடகத்தையும் உணர்த்துகிறதா?  நமது போலி ஜனநாயகத்தையும் வெளிச்சம் போட்டு காண்பிக்கிறதா?

          இன்னொரு விஷயமும் பாருங்கள். அறியாமல் தெரியாமல் அந்தக் காலத்தில் ஹிந்தி எதிர்ப்பு போராட்டங்களில் கலந்து கொண்டு, அந்த மொழி கற்காமல் வாழ்க்கையில் வாய்ப்புகளை இழந்த தமிழ்நாட்டு பெரியவர்கள் இன்று மௌனமாக வருந்துகிறார்கள். தாங்கள் செய்த தவற்றை தங்கள் வீட்டுப் பிள்ளைகளுக்கு அவர்கள் சொல்லி எச்சரிப்பார்கள். இந்த நாளின் தமிழ்நாட்டு இளைஞர்களும் ஹிந்தி படிப்பதின் அவசியத்தை தாங்களாகவே பல வழிகளில் உணர முடியும். இன்றைய ஸ்டாலின் நேற்றைய கருணாநிதி அல்ல. இன்றைய தமிழ்நாட்டு  மாணவர்களும் அவர்களின் அப்பா தாத்தா மாதிரி கண்கட்டப்பட்ட நிலையில் இல்லை. ஹிந்தி எதிர்ப்பு போராட்டத்தில் முன்பு பூதமாக இருந்த தி.மு.க,   வெறும் பூச்சாண்டியாக மாறிப் போகுமோ?

* * * * *

Copyright © R. Veera Raghavan 2019