அம்புஜம் பாட்டி அலசுகிறாள்: மன்மோகன் சிங் மனசின் குரல் – அன்னை சொல் மிக்க மந்திரமில்லை. வாழ்க அன்னை சோனியா!

மன்மோகன் மாமாவை நினைச்சா பத்திண்டு வரது. பத்து வருஷம் தேசத்தோட பிரதமரா இருந்திருக்கார். இப்பிடியா விவஸ்தை இல்லாம இருப்பார்?

பிரதமரா இருந்தாதான் ஒரு மனுஷனுக்கு விவஸ்தை வரணும்னு இல்லை. ஆனா விவஸ்தையே இல்லாத மனுஷன் பிரதமரா வந்திருக்கப் படாது. இவரை எதுக்கு கோபிக்கறேன்னு சொல்றேன். 

இப்ப நடந்ததே குஜராத் தேர்தல்,  அதுக்கு மூணு நாள் முன்னால மணி சங்கர் மாமா கூப்பிட்டார்னு அவர் வீட்டுக்கு டின்னர் சாப்பிட போனாராம். போகட்டும், தப்பில்லை. அந்த டின்னருக்கு இப்போதைய பாகிஸ்தான் ஹை கமிஷனர், முன்னாள் பாகிஸ்தான் வெளி உறவு மந்திரி, முன்னாள் இந்திய துணை ஜனாதிபதி, முன்னாள் இந்திய வெளி உறவு மந்திரி, முன்னாள் இந்திய ராணுவ தளபதி,  இவாளையும் மணி மாமா கூப்பிட்டு உக்கார வச்சிருக்கார்.  வேற சில பழைய இந்திய அரசாங்க அதிகாரிகளும் வந்திருக்கா. எல்லாரும்  இந்தியா பாகிஸ்தானுக்குள்ள நல்லுறவு பத்தி கூடிப் பேசினாளாம்.  சிரிக்காம என்ன பண்றது? இவா கட்சி சமீபத்துல பத்து வருஷம் ஆட்சில இருந்தபோது அரசாங்க மட்டத்துலயயே இந்தியா பாகிஸ்தான் நல்லுறவுக்காக பெரிசா பண்ண முடியலை – புரியறது, அதுக்கு முக்கிய காரணம் பாகிஸ்தானோட துவேஷம்,  அவாளோட காஷ்மீர் ஆசை எல்லாம்தான்.  இப்ப எதிர்க்கட்சில இருந்து அரசாங்கத்துக்கும் தெரியாம ரகசியமா டின்னர் சாப்டுண்டே என்ன முயற்சி பண்ணிருக்க முடியும்? குழந்தைத்தனமா பண்ணிருந்தாலும், கடைசீல ஏப்பம்தான் மிஞ்சும். 

ஒண்ணு கவனிங்கோ.  இந்திய அரசாங்கத்துக்கு இவா என்ன பேசிண்டான்னு நேரடியா தெரியாது – முதல்ல காங்கிரஸ் கட்சிலேர்ந்து அப்பிடி ஒரு டின்னர் மீட்டிங் நடந்ததுன்னு ஒப்புக்கலை. அப்பறம், ஆமாமா நடந்ததுன்னா.  ஆனா பாகிஸ்தான் அரசாங்கம் அப்பிராணியா இருக்க மாட்டேன்னாளோ என்னவோ. அவா தகவல் சொல்லிதான் இப்ப இருக்கற பாகிஸ்தான் ஹை கமிஷனுரையும் மணி மாமா டின்னருக்கு கூப்பிட்டாரோ? அப்பதான் டின்னர் மீட்டிங்ல யார் என்ன பேசினான்னு முழுசா தகவல் வந்து சேர பாகிஸ்தானே வழி பண்ணிண்டதோ என்னமோ.

  பாகிஸ்தான் நாடே ராணுவ யூனிஃபார்ம் போட்ட பயங்கரவாதிகள் கைல இருக்கு.  அடிக்கடி எல்லையை தாண்டி இந்தியாவுக்குள்ள  வந்து சுடறதுக்கும் வெடிகுண்டு வீசறுதுக்கும் பாகிஸ்தானே பயங்கரவாதிகளுக்கு பயிற்சி குடுத்து அனுப்பிண்டிருக்கு.  அப்பிடி வர கும்பல்கள் இந்திய சிப்பாய்களையும் கொன்னுண்டிருக்கா. இந்த சூழ்நிலைல இந்தியா பாகிஸ்தான் பரஸ்பர உறவு எப்பிடி சோபிக்கும்?

ஏன், 2001-ஆம் வருஷம் நடந்தது மன்மோகன் மாமாக்கு ஞாபகம் இல்லையா? அப்பத்தான் இந்திய பாராளுமன்ற வளாகத்துக்கே பாகிஸ்தான் அனுப்பின பயங்கரவாதிகள் ஏ.கே.47 துப்பாக்கி, கைஎறி குண்டு சகிதமா வந்து தாக்குதல் நடத்தினா. அங்க இருந்த இந்திய எம்.பிக்கள் பொழைச்சதே அதிர்ஷ்டம். இந்தியா நட்பா இருந்தாலும் சரி, இந்தியாவை ஒழிக்கணும்கறதைத் தவிர பாகிஸ்தான் அரசாங்கத்துக்கு வேற வேலையே இருக்கறதா தெரியலை. இப்பிடி தீவிர  எதிரியா இருக்கற ஒரு நாட்டு அரசாங்கத்து தூதர், அந்த நாட்டு முன்னாள் வெளி விவகார மந்திரி ரண்டு பேரையும் காங்கிரஸ் தலைவர்  ஒருத்தர் விசேஷமா வீட்டுல விருந்துக்கு அழைக்கறார், அந்த விருந்துக்கு இந்திய அரசாங்கத்துல மிக உயர் பதவி வகிச்சவா சில பேரும் விருந்தினரா வரா, அப்பிடின்னா அந்தக் கட்சிக்கு அது பெரிய இழுக்கு.  

அந்த டின்னருக்குப் போன மத்தவாள விட மன்மோகன் மாமாக்குதான் பெரிய மானக் கேடு, கௌரதைக் குறைச்சல்.  சோனியா காந்தி கேட்டுக்காமயோ சிபாரிசு பண்ணாமயோ, மணி மாமா அழைச்சார்னு மட்டும் அவர் டின்னருக்கு போயிருக்க மாட்டார்.  பாவம், தான் அசடா அபத்தமா தெரிஞ்சாலும் பரவால்லை, தன்னை பிரதமர் ஆக்கி வாழ வைச்ச கட்சித் தலைவர் சோனியா காந்திக்கு எப்பவும் விசுவாசத்தை காமிக்கணும்னு நினைக்கறார். 

 டின்னருக்கு ரண்டு வருஷத்துக்கு முன்னால  மணி மாமா ஒரு நாள் பாகிஸ்தான் போனார். அது நவம்பர் 2015. அப்ப மோடிதான் இந்திய பிரதமரா இருக்கார்.  பாகிஸ்தான்  நாட்டு ’துனியா டி.வி’ல மணி மாமாவை பேட்டி எடுக்கறா. அந்த அயல்நாட்டு டி.வி. பேட்டில,  "இந்தியா பாகிஸ்தான் நாடுகளுக்குள்ள நல்லுறவு வளரணும்னா நீங்க எங்களைக் கொண்டு வாங்கோ,   மோடியை   அப்புறப் படுத்துங்கோ"ன்னு மணி மாமா கன்னா பின்னான்னு பேசறார்.  "நீங்களே அதைப் பண்ணலாமே?"ன்னு பேட்டி எடுக்கறவர் திருப்பிக் கேக்கறார். அதாவது, ’இந்திய நாடாளுமன்ற தேர்தல்ல எதிர்க் கட்சிகள்  ஜெயிச்சு ஜனநாயக முறைல மோடியை அப்புறப்படுத்தலாம்' அப்பிடிங்கற அர்த்தம்தான் அந்தக் கேள்வில இருக்கு. அது ஒரு எதிர்க் கட்சிக்கு இருக்கற சரியான வழிதான். அந்த வழிலதான், மோடி தலமைல எதிர்க்கட்சிகள் மன்மோகன் மாமா பிரதமரா இருந்த ஆட்சியை 2014-ஆம் வருஷம் கீழ எறக்கினா. ஆனா கேம்பிரிட்ஜ்ல படிச்ச மணி மாமா அந்தக் கேள்விக்கு அசால்டா பதில் சொல்றார், "நாங்க மோடியை அப்புறப் படுத்தலாம். அது வரை நீங்க காத்துண்டிருக்கணும்". என்ன அர்த்தம்? 'பாகிஸ்தான்காரா ஆளை அனுப்பி ஏதாவது டப் டுப்புனு பண்ணி சட்டு புட்டுனு மோடியை அப்புறப் படுத்தலாம்'னு தான இதுக்கு அர்த்தம்?  யூ டியூப்ல இந்த டெலிவிஷன் பேட்டியைப் பாத்தேள்னா திக்னு இருக்கும்.  இந்தியா பாகிஸ்தான் பிரிவினை வந்த போது, லாகூர்ல பிறந்த மணி மாமாக்கு பாகிஸ்தானை தேர்ந்தெடுத்து அங்கயே அவர் சௌக்கியமா இருந்திருக்கலாம்னு எனக்கு தோணினா தப்பா? அவரோட டெலிவிஷன் பேட்டியை பாத்த பாகிஸ்தான் மிலிடரிகாராளுக்கே அப்படி ஆசையாத் தோணலாம்!

இந்தியாக்கு எதிரா பாகிஸ்தான் அக்கிரமும் அராஜகமும் பண்ணிண்டே இருக்குன்னு நம்ம நாடு அவாளோட  இரு தரப்பு கிரிக்கெட் கூட  ஆடவேண்டாம்னு வச்சிருக்கோம்.  அந்த நாட்டோட முன்னாள் இந்நாள் உயர் அரசாங்க அதிகாரிகளோட மன்மோகன் மாமாக்கு எதுக்கு டின்னரும்  குசலமும்? இருக்கற நிலவரப்படி, எந்தெந்த வகைல என்னன்ன   உறவுகள் வேணும்னு அரசாங்கம் மட்டும் பாத்துக்கறது தான் நல்லது, அதுதான் இந்தியாவுக்கே கௌரதை. இதெல்லாம் ஒரு மாஜி பிரதமருக்கு சொல்லியா தெரியணும்? அதுவும் ஆக்ஸ்ஃபர்டுலயும் கேம்பிரிட்ஜ்லயும் படிச்சவருக்கு?

ரண்டாம் உலகப் போர் நடந்த போது ஜெர்மெனிக்கும் இங்கிலாந்துக்கும்  என்ன பகை இருந்ததோ அதே பகை உணர்ச்சிதான்  இந்தியா மேல பாகிஸ்தான் அரசாங்கம் இப்ப வச்சிண்டிருக்கு – இந்தியா நட்பா இருக்க நினைச்சாலும் பாகிஸ்தான் கடுகடுன்னு இருக்கு.  அந்த உலகப் போர் நடந்த பெரும் பகுதி நாட்கள்ள சர்ச்சில்தான் இங்கிலாந்து பிரதமர். அந்த சமயத்துல ஜெர்மெனி நாட்டு முன்னாள் அந்நாள் அரசாங்க உயர் அதிகாரிகளை இங்கிலாந்து நாட்டு எதிர்க்கட்சித் தலைவர் யாராவது தன் வீட்டுக்கே டின்னருக்கு கூப்பிட்டிருப்பாரா?  அந்த மாதிரி டின்னர் ஏற்பாடு ஆயிருந்தாலும்  முன்னாள் இங்கிலாந்து  பிரதமர் யாராவது போயிருப்பாரா? இதுல மணி மாமாக்கும் மன்மோகன் மாமாக்கும் சந்தேகம் இருந்தா,  அவா படிச்ச ஆக்ஸ்ஃபர்டு கேம்பிரிட்ஜ் யூனிவர்சிடிக்கு போய் ஒரு பிரதமர், ஒரு அரசியல் தலைவருக்கான முறையான நடத்தை என்னன்னு கேட்டு தெரிஞ்சிக்கலாம்.

இதுல இன்னொண்ணு பாருங்கோ. பாகிஸ்தானுக்குப் போய் அந்த நாட்டு டி.வி.ல "இந்தியப்  பிரதமரை நீங்க அப்புறப் படுத்தணும். நாங்க முறையா பண்றதுக்கு லேட் ஆகும். நீங்கன்னா சீக்கிரமாவே முடிக்கலாம். ஹி ஹி"ன்னு ஒரு காங்கிரஸ் கட்சித் தலைவர் சொன்னா, காங்கிரஸ் பிரதம மாதிரியா இருந்த மன்மோகன் மாமா அதைக் கண்டிக்கணுமா வேண்டாமா? ஏன் கண்டிக்கலை?  சோனியா காந்தி சொல்லலைன்னா? ஒவ்வொண்ணா எல்லாம் நடந்ததுக்கு அப்பறமும், பாகிஸ்தான் அரசங்கத்துல முக்கியப் பட்ட பேரை மணி மாமா சாப்பிட கூப்டார்னு இவரும் போயிருக்கார். மன்மோகன் மாமாக்கு விவஸ்தை இல்லைன்னா சரிதானே? குறைச்சு சொல்லிட்டேனா?

* * * * *

Copyright © R. Veera Raghavan 2017

ஆர்.கே. நகர் இடைத்தேர்தல்: அசுரனுக்கு அரோகரா!

நேற்றைய ஆர்.கே. நகர் இடைத்தேர்தல் முடிவு என்ன சொல்கிறது?

நீங்கள் டி.டி.வி. தினகரனின் விசுவாசியாக இருந்தால் அவர்தான் “எம்.ஜி.ஆர்-ஜெயலலிதாவின் உண்மையான வாரிசு என்பது மக்களின் தீர்ப்பு” என்று மார் தட்டலாம். தி.மு.க அனுதாபி என்றால் “100 கோடி ரூபாய்க்கு கிடைத்த வெற்றி” என்று சலிக்கலாம். அதிகாரபூர்வ அதிமுக-காரர் என்றால் - அதுவும் முன்பு ரத்தான இடைத் தேர்தலில் தினகரனுக்கு 'வேலை' பார்த்தவர் என்றால் - "விரைவில் நிச்சயம் மக்கள் புரிந்து கொள்வார்கள்" என்று கூறி காற்று எந்தப் பக்கம் பலமாக வீசுகிறது என்று நோட்டம் விடலாம். பா.ஜ.க ஆதரவாளர் என்றால் திகைப்பில் சில கணங்கள் வாய் பேச முடியாமல் போகலாம்.  இந்த ஒரு வகையிலும் நீங்கள் சேராதவர் என்றால், தினகரனின் அமோக வெற்றி சில அடிப்படை உண்மைகளை பறை சாற்றுகிறது என்று உடனே உணரலாம்.

ஆட்சியில், அரசியலில் நேர்மையும் திறமையும் உயர வேண்டும் என்று விரும்புகிறவர்கள் தினகரன் வெற்றியை ரசிக்க மாட்டார்கள். அவரது வெற்றிக்கு மூன்று நாட்கள் முன்னதாக திமுக-வின் ஆ.ராசா சி.பி.ஐ வழக்கிலிருந்து  விடுதலை ஆனபோது எப்படி மனம் கலங்கினார்களோ, அதே நிலையில்தான் இப்போதும் இருப்பார்கள்.  தினகரனும் ராசாவும் ஒன்றை சத்தம் போட்டு சொல்லலாம்: "சட்டப்படி நான் ஜெயித்திருக்கிறேன்". மற்றவர்கள் இதற்கு எளிதாக பதில் சொல்ல முடியாது.  ராசா விஷயத்திலாவது அப்பீல் கோர்ட்டுகள் உண்டு.  தினகரனின் இடைத் தேர்தல் வெற்றிக்கு  எளிதான அப்பீல் கிடையாது.

'ஓட்டுக்கு ஐயாயிரம் பத்தாயிரம் என்று ஆர்.கே. நகர் தொகுதியில் விநியோகம் நடந்தது. மக்களும் வாங்கிக் கொண்டு வாக்களித்து விட்டார்கள்' என்று பலர் விமரிசனம் செய்வதில் உண்மை இருக்கும்.  இதை கண் கூடாகப் பார்த்துத் தான் அறிய முடியும் என்பதில்லை. காரண காரியமாக வாரி வாரிக் கொடுக்கும் சக்தி மிகுந்த வேட்பாளர்களும் கட்சிகளும் உண்டு என்பதால், அந்த அரிய சக்தியை அவர்கள் விரயம் செய்ய மாட்டார்கள்.  சாதாரண மக்கள் ஏழைகளாகவே பிடித்துவைக்கப் பட்டிருப்பதால், கிடைக்கும் பணத்தை அவர்கள் வாழ்க்கை நிவாரணமாக வாங்கிக் கொள்ளத்தான் செய்வார்கள். மக்களின் பரிதாப நிலையைப் பயன்படுத்தி அவர்களை மேலும் அவலத்தில் வீழ்த்தும் அசுரர்களின் முயற்சி ஆர்.கே. நகரில் மீண்டும் அரங்கேறி இருக்கிறது. பலியாகும் அப்பாவி மக்கள் மீது நாம் அனுதாபப் படலாம்.  அசுரர்கள் மீது கோபம் கொள்ளலாம் – அவர்களை இன்னும் கட்டுப்படுத்தும் வழிமுறைகளை யோசிக்கலாம். 

'காசு வாங்கிக் கொண்டு அதற்காக மக்கள் ஓட்டு போட்டால் நாடு எப்படி உருப்படும்?' என்று ஜனநாயக கோபத்தில் கேட்பவரா நீங்கள்? அப்படியானால் இன்னும் சில விஷயங்களை பார்க்கலாம்.

ஓட்டுக்கு என்று நோட்டுக்கள் கொடுத்தால் அதை மகிழ்ச்சியோடு வாங்குபவர்கள் பணத்தேவை அதிகம் உள்ள சாதாரண மக்களாக இருப்பார்கள். உதாரணமாக, ஸ்டாலின், டி.டி.வி. தினகரன், எடப்பாடி பழனிச்சாமி, ஓ.பன்னீர்செல்வம் ஆகிய சிலரை மட்டும் எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்.  இவர்கள் அரசியலில் இல்லாமல், இதே பணவசதி படைத்தவர்கள் என்றும் வைத்துக் கொள்ளுங்கள் (”இது எப்படி? லாஜிக் உதைக்கிறதே!” என்று கேட்காதீர்கள். இது கற்பனையான உதாரணம்தான்). அப்போது யாராவது ஓட்டுக்கு என்று ஐயாயிரம் பத்தாயிரம் கொடுத்தால் இவர்கள் அதை வாங்குவார்களா?  மாட்டார்கள் என்றுதான் நியாயமாகச் சொல்ல வேண்டும். இவர்களை விடப் பல படிகள் பண வசதி குறைந்தவர்கள், ஆனாலும் ஓரளவு வசதி உள்ளவர்களும் வாங்க மாட்டார்கள்.  ஆனால் சுதந்திரம் அடைந்து எழுபது வருஷம் ஆன பின்னும் பெருவாரியான சாதாரண மனிதர்கள் பிச்சைக்காரர்கள் நிலையை விட அரை எட்டு முன்னால்  நிற்பது அவர்கள் தவறா, ஆட்சி செய்தவர்களின் மஹா பாதகமா?

தமிழ் நாட்டைப் பொறுத்த வரை, சாதாரண மக்களுக்கு 'சுய சம்பாத்தியம் இல்லாவிட்டாலும் கவலைப் படாதீர்கள். இதோ இலவசங்கள்!' என்று குடம், குத்துவிளக்கு, சைக்கிள், லாப்டாப் என்று வருடக் கணக்கில் ஏதாவது வழங்கி மாநில பொருளாதார முன்னேற்றத்தை  மிதித்து, மக்களின் சுய மரியாதையையும் நசுக்கியவர்கள் யார்?  தேர்தல்களுக்கு முன்னால் போட்டி போட்டுக்கொண்டு இலவசங்களை தேர்தல் வாக்குறுதிகளாக அறிவித்தது யார்? முன்னணி அரசியல் தலைவர்கள் தானே? தினகரனை முந்தி ஆர்.கே. நகரில் ஜெயிக்க கடும் போட்டி போட்ட திமுக-வும் அதிமுக-வும், மக்கள் பிச்சைக்காரர்கள் நிலையில் இருக்க காரணமானவர்கள் தானே? 'நான் உருவாக்கிய பிச்சைக்காரர்கள் என்னிடம் மட்டும் பிச்சை எடுக்கவேண்டும். நான் கொடுக்கும் அளவிற்கு மேல் எங்கும் எதிர்பார்க்கக் கூடாது' என்று  எவரும், எந்தக் கட்சியும், நினைப்பது மனித இயல்புக்கு எதிரானது. நீங்கள் ஒருவருக்கு தன்னம்பிக்கை, சுயமரியாதை போன்ற நல்ல பண்புகளை ஊட்டி வளர்த்தால், அவர் அந்தப் பண்புகளை உங்களிடம் காட்டுவார், மற்றவர்களிடமும் வெளிப்படுத்துவார். அவரை வெறும் பிச்சைக்காரராக நீங்கள் வைத்திருந்தால் அவர் உங்களிடம் மட்டும் இல்லாமல் எல்லாரிடமும் பிச்சைக்காரராகவே   இருப்பார். உங்களை  விட உங்கள் விரோதி தாராளமாக பிச்சை அளித்தால் அவரிடம்தான் முதலில் போவார் – அதோடு உங்களிடமும் வாங்கிக் கொள்வார். இதே ரீதியில் சில ஆர்.கே. நகர் உண்மைகள் அனைவர் மனக்கண்ணிலும் பளிச்சிட வேண்டும்.  ஆர்.கே. நகரின் வெற்றி நாயகன் இவற்றை உணர்த்துகிறார் அல்லவா?

இன்னொரு விஷயம். தமிழ் நாட்டில் மதுக்கடைகள் வேண்டாம் என்று பல ஊர்களில் போராட்டம் செய்த பெண்கள் தங்கள் குடும்ப நலனுக்காகத்தான் வீதியில் இறங்கினார்கள். ஆர்.கே. நகரில் விநியோகம் செய்யப் பட்ட பணத்தை பெண்கள் ஆர்வமாக வாங்கினார்கள் என்றால் அதே குடும்ப நலன்தான் காரணம். குடும்ப நலனுக்காக பெண்களின் அளவுக்கு ஆண்களின் அர்ப்பணிப்பு உலகில் எங்கும் கிடையாது என்பதால் ஆண் வாக்காளரகள் பெற்ற பணத்தை வேறு  கோணத்தில் பார்க்க வேண்டும் - அதாவது பிச்சைக்காரர்களாக வைக்கப் பட்டவர்கள் என்று மட்டும்.  கிடைத்த பணத்தை அவர்கள் எப்படியும் செலவு செய்திருக்கலாம். 

”ஒரு சாதாரண அரசு ஊழியர் தனது வேலையில் லஞ்சம் வாங்கி தன் குடும்ப நலனுக்கு செலவு செய்தால் அதுவும் இயற்கையான மனித சுபாவமா? அதற்கும் அனுதாபம் கொள்ள வேண்டுமா?” என்று கேட்டால் இல்லை என்பது தான் பதில்.  இந்த உதாரணத்தில் லஞ்சம் வாங்குபவர் அரசாங்க வேலை ஒழுங்காக நடுநிலையாக நடக்க விடாமல் செய்கிறார். லஞ்சம் தராத பொது மக்களுக்கு இன்னல் செய்கிறார். அதாவது மற்ற சாதாரண மனிதர்களும் பாதிக்கப் படுகிறார்கள். அரசாங்கத்திற்கும் பெரும் பொருளாதார நஷ்டம் ஏற்படுத்துகிறார். இந்தக் கேடுகள், சாதாரண மனிதர்கள் ஓட்டுக்குப் பணம் பெற்றுக் கொள்வதில் இல்லை. ஆகையால் ஓட்டுக்கு பணம்  வாங்கும் அப்பாவி வாக்காளர்கள் மீது சற்று அனுதாபம் கொள்ளலாம் - இது அவர்களைப்  பாராட்டுவது அல்ல. 

’அரசாங்கத்தின் ஆட்சி பீடத் தலைவர்கள் பொதுப்பணத்தில் முறைகேடாக மலையளவு கோடிகள் சம்பாதிக்கிறார்கள், அதுதான் ஓட்டுக்கு பணமாக சொட்டு சொட்டாக வெளி வருகிறது’ என்றும் வாக்காளர்கள் நினைப்பார்களோ? இந்த வழியில் தமிழ் நாட்டில் மிகப் பெரும்  கோடிகள் சேர்க்கப் படுவதால் இந்த மாநிலத் தேர்தல்களில் மட்டும் கோடி கோடியாக ஓட்டுக்கு பணம் கொட்டுகிறதோ? ஆர்.கே நகர் இடைத்தேர்தலில் வெற்றி அடைய பெரிதும் ஆசைப்பட்டவர்களுக்கு கடந்தகால ரகசிய உண்மைகள் நன்றாகத் தெரியும். நீங்களும் சரியாக ஊகிப்பீர்களே!

* * * * *

Copyright © R. Veera Raghavan 2017

Rahul Gandhi is Fit to be a Prince, Not a King

Rahul Gandhi's credentials as a prince were beyond doubt, because he just had to be the son of a king or a queen. His father Rajiv Gandhi was a king in the Congress party, and his mother Sonia Gandhi has been a queen in the party for long – very long.

A prince arrives from the day he is born, because of his parents' status. Nothing much is expected of him, except to be happy and charming. But when he becomes a king, the security and prosperity of the kingdom are in his hands, and he has serious obligations. How does Rahul appear, by past record, as the new king in the realm of the Congress party – as its new President? Not much to hope or talk about.  Even the bigwigs in the party do not seem to worry, and they could stay satisfied for self-preserving reasons.

Wearing the king's crown in due time is the birth right of the eldest son of the king, or queen. With a prince-in-waiting, no one else is expected even to imagine ascending the throne in place of the prince. If the prince has average attributes and is conceited, other persons of diverse talents and abilities, not wanting to be suppressed or slighted, will keep themselves out of the royal circle or restrain themselves, wherever they are, going unnoticed. Then it appears to the undiscerning public that the prince-in-waiting is the most gifted in the realm and that it is a blessing he will be the next king. The king or queen who gives up the throne in favour of the prince will be elated and relieved, out of natural love and affection.  Don't think you could be biased if you feel this is the scene in the Congress party with Rahul Gandhi becoming its President to succeed his mother - you have viewed things dead right.

Let's be clear about one thing. The terms king, queen and prince are not employed as derogatory references to the family of Rahul Gandhi to show dislike for the Congress or for anyone in his family. These words fittingly describe the attitude, demeanour and image of Rahul Gandhi and Sonia Gandhi within the Congress during more than nineteen years and nine months (March 1998 to Dec. 2017) when Sonia was its President, and hence these words.  Congressmen, especially its other leaders, have been playing the role of dutiful subjects, or reverential officers of the royal court, holding the queen and the prince in awe all along.

Here is some proof that the analogy of queen and prince is not out of place. You know that when a dear prince – perhaps a spoiled child too – acts funny or does things topsy-turvy, all around him watch respectfully or even sing his praise if they sense that the reigning queen would not relish any disapproval of the prince. This does not happen within a responsible political party in a mature democracy. It happens within the Congress party.

In September 2013 Ajay Maken, chief spokesperson of the Congress, was at a press meet defending a draft ordinance – an ordinance is a law brought into force by the government without parliamentary approval, such approval to be secured later.   The central government’s cabinet had earlier cleared the draft ordinance and it had been sent to the President of India for him to sign it into law. That draft ordinance was meant to save convicted legislators from disqualification for the legislature, and it was framed to overcome a Supreme Court judgement which blocked the election of those tainted legislators to the legislature.  Finance minister P. Chidambaram and law minister Kapil Sibal had endorsed the proposed law.  A core group of the party, of which Sonia was the member, had also consented to it.  No fool would believe that party vice president Rahul Gandhi was unaware of or was opposed to the ordinance.  Still Rahul, on some rethinking, suddenly appeared at the press meet of Ajay Maken, tore up a copy of the draft ordinance and thundered, "I'll tell you what my opinion on the ordinance is. It's complete nonsense. It should be torn up and thrown away.”  No doubt, it deeply embarrassed prime minister Manmohan Singh, but as expected he was game for it.  What do you think poor Ajay Maken did? He is also a true Congressman. So after Rahul left the scene, Maken changed his tune saying Rahul's views were the party's views. Maken grinned and said, "He is our leader and when he has aired his views those become the views of the party". That was the end of the ordinance, and later the government withdrew it. 

Leaders of the Congress party speaking about Manmohan Singh, who served as a nominee prime minister of the party for ten years until 2014, refer to him as an upright and respected leader. They don’t point to any other Congress leader as possessing those qualities.  Manmohan Singh is an economist and was a former Governor of Reserve Bank of India.  As prime minister, he did enormous disservice to himself and to the Congress party by being stationed as a smokescreen for all ignoble faces and shady deeds and deals of central rulers and their handlers and accomplices. He was willing to be a puppet if he was held as an emperor puppet, so he could finish as India’s prime minister.  During those ten years, Prince Rahul Gandhi was growing up from his age 34 to 44.  Hard to believe that Rahul didn’t seem to grasp this nonsense of backseat driving of India’s foremost government authority. Oh yes, Rahul himself was one of the backseat drivers. He is the one who has now become king, and such is the kingdom he takes over.

You won’t be surprised no other candidate contested Rahul Gandhi to become President of the Congress.  When Sonia Gandhi held the post for nineteen years surrounded by enigma and sycophants, there were no protests within the party that transparency and true democratic spirit were lacking. If she had wanted to continue for a few more years, the party would have passed a resolution urging her on that.  After all, when the party had elected Manmohan Singh as a front man – at Sonia’s command – to work as India’s prime minister from his age 72 to 82 the party would have endorsed Sonia continuing as party President for a few more years, if she was for it. Sonia is 71, not in the best of health and she wanted to quit in favour of her son.  So others in the party naturally fulfil her wish and Rahul Gandhi got elected as Congress President, assuming office on the 16^th of this month. She still retains influence in the Congress, which could help cement Rahul’s place in the party as its next long-time party head.

Senior leaders in the party know that if they perceive the preferred views of Sonia and Rahul and go along with them, it helps to entrench themselves in the party and appear as trusted advisors to the mother and son, earning them respect among lower level leaders and gaining other rewards too.  The lower level leaders in turn do the same thing to the senior leaders more unabashedly and flaunt their connections to become popular among party workers. Sycophancy, thy name is Congress.

True, many times Rahul Gandhi has also been more than a prince.  Sometimes he had played a king while Sonia played a princess. Now, after induction of Rahul as President of the Congress, Sonia has become a queen mother.  We don’t know if she will now occasionally play queen. And poor Congressmen don’t bother about a family arrangement within revered royalty.  Will God help the glorious Indian National Congress to breathe democracy again? 

* * * * *

Copyright © R. Veera Raghavan 2017

Tryst with Black Money (or Chidambaram on Black Money)

When do you think thugs and muggers having a free run in a city will be kept in check? When you have a police commissioner feared by those law-breakers  for his tough action, or when you have one who publicly declares street crimes cannot be controlled? Well, more than you and I criminals know the answer.

Likewise, when is there any chance of curbing the free flow and surge of huge black money in India's economy? When the prime minister or finance minister declares a war on black money, devises ways to check sources and growth of slush funds and goes at the black-money wallas hammer and tongs, or when he declares or signals from his hallowed seat that black money can never be eradicated? P. Chidambaram, India's former home minister and former finance minister at the Centre asserted recently in a television interview (Thanthi TV, 11th Nov 2017) that black money could never be eradicated in India. You will correctly guess what signal he, when serving as a Congress union finance minister, gave to black money hoarders about his government's resolve and keenness to fight them. All black-money wallas of his time would have merrily sensed his signal right.

It is India's misfortune that many highly intelligent people, like Chidambaram, are content being clever talkers and clever managers of people. They align with a leader who profits from those attributes and grab for themselves all that comes as rewards for their skills. Honesty of purpose and nation's growth and glory do not matter to them, and in any case they can cleverly project these virtues as dear to their hearts. 

See what a man Sardar Vallabhbhai Patel was. He was India's first home minister and deputy prime minister in Nehru's cabinet. When India gained independence, there were some 565 princely states located within India's borders. During British rule those princely states were strictly not governed by the Crown like the rest of India, though they were indirectly controlled by Britain. They were self-governing, with treaty obligations to Britain. While granting independence to India and to Pakistan, Britain released those 565 princely states also from its suzerainty, with liberty to become a part of India or a part of Pakistan or to remain independent countries. So those princely states were not subject to the laws of India and, after freedom, were India's equals in sovereign status. Nehru was not their prime minister, nor was Patel their home minister. Still Patel, with his integrity, determination and vision chiefly brought round all those princely states one by one to accede to India. India had to take police action against Hyderabad, and Kashmir's accession to India was a different story. But in all, Patel's achievement is incredible and phenomenal. Chidambaram is no less intelligent than Patel. However, Patel's other personal qualities set him apart by miles, and that made him rise to the occasion and achieve his mission.

Assume that Chidambaram was born earlier and was India's home minister in Patel's place. Then Indians would have heard Chidambaram cleverly explain why most of the princely states either aligned with Pakistan or chose to remain independent. If he had said, as the then home minister, "The princely states are not part of India, and have their sovereign right to decide their destiny. That ought to be respected in the comity of nations", can you argue against such mumbo jumbo? 

Black money is chiefly a child of corruption and tax evasion. If Chidambaram says black money cannot be eradicated, he obviously means that corruption and tax evasion will keep thriving on a huge scale and they cannot be stemmed. The evils of corruption and tax evasion prosper only when the rulers themselves patronise and wink at corruption. No surprise that Chidambaram, as a top-level Congress insider and a former finance minister with knowledge of how government's finances are worked, says corruption can never be eradicated.

Generation and percolation of black money in their economy is not on such massive scales for, say, the USA as it is for India. That is not because Americans are intrinsically honest in paying taxes or that Indians are basically dishonest in that sphere. It is so because American political leaders and administrators remain largely free from corruption or graft, with a strong anti-corruption action machinery in place to apprehend and bring offenders to justice. What is the Indian scene? Let's have a look.

In 2011, Time magazine accorded a high second rank to the Indian 2G spectrum scam of UPA 2 on the journal’s list of Top 10 Abuses of Power, behind the Watergate scandal. When the Comptroller and Auditor General of India had estimated the government's loss in that scam at Rs. 1.76 lakh crores, UPA's Congress Telecom Minister Kapil Sibal publicly disagreed and declared it was actually "zero loss".  Later the CAG estimate was found to be in tune with actual market potential. What signal would reach multitudes of corrupt leaders and black money dealers in the country, with government's declared zero loss theory in the acclaimed World No.2 abuse of power?  If we imagine Kapil Sibal too in Nehru's first cabinet, as a colleague of Chidambaram, he would surely have said India had “zero loss” with a good number of princely states merging with Pakistan or staying independent. Would he not cleverly explain, "The princely states were not a part of India at all. So we haven't lost anything which belonged to us. In fact, it is those non-merging princely states which have really lost".

When black money has grown steeply in our economy over decades, long and sustained action is needed to contain it. That can be done only under the leadership of an honest and strong-willed prime minister in a stable government, assisted by a dedicated finance minister. The image of high personal integrity a prime minister and his finance minister earn for themselves is crucial to the success, even moderate success, of any government action against black money. Such a team alone will first enthuse officers to hunt black money holders and to think up measures to curb generation of black money and target its holders. If the finance minister is not quite inclined to go after black money for any reason, his officers will know it without being told and could guess the reasons right.  In that case, barring a rare daredevil among them, officers too will lie low against black money except to the extent directed in particular instances, and will look the other way - to remain safe and secure.  If Chidambaram and the prime ministers he served could not inspire a spirit of vigilant and robust action in officers to fight black money, one must gauge the situation correctly. 

No country with a taxation system can eradicate black money 100 %, as with other crime. If a government, headed by the right person, can uncover black money to some significant extent by stern action, and keep the pressure on generation and proliferation of black money, it dissuades some sections of its citizens from concealing income or wealth and has a multiplier effect in curbing black money step by step. In this process, a culture of clean money will gradually evolve among citizens, leading to greater national gains.  Like, for example, if the government extradites Vijay Mallya from the UK and brings him to justice in India over the massive loan defaults of his businesses, fiscal offenders will know they cannot plan to commit financial frauds and fly out of the country to escape action for good. Catching some big fish will automatically reign in numerous small fish.  But first we need honest men at the top. If not, anyone should agree with Chidambaram's conclusion

No doubt Chidambaram is clever with his statements and explanations. No doubt also, corruption and black money have intelligent minds aiding and working for them. India needs more of fiery good souls than articulate clever men to battle her ills.

* * * * *

Copyright © R. Veera Raghavan 2017

அரசு செய்ய விரும்பு! ஆளுவது பணம்!

ஔவையார் வழங்கிய  நெறி சார்ந்த ஆத்தி சூடி பிரசித்தம்.  தற்காலத்தில் முன்னணி அரசியல்வாதிகள் உருவாக்கி செயல்படுத்தும் பல அரசியல் சூத்திரங்களும் பொருள் பொதிந்தவை. ஆனால் அவற்றுக்கு முறையான சொல்-வடிவம் இல்லாததால் அவை அதிகம் பிரசித்தி அடையவில்லை.

ஔவையாருக்கு ஒரு நீதி, அரசியல்வாதிகளுக்கு ஒரு நீதி கூடாது. ஆகையால் அரசியலார் வகுத்த புதிய ஆத்தி சூடியும் சுருக்கமாக பன்னிரண்டு வரிகளில் தொகுத்து இங்கே அளிக்கப் படுகிறது. அருகிலேயே அசல் ஆத்தி சூடியிலிருந்து எடுத்த பன்னிரண்டு வரிகளும் தரப்படுகின்றன – அதாவது பாவத்தை துடைக்கும் புண்ணியமும் உடனுக்குடன் உங்களுக்குக் கிடைப்பதால் நீங்கள் தயங்காமல் இதைப் படிக்கலாம்.

ஔவையாரின்  ஆத்தி சூடி	அரசியலாரின்  ஆத்தி சூடி
அறம் செய விரும்பு (தருமம் செய்ய நீ விரும்புவாயாக)	அரசு செய்ய விரும்பு!
ஆறுவது சினம் (கோபம் தணிக்கப்பட வேண்டியதாகும்)	ஆளுவது பணம்!
இயல்வது கரவேல் (உன்னால் கொடுக்கக்கூடிய பொருளை யாசிப்பவர்க்கு தயங்காமல் கொடு)	இயல்வதைக் கறந்துவிடு!
ஈவது விலக்கேல் (ஒருவர் மற்றவர்க்கு கொடுப்பதை வேண்டாமென்று தடுக்காதே)	ஈனம் மானம் விலக்கி வை!
உடையது விளம்பேல்  (உன்னிடத்தில் உள்ள பொருட்கள் அல்லது ரகசியங்கள் எல்லாவற்றையும் பிறர் அறியுமாறு சொல்லாதே)	உண்மை நேர்மை பரண் மேல்!
ஊக்கமது கைவிடேல் (எப்போதும் முயற்சியைக் கைவிடக் கூடாது)	ஊழலைக் கைவிடேல்!
எண் எழுத்து இகழேல் (எண்ணும் எழுத்தும் மக்களுக்கு இன்றியமையாதன.  அவற்றை வீணென்று இகழ்ந்து கற்காமல் விட்டு விடாதே)	எண்ணம் போல் லஞ்சம் பெறு!
ஏற்பது இகழ்ச்சி (யாசகம் வாங்கி வாழ்வது இழிவானது.  ஆகையால் யாசிக்கக் கூடாது)	ஏற்பது மகிழ்ச்சி!
ஐயம் இட்டு உண் (யாசிப்பவர்களுக்கு கொடுத்து, பிறகு உண்ண வேண்டும்)	ஐநா சபைக்கும் ஆசைப் படு!
ஒப்புரவு ஒழுகு (உலக நடையை அறிந்து கொண்டு, அதோடு பொருந்துமாறு நடந்து கொள்)	ஒப்புக்கு சி.எம்-னாலும் அழகு!
ஓதுவது ஒழியேல் (நல்ல நூல்கள் படிப்பதை நிறுத்தாதே)	ஓப்பி அடிப்பது ஒழியேல்!
ஔவியம் பேசேல் (ஒருவரிடமும் பொறாமை கொண்டு பேசாதே)	ஔவைப் பாட்டி அம்பேல்!

* * * * *

Copyright © R. Veera Raghavan 2017

அம்புஜம் பாட்டி அலசுகிறாள்: முஸ்லிம் சகோதராளுக்கு நமஸ்காரம்

   முஸ்லிம்  சகோதராளுக்கு  ஒண்ணு  சொல்றேன். நீங்க சங்கடப்படலாம்னு ஒரு விஷயம் இருக்கு.  அதான், முத்தலாக் விவாகரத்து கூடாது, சட்டப்படி செல்லாதுன்னு சுப்ரீம் கோர்ட் தீர்ப்பு குடுத்திருக்கே, அதைத்தான் சொல்றேன். இதைப்பத்தி உங்ககிட்ட பேசறதுக்கு எனக்கு ஒரு சங்கோஜமும் இல்லை. உங்க சௌக்கியத்தையும் சந்தோஷத்தையும் மனசுல நினைச்சுத்தான் பேசறேன்.

        எந்த மதமோ என்ன  ஜாதியோ, ஒரு ஆணும் பொண்ணும் சேர்ந்து வாழறது சௌரியம், அவசியம்னுதான் இருக்கு. சட்டம் அங்கீகரிச்ச வழில கூடினா கல்யாணம்னு பேரு. இல்லாாட்டி சேர்ந்து வாழறதுன்னு சொல்லிக்கறா. எப்படி இருந்தாலும் ஒரு ஆணுக்கும் பொண்ணுக்கும் மட்டுமான விசேஷ உறவை அமைச்சுக்கறது எல்லா மனுஷாளுக்கும் முக்கியம்னு ஆயிடுத்து.

        சரி,  ஆண்   பொண்ணுக்கு   இடைல   ஒரு   தனிப்பட்ட  உறவு முக்கியம்னா, அது சந்தோஷமாத்தான இருக்கணும்? சந்தோஷம்னா ரெண்டு பேருக்கும் சேத்துத்தான் சொல்றேன். ஒத்தருக்கு மட்டும் திருப்தி, சந்தோஷம், மத்தவருக்கு அந்த உறவுல வருத்தம்னா, வருத்தப் படறவா தனியாவே நிம்மதியா இருக்கலாம். அப்படி தனியா இருக்கணும்னாலும் அதுக்கு வேணும்கற பணம் பாதுகாப்புலாம் ஆண்களுக்கு சுலபம், பொண்களுக்கு ரொம்ப கஷ்டம். எல்லா நாட்டுலயும் எல்லா மதத்துலயும் இதைத்தான பாக்கறோம்?

   எதுக்கு சொல்றேன்னா, தான் மட்டும் சௌரியமா இருந்தா போறும், தன் கூட இருக்கறவா எப்படியோ இருந்துட்டுப் போகட்டும்னு ஒரு ஆணோ பொண்ணோ நினைச்சா, அவாளே முழு சந்தோஷமா இருக்க முடியாது.  குரூர மனசு உள்ளவாள விடுங்கோ. அவா சாதாரண மனுஷா கணக்குல சேத்தி இல்லை. 

       வீட்டுல   இருக்கறவாளையும்   சந்தோஷப்படுத்தி   அதுல  வர சந்தோஷம் இருக்கே, அது வரப்பிரசாதம். அதை அனுபவிச்சாதான் தெரியும். அந்த அலாதியான சந்தோஷம் உங்க எல்லார்க்கும் கிடைக்கட்டும்னுதான் இப்ப பேசிண்டிருக்கேன்.

        பரஸ்பர   சௌக்கியமும்   சந்தோஷமும்  முக்கியம்னு   ஏற்படற கணவன் மனைவி உறவு, ரெண்டு பேருக்கும் கசந்ததுன்னா அதை பிரிக்கறதுக்கு சட்டம் வழி பண்ணட்டும். இல்லை, ஒருத்தர் மத்தவருக்குப் பெரிய தப்பு பண்ணினா,  நிரபராதியா இருக்கறவா கோர்ட் மூலாமா பிரிவு வாங்கிக்கட்டும்.  இதெல்லாம் தப்பில்லை. ஆனா சொல்லுங்கோ, கல்யாணம் பண்ணிக்கும் போதே ஒருத்தர் மட்டும் "நான் எப்ப வேணும்னாலும் திடுதிப்னு 'தலாக் தலாக் தலாக்'னு சொன்னா நம்ம கல்யாணம் முறிஞ்சு போச்சுன்னு அர்த்தம். அந்த ரைட்டு எனக்கு மட்டும்தான் உண்டு, உனக்குக் கிடையாது"ன்னு சொன்னா, மத்தவா எப்படி உள்ளூற சந்தோஷப்பட முடியும்? 

        யாரோ ஒர்த்தர் ஒரு நாய்க் குட்டியை வளக்கறார்னு வச்சுக்கலாம். அவரால எப்ப முடியாம போனாலும், அல்லது அவருக்கு நாயைப் பிடிக்காம போனாலும் அவர் அதை எங்கயாவது கொண்டு விடலாம்னு நினைச்சே நாயை வளக்கலாம். இல்லைன்னாலும் அவருக்கு அந்த சக்தி உண்டு. அவருக்கு அந்த நினைப்பு இருந்தாலோ, இல்லை அதை செயலாக்கற வெறும் சக்தி மட்டும் அவர்கிட்ட இருந்தாலோ, அப்பவும் நாய் அவரை நேசிக்கும், அவர்கிட்ட வாலாட்டும், அவர் மேல அன்பா மூக்கைத் தேய்க்கும்.  ஏன்னா, அவரோட நினைப்போ சக்தியோ நாய்க்குத் தெரியாது. ஆனா மனுஷா விஷயம் வேற. 

       'நான்  எப்ப வேணும்னாலும் உன்னைத் துரத்தி விட்டு கல்யாண பந்தத்தை முறிக்கற ரைட் எனக்கு உண்டு'ன்னு சொல்லி ஒரு பொண்ணைக் கைப்பிடிச்சேள்னா அவ மனசார உங்களை எப்படி நேசிப்பா? உங்ககூட இருக்கா, குடித்தனம் பண்றாங்கறது வேற விஷயம். ஜெயில்ல இருக்கற கைதிகள்ளாம் எப்பவும் அழுதுண்டே இருக்கறதில்லை.  வெளில சுதந்திரமா இருக்கற மனுஷாளுக்கு உண்டான பிடுங்கலோ கஷ்டமோ கூட ஜெயில் கைதிகளுக்கு இல்லாம போகலாம். 'தலைக்கு மேல போயாச்சு, நம்ம கைல ஒண்ணும் இல்லை'ன்னு விரக்தில கூட கைதிகள் சமாதானப் பட்டு ஜெயில் வாசத்தை ஏத்துக்கலாம். அதுக்காக ஜெயில் வாழ்க்கையும் சுதந்திர வாழ்க்கையும் ஒண்ணுன்னு ஆகாது பாருங்கோ.

       வேற வழி இல்லைன்னு ஒருத்தரை சகிச்சுண்டு அப்பப்ப சிரிச்சா அது மணவாழ்க்கை சந்தோஷமில்ல. அது தனிப்பட்டு சுயமா சந்தோஷத்தை ஏற்படுத்திக்கறது. ரெண்டும் வேற வேற.

       இப்ப சுப்ரீம் கோர்ட் தீர்ப்புக்கு அப்பறம்  தலாக் செல்லாதுன்னு ஆயிடுத்து. அதுக்கு முன்னால தலாக் விவாகரத்து அமல்ல இருந்த காலத்துல, உங்கள்ள கல்யாணம் பண்ணிண்ட எந்தப் பொண்ணும் சந்தோஷமா இருந்ததில்லைன்னு நான் சொல்லலை.  உங்க ஆண்களுக்கு தலாக் உரிமை இருந்த போதும் அவாளுக்கு மனைவியா அமைஞ்ச பொண்கள்ள நிறைய பேர் கண்டிப்பா சந்தோஷமா குடித்தனம் பண்ணிருக்கா, தொடர்ந்து அப்படியே இருக்கான்னுதான் சொல்வேன். அதுக்குக் காரணம் அந்த உரிமை உங்களுக்கு இருந்தாலும் நீங்க அதைப் பயன்படுத்தி குடும்பத்தை சின்னாபின்னமா ஆக்கி அவாளை நிர்க்கதில விட்டுடமாட்டேள்னு அவா நல்ல மனசோட நம்பினா. சில  பொண்கள் அந்த நம்பிக்கைல மோசம் போய் மணவாழ்க்கைல சம்மட்டி அடி வாங்கினதும் உண்டு.  அப்படி மோசம் பண்ணின ஆண்கள் மேல உங்கள்ளயே ஒழுங்கா இருக்கற ஆண்கள் மதிப்பும் மரியாதையும் வச்சிருக்க மாட்டேள். ஆனா ஒரு குடும்பத்துக்குள்ள நடக்கற அவலத்தை அந்தக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவா வெளில சொல்லிக்கத் தயங்கற மாதிரி, உங்கள்ள பெருவாரியான ஆண்கள் அதைப் பத்தி வெளில கண்டிச்சு பேச மாட்டேள்.  அவ்வளவுதான். அதுக்காக ஒருத்தர் விடாம எல்ல முஸ்லிம் சகோதராளும் தலாக் ரைட்டு தனக்குக் கண்டிப்பா வேணும்னு விடாப்பிடியா இருந்தான்னு அர்த்தம் இல்லை.

      உங்கள்ள  நிறைய ஆண்கள்  அந்த  விஷயத்துல  நல்லவாளா இருக்கேள், தப்புப் பண்ணினவாளும் சட்டத்தோட பாதுகாப்புலதான் தைரியாமா தப்புப் பண்ணினா. ஆனா சுப்ரீம் கோர்ட் தீர்ப்புக்கு அப்பறம் தப்புப் பண்ண தயாரா இருந்தவாளும் இப்ப அடங்கி இருப்பா. அதுனாலதான் கோர்ட் தீர்ப்பு வந்து நாப்பது நாள் ஆகியும் எந்த எதிர்ப்பும் உங்ககிட்டேர்ந்து வரலை. இது உங்களுக்குப் பெருமை. உங்க பொண்களுக்கும் மானசீக விடுதலை. அவா நன்னா இருக்கட்டும். அவாளோட சேர்ந்து நீங்களும் நன்னா இருக்கணும்.

          இதே  மாதிரி,  ஆண்களோட   பலதார உரிமைலேர்ந்தும்  கோர்ட் தீர்ப்பு மூலமா உங்க பொண்களுக்கு விடுதலை கிடைச்சா – அதாவது இந்துப் பொண்களுக்கு சட்டத்துனால கிடைச்ச மாதிரி - அவாளோட சுய மதிப்பு இன்னும் அதிகமாகும். அப்ப அவா உங்களை இன்னும் அதிகமா நேசிப்பா, உங்க மண வாழ்க்கை இன்னும் பரஸ்பரமா இனிக்கும்,  நீங்க சௌக்கியமா இருப்பேள்னு பாட்டி நினைச்சா தப்பில்லையே, சொல்லுங்கோ.

* * * * *

Copyright © R. Veera Raghavan 2017