ஜெயலலிதாவும் அவர் செல்வாக்கும்

          இம்மாதம் ஐந்தாம் தேதி தமிழக முதல்வர் ஜெயலலிதா காலமானார். இந்திய அரசியல் வானில்  ஒரு ஒளிரும் நட்சத்திரம் மறைந்தது.

      இம்மாநில சட்டசபைத் தேர்தல்களில் நான்கு முறை அ.தி.மு.க-வை வெல்ல வைத்தவர். கடந்த இரண்டு சட்டசபைத் தேர்தல்களைத் தொடர்ச்சியாக வென்று அரசு அமைத்தவர்.  சென்ற 2016 சட்டசபைத் தேர்தலில் கூட்டணி ஏதும் வைக்காமல் அ.தி.மு.க தனித்து – அதாவது ஜெயலலிதா தனி ஒருவராக – களம் இறங்கி தமிழக ஆட்சியைக் கைப்பற்றி  சாதனை புரிந்தவர்.

      தமிழ்நாட்டில் எம்.ஜி.ஆருக்குப் பிறகு ஜெயலலிதாவால் எப்படி இவ்வளவு அமோக மக்கள் செல்வாக்குப் பெற முடிந்தது? அதுவும் அரசியல் வித்தகரான தி.மு.க-வின் கருணாநிதியை எதிரியாக வைத்துக் கொண்டு?

          எம்.ஜி.ஆரே அ.தி.மு.க-வினுள்  ஜெயலலிதாவைப் பிராதனமாக முன் நிறுத்தி, கட்சிக்குள் அவருக்குப் பெரும் ஏற்றத்தைத் தந்தார்.  எம்.ஜி.ஆர் மறைந்தபின், ஜெயலலிதா அக்கட்சிக்குள் சில தந்திரசாலிகளை வென்று, எம்.ஜி.ஆரின் மனைவி ஜானகியையும் போராடி வீழ்த்தி அ.தி.மு.க-வின் தலைமையைக் கைப்பற்றினார்.  இவை அனைவரும் அறிந்தவை.

      அரசியலில் காலூன்ற, நீடித்து நிற்க, நெடிதான உயரங்களை எட்ட, புத்தி கூர்மையும் உறுதி கொண்ட நெஞ்சும் போர்க்குணமும் எவ்வளவு முக்கியம் என்பதற்கு ஜெயலலிதா ஒரு சமீபத்திய உதாரணம்.  இந்தத் திறன்கள் அனைத்தும் ஆழ்ந்த அரசியல் அனுபவம் கொண்ட கருணாநிதிக்கும் குறைவில்லாமல் இருகின்றன. அதோடு நாவன்மை, எழுத்தாற்றல், அனைவரையும் அரவணைத்துச் செல்லும் போக்கு மற்றும் ராஜதந்திரம் ஆகியவற்றில் கருணாநிதி மேம்பட்டவர்தான். இருந்தாலும் தமிழ்நாட்டில் அவரை விடவும் ஜெயலலிதா அதிக மக்கள் செல்வாக்குப் பெற்றவராக விளங்கினார்.  இந்த நிலையை மாநிலத்தின் சென்ற இரண்டு சட்டசபைத் தேர்தல் முடிவுகளும், 2014 பாராளுமன்றத் தேர்தல்களில் அ.தி.மு.க-விற்குக் கிடைத்த வெற்றியும் (39 தொகுதிகளில் 37 வெற்றி) பறை சாற்றின.  ஜெயலலிதாவின் தனிப்பட்ட குணங்களை விடுத்து, அவரது செல்வாக்கின் வளர்ச்சியை மூன்று காரணங்களில் இப்படிப் பார்க்கலாம்.

      எம்.ஜி.ஆரின் அபரிதமான மக்கள் செல்வாக்கைக் கூடிய வரை பார்சல் செய்துவைத்துக் கொண்டவர் ஜெயலலிதா என்று சொல்லலாம்.  எம்.ஜி.ஆருடன் 28 படங்களில் நடித்தவர் அவர்.   அவைகளில் பெரும்பாலும் அவர் எம்.ஜி.ஆரை அடையக் காத்திருக்கும் கதாநாயகியாகவும், தங்கமான எம்.ஜி.ஆர் அவருடன் ஒன்று சேரும் கதாநாயகனாகவும் தோன்றினார்கள். வெகுஜனப் பெண்களில் மிகப் பலர் – குறிப்பாக, பாமரப் பெண்கள் - பரிசுத்தமான கதாபாத்திரமான எம்.ஜி.ஆரிடம் மனம் ஒன்றினார்கள்.  சாதாரணப் பெண்களிடம் இது இயற்கை.  சினிமாத் திரையில் எம்.ஜி.ஆரோடு வில்லனாக மோதிய நம்பியார் மீது சாதாரண மக்கள் வெறுப்புக் கொண்டது எப்படி இயற்கையோ, அதே மாதிரித்தான் இதுவும்.  அந்த எம்.ஜி.ஆரே சினிமாக் காட்சிகளில் ஜெயலலிதாவோடு இணைகிறார் என்றால் அந்தப் பெண் ரசிகர்கள் பலர் ஜெயலலிதாவோடு தங்களை ஒன்றுபடுத்திப் பார்ப்பதும் இயற்கைதான்.

      ஓரு டெலிவிஷன் பேட்டியில் ஜெயலலிதாவிடம் “நீங்கள் எம்.ஜி.ஆரை விரும்பினீர்களா?” என்று கேட்டபோது அவர் சிரித்தவாறே “யார்தான் எம்.ஜி.ஆரை விரும்பமாட்டார்கள்? அவர் மக்களை ஈர்க்கும் சக்தி உடைய (’கரிஸ்மாடிக்’) நபர்” என்று பொதுவாகச் சொன்னார். அது, எம்.ஜி.ஆர் மீது  மக்கள், குறிப்பாகப் பெண்கள், சினிமாவின் தாக்கத்தால் லயித்திருந்தார்கள் என்பதை உணர்த்தியதுமாகும். நம்பியாரை வெறுத்து, எம்.ஜி.ஆரைப் போற்றிய அவரது எண்ணற்ற ஆண் ரசிகர்களும், திரையில் அவர் பலமுறை இணைந்த ஜெயலலிதாவிடம் ஈர்ப்புக் கொண்டிருப்பார்கள். பிந்தைய நாட்களில் எம்.ஜி.ஆரே தனது அரசியல் கட்சியில் ஜெயலலிதாவைச் சேரவைத்து முன் நிறுத்தி ஆதரித்ததால், எம்.ஜி.ஆரின் மறைவுக்குப் பின் அவரது மனைவி ஜானகியையும் தாண்டி ஜெயலலிதாவையே சாதாரண மக்கள் எம்.ஜி.ஆரின் அரசியல் வாரிசாக அங்கீகரித்தார்கள்.  

      ஜெயலலிதாவைப் போல் விசேஷப் பின்னணி கொண்ட எவரும் போட்டிக்கு வராததால் இந்திரா காந்திக்குப் பின் அவரது மகன் ராஜீவ் காந்தியும், ராஜீவின் மரணத்திற்குப் பின் அவர் மனைவி சோனியா காந்தியும் அரசியலுக்குப் புதிது என்றாலும் சுலாபமாகத் தலையெடுத்தார்கள்.  ஜானகிக்கு அது முடியாமல் போனது. சினிமாவின் விளைவால் எம்.ஜி.ஆரின் மக்கள் செல்வாக்கை அறுவடை செய்த ஜெயலலிதாவுடன் அவரது புத்திசாலித்தனம், நெஞ்சுறுதி, போர்க்குணம் ஆகியவையும் கைகோர்த்து நின்றதால்,  கருணாநிதியால் அவற்றை முழுவதும் வெல்லும் அளவிற்கு ஈடுகொடுக்க முடியவில்லை.

          இரண்டாவது காரணம். நிகருக்கு நிகராக புத்திசாலித்தனம், மன உறுதி  மற்றும் போர்க்குணம் கொண்ட இரு அரசியல் எதிரிகளில் ஒருவர் பெண், ஒருவர் ஆண் என்று வைத்துக் கொள்ளுங்கள். அரசியல் சித்தாந்தம், அடிப்படைக் கொள்கைகள் ஆகியவற்றில் அவர்களுக்குள் வேறுபாடு இல்லை என்றும் வைத்துக் கொள்ளுங்கள்.   அப்போது பெண் வாக்காளர்களிடையே பெண் தலைவருக்குச் சற்றேனும் அதிகமான ஆதரவு கிடைக்கும் – குறிப்பாக இந்தியாவைப் போன்ற வளரும் ஜனநாயகத்தில். பாதிக்குப் பாதியாவது பெண் வாக்காளர்கள் இருக்கும்போது, ஐம்பது சதவிகித வாக்குகளில் பெண் தலைவர் அதிகம் பெற வாய்ப்பிருக்கிறது.  இதுபற்றி இன்னும் சொல்லலாம்.

      பொதுவாக ஒரு சமூகத்தில் ஆண்கள் பெண்களுக்கு சம அளவில் மரியாதை - அதாவது மனதளவிலான சமத்துவ மரியாதை - காண்பிக்காமல் இருந்தால், பெண்களுக்கு உள்ளளவில் ஆண்கள் மீதே மெலிதான மன வருத்தம் இருக்கும்.  சுதந்திரமான, ஆக்ரோஷமான பெண்கள் இதை வெளிப்படுத்தலாம். வெளிப்படுத்தாத பெண்களுக்கும் இந்த உணர்வு இருக்கும். இது ஆணாதிக்கத்தின் மறுபக்கம். ரகசிய வாக்கெடுப்பின் போதாவது கணிசமான பெண் வாக்காளர்கள், இரண்டு தகுந்த ஆண் மற்றும் பெண் தலைவர்களில் பெண் தலைவரையும் அவரது கட்சியையும் ஆதரிப்பார்கள். அந்தப் பெண் தலைவர் வாக்களிக்கச் சொல்வது அவர் கட்சியின் பிற ஆண் வேட்பாளர்களுக்கு என்றாலும், கடைசியில் ஆட்சியை வெல்லப் போவது ஒரு தகுதியான பெண் தலைவர் என்பதால் அவரது கட்சிக்கு நிறையப் பெண் வாக்காளர்களிடம் அதிக ஆதரவு கிடைக்கும்.  அதே சமயம், ஆண் வாக்காளர்கள் இந்த மாதிரியான பாகுபாட்டை ஓட்டில் காட்டுவதில்லை.

      தங்களின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையில் ஆண்கள் பெண்களை சமமாகக் கருதினாலும் இல்லையென்றாலும், அரசியல் தலைவர்களுக்கான ஆதரவை ’ஆண் தலைவர்கள் - பெண் தலைவர்கள்’ என்ற அடிப்படையில் எக்காரணத்தாலும் பிரித்து அளிப்பதில்லை. இந்திரா காந்தி அரசியலில் ஓங்கி இருந்தபோது பல ஆண்கள் தன் சுற்றத்துப் பெண்களை ஒருபடி கீழ் என்று நினைத்தாலும், பெண் தலைவரான இந்திரா காந்தியை ’ஆஹா ஓஹோ’ என்று புகழ்ந்து ஆதரித்தார்கள் என்பது பலருக்கு நினைவிருக்கும்.  அந்த மனப்பாங்கு ஆண்களிடையே இன்றும் தொடர்கிறது. ஆகையால் ஆண் வாக்காளர்களின் ஓட்டுக்கள் நிகருக்கு நிகர் தகுதி நிரம்பிய ஒரு பெண் அரசியல் தலைவருக்கு வராமல் போவதில்லை. இதனாலும் ஜெயலலிதா பலன் கண்டார்.

      மூன்றாவது காரணம். மக்களிடையே மத உணர்வுகள் மேலோங்கிய தேசம் இந்தியா. 2011 மக்கள் தொகைக் கணக்குப்படி, நமது நாட்டில் சுமார் 80% இந்துக்கள், 14% முஸ்ளிம்கள், 6% மற்ற மதத்தினர் வசிக்கிறார்கள்.  கருணாநிதி இந்துக்களை மட்டம் தட்டினார். மற்ற மதத்தினரின் மத உணர்வுகளை மதித்தார், போற்றினார்.  தமிழ்நாட்டின் முஸ்லிம்களும் கிறிஸ்தவர்களும் கருணாநிதி இந்துக்களை அவமதிக்கவேண்டும் என்று விரும்பவில்லை, அதனால் மகிழவும் மாட்டார்கள். ஆனாலும், தான் அப்படிச் செய்வது முஸ்லிம்கள் மற்றும் கிறிஸ்தவர்களின் பாதுகாப்பாளர் என்று உணரப்பட்டு தன் கட்சிக்கு அவர்களின் ஆதரவு கொத்தாகக் கிடைக்கும் என்று கருணாநிதி நம்பியதாகவே தோற்றம் தெரிந்தது.

      மக்கள் தொகையில் 80% சதவிகிதத்தினரின் மத நம்பிக்கையை அங்கீகரிக்காதது, இகழ்வது பெருவாரியான இந்துக்களுக்கு மனக்கசப்பைத் தரும் என்பது சாதாரணமாக எதிர்பார்க்கக் கூடியதுதான்.  பொறுமைசாலிகளான இந்துக்கள் அதைப் பெரிதுபடுத்தவில்லை. ஜெயலலிதா தன்னை ஒரு இந்து என்று வெளிப்படுத்துவதில் வெட்கப் படவில்லை. பிற மதத்தினரையும் அரவணைத்துச் சென்றார். ஆக முஸ்லிம்கள், கிறிஸ்தவர்கள் ஆகியோரிடமிருந்து அவருக்குக் கிடைக்க வேண்டிய ஆதரவு கிடைத்தது.  அதே சமயத்தில், கணிசமான இந்துக்களும் கருணாநிதியின் பாரபட்ச மதப் பார்வையை எதிர்த்து ஜெயலலிதாவை ஆதரிக்கலாம் என்று நினைத்தால் ஆச்சரியம் இல்லை.  சென்ற தமிழக சட்டசபைத் தேர்தலின்போது தி.மு.க தலைவர் ஸ்டாலினே, “எங்கள் கட்சியின் 90% தொண்டர்கள் இந்துக்கள். என் மனைவியே மாநிலத்தின் பல கோவில்களுக்குச் சென்றவர். நம்பிக்கை உள்ளவர்களின் குறுக்கே நாங்கள் நிற்பதில்லை” என்று பேசியது ‘ஓட்டிழப்பை நிறுத்தவேண்டும்’ என்ற நினைப்பால்தான்.  பெறும்பான்மை மதத்தினராக இருந்தும் மத நிந்தனையை மௌனமாக ஏற்கவேண்டாம் என்கிற எண்ணம் சமீப காலமாக நாடெங்கும் சற்று அதிகமான இந்துக்களிடம் எழும்புகிறது. அரசியல் விமரிசகர்கள் பலர் இந்த எண்ணத்தையும் மனதில் வைத்திருந்து கருணாநிதியைவிட ஜெயலலிதாவை அதிகம் வரவேற்றிருப்பார்கள். ஆக ஜெயலலிதாவின் மக்கள் செல்வாக்கு கூடியதற்கு கருணாநிதியின் இந்து மதம் பற்றிய நிலைப்பாடும் ஒரு காரணம். 

      இந்த மூன்று காரணங்களும் சிறிதும் பெரிதுமாக ஜெயலலிதாவின் மக்கள் செல்வாக்கு மலையென வளர உதவின. இவற்றுக்கு அடிப்படையாக அவரின் மேற்சொன்ன தனிமனிதச் சிறப்புகள் பேருதவியாக இருந்தன – அவை இல்லாதிருந்தால் ஜெயலலிதா கருணாநிதியை எதிர்த்து அரசியலில் பெருவெற்றிகள் அடைந்திருக்க முடியாது.

      இந்திரா காந்தி, மம்தா பானர்ஜி, மாயாவதி, சோனியா காந்தி ஆகியோருடன் ஜெயலலிதாவையும் ஒரு வகையில் சேர்த்துப் பார்க்கலாம்.  முன்னிருந்து அல்லது பின்னிருந்து ஆட்சி அமைத்த இந்தப் பெண் அரசியல்வாதிகளுக்கு ஒரு குணம் பொதுவானது - வெளிப்படையான எதேச்சாதிகாரம். அதை அவரவர் பாணியில் வெளிப்படுத்தினாலும், அவர்களின் கீழுள்ள கட்சித் தலைவர்கள் தங்களின் நலன்களுக்காகத் தங்கள் தலைவிகள் மனம் குளிரும் அளவிற்கு வளைந்து கொடுத்தார்கள், கொடுக்கிறார்கள். அதிகமானவர்கள் சிறிதும் கூச்சப்படாமல் வளைந்தது ஜெயலலிதாவுக்கு என்றால் மிகையல்ல.

      மகத்தான வெற்றிகளைப் பெற்ற ஜெயலலிதா, ஆட்சியில் நன்னெறிகளைக் கடைப்பிடித்து உதாரணம் காண்பித்தாரா? அவரும் சரி, கருணாநிதியும் சரி, இதை மற்றவர் வேண்டுமானால் செய்துகாட்டட்டும் என்று விட்டுவிட்டார்கள்.  இது வருத்தத்திற்கு உரியது.

* * * * *

Copyright © R. Veera Raghavan 2016

நரேந்திர மோடி: ஆயிரத்தில் ஒருவன் (ஐநூறிலும் ஒருவன்)

            பழைய ஆயிரம் ரூபாய், ஐநூறு ரூபாய் நோட்டுக்களை பணத் தன்மை நீக்கம் (demonetisation) செய்வதாக பிரதம மந்திரி அறிவித்தது நாட்டுக்குப் பலன் தருமா இல்லையா? இது தொடர்ந்து விவாதிக்கப் படுகிறது.  

      இந்த நடவடிக்கையின் ஆதரவாளர்களும் சரி, எதிர்ப்பாளர்களும் சரி, ஒரு வகையில் ஒன்றுபடுகிறார்கள்.  அதாவது, இதன் ஒரு முக்கிய நோக்கமான ‘கறுப்புப் பண ஒழிப்பு’ என்பது தேசத்திற்கு அவசியமான நல்ல நோக்கம் என்பதில் எவரும் வேறுபடவில்லை. ’குறுகிய கால வலிகள் இருந்தாலும் பணத் தன்மை நீக்கம் நீண்டகால நன்மைகள் பல ஏற்படுத்தி அந்த நோக்கம் நிறைவேறச் செய்யும்’ என்று சிலரும் ’மக்களுக்குப் பரவலாக சிரமங்கள் ஏற்படுவதுதான் மிஞ்சுமே தவிர அந்த நோக்கம் நிறைவேறாது’ என்று சிலரும் வாதம் செய்கிறார்கள்.  இதற்கு சரியான பதிலைக் காலம்தான் கடைசியில் காண்பிக்க முடியும். இப்போது நாம் இது தொடர்பான வேறு ஒரு விஷயத்தை மட்டும் பார்க்கலாம்.

     லஞ்ச ஊழல் மூலமாக கருப்புப்பணம் கணிசமாக உருவாகிறது என்பது எல்லோரும் அறிந்தது.  அந்தப் பணத்தில் பெரும் பங்கு அரசாங்கத்தில் சம்பத்தப்பட்ட அரசியல்வாதிகள் மற்றும் அதிகாரிகளின் லஞ்ச வருமானம் என்பதும் தெரிந்தது. அரசாங்கத்தில் முறைகேடுகள் வியாபித்திருக்கும்போது, தனியார் துறையில் இருப்பவர்கள் சிலரும் ‘பெரியண்ணன் தயக்கம் இல்லாமல் செய்வதை நாமும் பயமில்லாமல் செய்யலாமே’ என்று குளிர்விட்டு தங்களின் அளவிற்கு   லஞ்ச வருமானம் பெறுகிறார்கள், கருப்புப் பணம் சேர்க்கிறார்கள்.   

     ’முறைகேடுகள்   மூலமாகப்  பெற்றதை   நாம்  கருப்புப்  பணமாக வைத்திருந்தாலும் சரி, தங்கம், ரியல் எஸ்டேட் என்று மாற்றிக் கொண்டாலும் சரி, பிடிபடமாட்டோம்’ என்ற மகா தைரியம் லஞ்ச ஊழல்வாதிகளுக்கு இருக்கிறது.  அந்த தைரியத்தை அவர்களுக்குக் கொடுத்தது யார் அல்லது எது? நடவடிக்கை எடுக்கவேண்டிய நமது அரசாங்கங்களும் – அதாவது அரசாளும் அரசியல்வாதிகளும் - அவர்களின் மனமறிந்த பாராமுகமும்தான்.  ஆகையால் லஞ்ச ஊழல் தழைக்கிறது.  கருப்புப்பணம் கொழிக்கிறது.  வரிகளை ஏய்த்து கருப்புப் பண பொருளாதாரம் நாட்டுக்குக் கேடு செய்கிறது.

         பொது ஊழியராக இருந்துகொண்டு லஞ்சம் வாங்குவதும் வருமானத்திற்கு மேல் பணமோ சொத்தோ வைத்திருப்பதும் தண்டனைக்கு உரிய குற்றங்கள் என்று ஊழல் தடுப்பு சட்டம் சொல்கிறது.  ஆனால் இந்த சட்டத்தைப் போல் அனாயாசமாக அதிகமாக மீறப்படும் சட்டம் வேறு இருக்காது.

        ஏமாற்றுதல், திருட்டு, அடிதடி, மற்றும் கொலை போன்ற தண்டனைக்குரிய குற்றங்கள் பதிவாகின்றன, பின் நீதிமன்ற வழக்குகளாக விசாரிக்கப் படுகின்றன.  ஆனால் லஞ்சம் வாங்குவதும், வருமானத்திற்கு மேலான பணம் மற்றும் சொத்து வைத்திருப்பதும் – அதுவும் அரசு அல்லது பொதுத்துறையில் பதவி வகிப்பவர்கள் செய்வது - அதே அளவிற்குப் பதிவாகி நீதிமன்ற நடவடிக்கைகளை சந்திப்பதில்லை.  காரணத்தை விளக்க வேண்டுமா? சரி, அதையும் பார்க்கலாம்.

          அரசாங்கப் பொறுப்பில் உள்ள ஒரு அரசியல்வாதி லஞ்சத்தில் திளைக்கிறார் என்றால், அவருக்கு அதிகாரிகள் வாங்கும் லஞ்சத்தைப் பற்றி வாய் திறக்க தைரியம் இருக்காது.  தினமும் இரண்டு மூன்று பாக்கெட் சிகரெட் பிடிக்கும் ஒரு தந்தை ஒன்றிரண்டு சிகரெட் ஊதும் தன் விடலைப் பையனிடம் என்ன சொல்லிக் கண்டிக்க முடியும்? அது மட்டுமல்ல. அமைச்சரே கைநீட்டி வாங்குவதைக் காட்டிலும் இணக்கமான அதிகாரிகளை லஞ்சம் பெற அனுமதித்து, அதில் கப்பம் வாங்கிக்கொள்வது சுலபமானது, பல்முனை வருமானம் தரக்கூடியது, சற்றுப் பாதுகாப்பானது என்பதால் அந்த வழியைப் பலரும் பின்பற்றுவதுண்டு.  பின் யார் யாரைக் காட்டிக் கொடுக்கமுடியும்? இதனால்தான் அரசாங்க லஞ்சம், அதில் தொடரும் பணச் சேர்ப்பு, சொத்துக் குவிப்பு ஆகியவை பெரும்பாலும் சட்ட நடவடிக்கைக்கு உட்படுவதில்லை. 

           ஆட்சிக்குத் திரும்பிய ஒரு கட்சி, பழைய ஆட்சியின் தலைவர் மீது லஞ்ச உழல் வழக்குப் போட்டு, அது நிலுவையில் இருக்கும்போதே வழக்குப் போட்ட கட்சியின் முக்கிய தலைவர்கள் பிற லஞ்ச ஊழல் வழக்குகளில் சிக்கி, ‘எந்தப் புற்றில் எந்தப் பாம்போ - எத்தனை பாம்புகளோ - பாம்பாட்டியும் உண்டோ’ என்ற சந்தேகத்தைப் பலரிடமும் விதைத்தது வேறு கதை. ஆனால் அமைச்சர்களும் மற்ற பொது ஊழியர்களும் லஞ்சம் வாங்குவதோ கருப்புப் பணம் வைத்திருப்பதோ அனேகமாக வழக்கிற்குக் கூட வருவதில்லை என்பது உண்மை. அதற்கு ஒரு அடையாளமும் உண்டு.

      எந்த ஒரு அரசியல் தலைவரும் எதிர்க் கட்சியில் இருக்கும்போது ஆளும் கட்சியைக் குறிப்பிட்டு “இந்த ஆட்சியில் லஞ்ச லாவண்யம் அதிகரித்து விட்டது” என்று விமரிசனம் செய்வது வழக்கமானது. ஆனால் ஆட்சியில் இருக்கும் அரசியல் தலைவர்கள் நம் தேசத்திலோ தன் மாநிலத்திலோ ”லஞ்சம் மிகுந்துவிட்டது, கருப்புப் பணமும் பெருகிவிட்டது, அவற்றைக் கட்டுப்படுத்த நான் தீவிர நடவடிக்கை எடுப்பேன்” என்று பேசுவதுண்டா?  ஒரு பாசாங்குக்காக அப்படிப் பேசினால், ஆந்த ஆட்சியில் லஞ்சத்தினால் பாதிக்கப் படும் மக்கள் சிரிப்பை உதிர்ப்பார்கள். பிறகு அடுத்த தேர்தலின்போது கோபத்தைக் காட்டுவார்கள். ஆகவே, பொதுவாகச் சொன்னால், ஆட்சி செய்பவர்கள் அவர்களின் ஆட்சியின்போது லஞ்சம், கருப்புப் பணத்தைப் பற்றி எல்லாம் பேசாமல், ’ஏதோ அதிகாரிகள் மட்டத்தில்தான் லஞ்சம் இருக்கிறது. அதுவும் ஆளும் அரசியல் தலைவர்களுக்குத் தெரியாமல் நடக்கிறது’ என சாதாரண மக்களை நம்பவைப்பதுதான் புத்திசாலித்தனம் என்று திட்டமிட்டு மௌனமாகச் செயல்படுகிறார்கள். 

      இந்தச் சூழ்நிலையில் ஒரு பிரதம மந்திரியே “நாட்டில் லஞ்சமும் கருப்புப் பணமும் பரவிக் கிடக்கின்றன. அவற்றைக் கட்டுப்படுத்தத்தான் நான் நடவடிக்கை எடுத்துவருகிறேன். இது தவறா?” என்று மக்களைப் பார்த்து தைரியமாகப் பேசுவார் என்பது கற்பனை செய்யமுடியாத விஷயம். நரேந்திர மோடி அதைச் செய்திருக்கிறார். தன் கையை சுத்தமாக வைத்திருந்து, தன் சக அமைச்சர்களும் அவ்வாறே இருப்பது வெளிப்படையாகத் தெரியவேண்டும் என்று அவர்களுக்கும் உணர்த்தி, தன் ஆட்சியில் கறுப்புப் பணம் வைத்திருப்போர்மீது உறுதியான நடவடிக்கை எடுக்க முயற்சிக்கும் ஒரு அரசியல் தலைவர்தான் இவ்வாறு பகிரங்கமாகப் பேசமுடியும்.  மத்தியிலும் மாநிலத்திலும் பல வருடங்கள் ஆட்சி செய்த வேறு பல அரசியல் தலைவர்கள் இவ்வாறு பகிரங்கமாகப் பேசியதில்லை, அதற்கேற்ற தீவிர நடவடிக்கை எதுவும் எடுக்கவில்லை என்றால், அதை  மேலும் விளக்க வேண்டுமா?

* * * * *

Copyright © R. Veera Raghavan 2016

அம்புஜம் பாட்டி அலசுகிறாள்: ராகுல் காந்தியின் நாலாயிர திவ்ய பிரசங்கம்

    ஏண்டாப்பா ராகுல் காந்தி, உன்னை இப்பிடி சௌஜன்யமா கூப்பிட்டா தப்பில்லயே? உனக்கு என் பேரன் வயசுதான் இருக்கும்.  நன்னா இரு!

          பேப்பர்ல பாத்தேன். செல்லாதுன்னு ஆன நாலாயிரம் ரூபாயோட திடுதிப்புனு ஒரு பாங்க் வாசலுக்குப் போனயாம்.  அங்க நிறையப் பேர் நாலாயிரம் ரூபாய்க்கு செல்லாத நோட்டை வச்சுண்டு அதைப் புது நோட்டா பாங்க்ல மாத்தணும்னு பெரிய கியூவில காத்திண்டிருக்க, நீயும் கியூவில சேந்துட்டயாம்.  பேப்பர்காரா, டெலிவிஷன்காரா விடுவாளா? அவாள்ளாம் கூடி நின்னு ஏன் வந்தேள், எதுக்கு வந்தேள்னு உங்கிட்ட கேக்க, நீயும் ஒரு குட்டிப் பிரசங்கமே பண்ணிட்டயாம்.

   “என்னோட செல்லாத  ரூபா நாலாயிரத்தை புது நோட்டா மாத்திக்க வந்திருக்கேன்.  இந்த கியூவில ஏழைப்பட்டவா மணிக்கணக்குல நிக்கறா.  பழைய ஐநூறு, ஆயிரம் ரூபாயை மாத்தறதுக்கு மக்கள்ளாம் காத்திண்டிருந்து அவதிப்படும்போது அவாளுக்கு பக்க பலமா ஆதரவா இருக்கேன். குடிமக்கள் ஒரு பிரச்சனையை சந்திச்சா, நானும் சந்திக்கறேன்” அப்படின்னு பேசிருக்க. அதோட மீடியாக்காராளைப் பாத்து “உங்களுக்கும் சரி உங்க கோடீஸ்வர முதலாளிகளுக்கும் சரி, மக்களோட பிரச்சனைலாம் புரியாது. பிரதம மந்திரிக்கும் அப்படித்தான்”னு பொரிஞ்சிருக்க.  கியூவில நின்னவா உங்கூட செல்ஃபி எடுக்கறச்சே சிரிச்ச முகமா இருந்து, உள்ள போனதும் பாங்க்காரா எடுத்த போட்டோக்கும் புன்னகைச்சுண்டு பழைய நோட்டு நாலாயிரத்தை மாத்திண்டு வந்துட்ட.

          ”ஒரு எதிர்க்கட்சித் தலைவரா நான் பண்ணினதுல என்ன தப்பு”ன்னா கேக்கற? சொல்றேன்.

                                                                                                       

     மக்களோட கஷ்டத்துல பங்கெடுத்துக்கற அரசியல் தலைவரா இருக்கறது ரொம்பப் பெரிய விஷயம்.   அந்த மாதிரி தலைவர்கள் பத்தாயிரத்துல பத்து பேர் தேறினா ஜாஸ்தி.  எப்படின்னா, ஒரு எதிர்க் கட்சித் தலைவர் மக்கள் பிரச்சனைன்னு சொல்லி ஆளும் கட்சியை எதுத்து பப்ளிக்கா பேசினா அவர் மக்கள் கஷ்டத்துல பங்கெடுக்கறார்னு ஆகாது.  மக்கள் கிட்டயே போய்  “உங்க கஷ்டம் எனக்குப் புரியறது. ஆனா நாட்டை ஆள்றவாளுக்குப் புரியலயே"ன்னு ஒரு பாட்டம் அழுதாலும் அவர் மக்கள் கஷ்டம் புரிஞ்சு அதுல பங்கெடுத்துட்டார்னு அர்த்தமில்லை. இந்த நடவடிக்கைக்கெல்லாம்  வேற காரணமும் ஜாஸ்தியா இருக்கு. இல்லை, இதான் வழி இதான் அடையாளம்னா கம்யூனிஸ்டுகள், காக்கா குருவி கட்சிகள்ளாம் அதுல பேர் வாங்கி எல்லா தேர்தல்லயும் அமோகமா ஜெயிக்கணும். அது நடக்கலயே?

  ’நம்ம கஷ்டத்துலேர்ந்து  இந்தத் தலைவர் நம்மளைக் கொஞ்சம் கரையேத்துவார்’னு மக்கள் ஒருத்தரைப் பாத்து உள்ளூர எப்ப நினைக்கறாளோ அப்பத்தான் அவர் மக்கள் கஷ்டத்துல பங்கெடுத்துண்டவர்னு சொல்லலாம்.  பாங்க் வாசல்ல சிரிச்சுண்டே உங்கூட செல்ஃபி எடுத்துண்டாளே, அவாள்ளாம் என்ன நினைச்சிருப்பா? தான் அப்பறமா பாத்து ரசிக்கறதுக்கும், தெரிஞ்சவாட்ட அந்த போட்டோவைக் காட்டி பெருமைப் படறதுக்கும் தோதா நீ வந்தையேன்னு நினைச்சுப்பா.  நீ கியூவில நிக்கறப்ப, பேசறப்ப கேமராவோட நிறைய டிவி, பத்திரிகைக்காரா வந்தாளேன்னு நீ சந்தோஷப் பட்டிருப்ப. அவ்வளவுதான்.

        “கால்   கடுக்க  கியூவில   நிக்கறது  மக்களுக்குக்  கஷ்டமில்லையா? அந்த நேரத்துல ஒரு தலைவனா நானும் கூட நின்னா அவாளுக்கு ஆறுதல் இல்லையா?”ன்னு நீ கேட்டா, அது நியாயமான கேள்வியா முதல்ல தோணும்.  ஆனா யோசிச்சா வேற சில விஷயமும் உனக்கு எதிர்க் கேள்வியா வரும். 

           ரேஷன் கடை வாசல்லயும் ஏழைப்பட்டவா நூறு இரணூறு ரூபாயோட கியூவில நிக்கறா. உனக்கும் ரேஷன் கார்டு இருக்கும், அதுக்கு ஒரு கடையும் இருக்கும். அந்தக் கடை கியூவில எப்பவாவது நின்னு ”என் கார்டுல சக்கரை வாங்கறதுக்கு நிக்கறேன்.  காத்து நிக்கற இந்த ஏழை ஜனங்களுக்கு ஆதரவா, ஆறுதலா இருக்கேன்”னு பேசிருக்கையா? குழாயடில குடி தண்ணிக்காக குடத்தோட வரிசை கட்டி நிக்கறவாளுக்கு பக்க பலமா ஒண்ணா நின்னு ஜலம் பிடிச்சிருக்கையா? அது இல்லைன்னா, அமெரிக்க தூதரகம் வாசல்ல விசா வாங்கணும்னு பழியா கியூவில நிக்கறாளே, அந்தக் கியூவில நீ எப்பவாவது சேந்திருக்கையா? அதுவும் வேண்டாம். நீ அடிக்கடி ஏர்போர்ட் போறயே, அப்பல்லாம் கியூவில நின்னுதான் போர்டிங் பாஸ் வாங்கிக்கறயா?  இங்கல்லாம் நீ கண்டிப்பா வரிசைல நிக்கணும், காத்திண்டிருக்கணும்னு சொல்லலை. ஒரு நவயுக தலைவனா நீ சிந்திக்கவேண்டிய விஷயமும் செய்யவேண்டிய காரியமும் ஆயிரம் இருக்கு.  கியூவில நிக்காமயே நீ மக்களுக்கு சேவை பண்ணலாம். ஆனா, ”நான் கியூவில நின்னா மக்களுக்கு ஆதரவா இருக்கேன்னு அர்த்தம். அவாளுக்கு கஷ்டம்னா அது எனக்கும் வரட்டும்”னு நீ நாலாயிரக் கியூவில மட்டும் சேந்து கித்தாப்பா சொன்னா, மத்த கியூவில அப்பாவியா மக்கள் நிக்கும்போது, அவா சிரமத்தை நீ ஏன் மதிக்கலைன்னு கேள்வி வருமா இல்லையா?  அதுவும் நீ பொறக்கறதுக்கு முன்னாலேருந்து மத்த கியூவில எல்லாம் ஜனங்கள் அடிக்கடி எல்லா வருஷத்துலயும் நிக்கறாளே? ஊஹூம். உன்னோட வியாக்கியானம் இடிக்கறது.

           நீ அந்த பாங்க் கியூவில சேராம இருந்தா, அதுல நின்னவா யாரும் நீயோ வேற தலைவர்களோ வந்து நிக்கணும்னு ஆசைப்பட மாட்டா.  ரேஷன் கடை, அது இதுன்னு சொன்னேனே, அங்கயும் அப்பிடித்தான்.  அவாள்ளாம் ஆஸ்பத்திரி நோயாளி மாதிரி தன் கஷ்டத்தை நொந்துப்பா – அது வேற விஷயம்.  ஆனா அங்கல்லாம் நீ போய் நின்னா, போரடிச்சுண்டு கியூவில நிக்கறவாளுக்கு நீ ஒரு ஜாலி பொழுது போக்கா இருப்ப.  மத்தவாளுக்கு நீ வெறும் பொழுது போக்குப் பொம்மையா இருக்கறது நன்னா இல்லை.

          ஆளும்  கட்சியோ எதிர்க்கட்சியோ, ஒரு அரசியல் தலைவர்னா பேச்சு செயல் ரண்டுத்துலயும் அடுத்த கட்சி மனுஷாளுக்கு ஈடு குடுத்துண்டு இருக்கணும்.  அது சரிதான். உன் காங்கிரஸ் கட்சிலயே இதுக்கு ஜாம்பவான்கள் இருந்திருக்கா.  ஆளும் கட்சில உன் கொள்ளுத் தாத்தா நேரு, ஆளும் கட்சி-எதிர்க் கட்சி ரண்டுலயுமே காமராஜ்னு உதாரணம் சொல்லலாம்.  அவாளல்லாம் நினைவு படுத்தறா மாதிரி உங்கப்பா வயசுக்காராளே காங்கிரஸ் கட்சில இருந்ததில்லை.  அதுனால, அந்தப் பெரிய தலைவர்கள் மாதிரி நீ இருக்கணும்னு சொல்லலை.  ஆனா கேஜ்ரிவாலை ஞாபகப் படுத்தற காங்கிரஸ் தலைவர்னு நீ பேர் வாங்கணுமா என்ன?

          ஏதோ உன்னைக் குறை சொல்லணும்னு இவ்வளவு பேசறேன்னு நினைக்காத. நீ நின்ன கியூவில உனக்குப் பதிலா பிரதம மந்திரி மோடியே பழைய நோட்டு நாலாயிரத்தோட வந்து நின்னிருந்தாலும், அவருக்கேத்த பிரசங்கம் பண்ணிருந்தாலும், அவருக்கும் இதே விமரிசனம்தான் பொருந்தும்.  சரிதான?

* * * * *

Copyright © R. Veera Raghavan 2016

ஒரு போலீஸ் இன்ஸ்பெக்டர் அடித்துச் சொன்ன உண்மை

       இது சமீபத்திய தமிழ்நாட்டுச் செய்தி. உடல்நிலை சரியில்லாமல் இருந்த ஒரு போலீஸ்காரர் தாமதமாகப் பணிக்கு வந்தார்.  அவர் மீது கோபம் அடைந்த உயர் அதிகாரியான ஒரு இன்ஸ்பெக்டர் அந்தப் போலீஸ்காரரைக் கன்னத்தில் அறைய அவர் மயக்கமுற்று விழுந்தார். வராத செய்தி என்னவென்றால், அந்த இன்ஸ்பெக்டர் ஒரு உண்மையை அடித்துச் சொல்லியிருக்கிறார்.

   தமிழ்நாடு அல்லாமல்  வேறு மாநிலத்திலிருந்து  இந்த பளார் செய்தி வெளிப்பட்டாலும் வியப்பில்லை.  ஏனென்றால் இந்திய மாநிலங்கள் அனைத்திலும் ஆதிக்கம் செலுத்தும் வெவ்வேறு அரசியல் கட்சிகளின் துர்குணங்கள் ஒரே மாதிரி இருக்கின்றன.  சரி, அதற்கும் வேலைக்குத் தாமதமாக வந்த போலீஸ்காரரை ஒரு உயர் அதிகாரி கன்னத்தில் விட்டதற்கும் சம்பந்தம் உண்டா? உண்டு.

      போலீஸ் துறையை விடுங்கள். வருவாய்த்துறை, பொதுப்பணித்துறை, வணிக வரித்துறை என்று வேறு எந்தத் துறையையும் எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். நாட்டின் பிற அங்கங்களான சட்டசபை மற்றும் நீதித்துறையையும் கணக்கில் கொள்ளுங்கள்.  இந்தத் துறைகளின் தலைவர்களோ அவர்களுக்கு அடுத்தடுத்து இருக்கும் அதிகாரிகளோ தங்களுக்குக் கீழே பணிபுரியும் எந்த ஒரு ஊழியரையும் கைநீட்டி அடிக்க முடியுமா – அதுவும் தாமதமாக ஆபீசுக்கு வந்ததற்காக?   

        போலீஸ் துறையில் மட்டும் ஏன் இப்படி ஒரு அநியாயம் சாதாரணமாக நடக்க முடிகிறது?  அதற்குக் காரணம், ஆட்சியில் இருக்கும் பெருவாரியான அரசியல்வாதிகள் போலீஸ் அதிகாரிகள் பலரையும் நெறி தவறவைத்து, விதிகளை மீற வைத்து, அநியாயமும் அடாவடியும் கூட செய்யவைக்கிறார்கள். இவற்றை அனேகமாக காதும் காதும் வைத்த மாதிரி கமுக்கமாகச் செய்து முடிப்பது போலீஸ் பணியில் இருப்பவர்களுக்கு ஏதுவாக இருக்கிறது.

     ஆட்சியில் இருக்கும் அரசியல் தலைவர்கள் தங்களது சொந்த ஆதாயத்தை வளர்த்துக் கொள்ளவும், தங்களுக்கு வேண்டியவர்களைப் பாதுகாக்கவும், தங்களின் அரசியல் எதிரிகளை இம்சிக்கவும் போலீஸ் அதிகாரிகளைப் பயன்படுத்துவது இந்தியாவில் பரவலாக நடக்கிறது. இந்த வேலைகளுக்கு போலீசார் அளவிற்கு மற்ற துறை அதிகாரிகளைப் பயன்படுத்த இடமுமில்லை. உடன்படும் போலீஸ் அதிகாரிகளுக்கு வேண்டிய இடத்தில் பணி, பதவி உயர்வு மற்றும் சில ருசியான பலன்கள் கிட்டும்.  மற்றவர்களுக்கு நேர்மையும் போலீஸ் திறமையும் இருந்தாலும் ஏதோ மாவாட்டுகிற மாதிரியான பணியும் அதோடு சேர்ந்த எச்சரிக்கையும் கிட்டும். இதுபோக, ஆள்பவர்களின் சொல்லுக்கு இணங்கத் தயாரானவர்கள் சிலரையும் போலீஸ் வேலையில் சேர்ப்பது உண்டு. இவ்வாறு ஆசை காட்டி ஈர்க்கப்பட்டு வளர்க்கப்பட்டு வரும் போலீஸ் அதிகாரிகள், தங்கள் எஜமானர்களின் அநியாய, அக்கிரம ஆசைகளுக்குத் தெரிந்தே துணை நிற்கிறார்கள். வேலை இல்லாத் திண்டாட்டம் மிகுந்த இந்தியாவில், ஆளும் அரசியல்வாதிகள் போலீஸ் அதிகாரிகளை நிர்பந்தித்து கைப்பாவைகளாக ஆட்டுவிப்பது இன்னும் எளிதாக இருக்கிறது.

        இப்படி ஆக்கப்பட்ட போலீஸ் அதிகாரிகள் பொது மக்களிடமும் தங்களின் கீழ் வேலை செய்யும் மற்ற பணியாளர்களிடமும் நிதானமாகவோ நியாயமாகவோ நடந்துகொள்வார்கள் என்று எதிர்பார்க்க முடியாது. அது மட்டுமல்ல.  இவர்கள் கற்ற குரூரமும் கயமையும் இவர்களின் கீழ் வேலை செய்பவர்கள் பலரையும் தொற்றிக் கொள்ளும்.  அது இன்னும் கீழே உள்ளவர்கள் மேல் செலுத்தப்பட்டு மேலும் பலரை அவமதிக்கும், காயப்படுத்தும்.

      போலீஸ் அதிகாரிகளை ஏவலுக்கு ஆளாக்கி அவர்களின் பணி ஒழுக்கத்தைக் குலைத்த அரசியல்வாதிகள், ஒருவகையில் பாகிஸ்தானில் தீவிரவாதிகளை ஊக்குவித்த அந்நாட்டு ராணுவத் தலைவர்கள் மாதிரிதான்.  அந்த ராணுவத் தலைவர்கள் முக்கியத்துவம் பெறவும் இந்தியாவில்  நாசவேலைகள் அரங்கேறவும் அங்கு விசேஷமாக வளர்க்கப்பட்ட தீவிரவாதிகள், தாங்கள் பயின்ற ஆயுதம் ஏந்திய அராஜகத்தை தங்களுக்குள் சிறிதும், பாகிஸ்தான் மக்களுக்கு எதிராகப் பெரிதும் பிரயோகிப்பார்கள்.  அந்தச் செயல்களை அந்நாட்டு ராணுவ அதிகாரிகளே கட்டுப் படுத்த முடியாது – அவர்களோ அல்லது பின் வரும் அதிகாரிகளோ மனம் மாறும் வரை.  இதற்கு இணையாக நமது போலீஸ் துறை எதனால் எந்த அளவு பாதிப்படைந்திருக்கும் என்று நாம் எண்ணிப் பார்க்கலாம்.

     வருவாய்த்துறை, பொதுப்பணித்துறை,  வணிகவரித்துறை மற்றும் போலீஸ் துறைகளுக்கு இதுவரை செல்லாதவர்களையும் கேட்டுப் பாருங்கள் – அதாவது அவர்கள் எந்தத் துறை அலுவலகத்தில் காலடி வைக்கத் தயங்குவார்கள் என்று. ‘போலீஸ் துறை’ என்பது பெரும்பாலோரின் உள்ளுணர்வின் பதிலாக இருக்கும். இருந்தாலும் போலீஸ்காரர்களைச் சுயநலத்திற்காகக் கையாளும் அரசியல்வாதிகள்தான் அதற்கான பழியைப் பெரிதும் ஏற்கவேண்டும். இந்த அடிப்படை உண்மை அந்தப் போலீஸ் இன்ஸ்பெக்டரின் கைவீச்சிலும் பிரதிபலிக்கிறது அல்லவா?

* * * * *

Copyright © R. Veera Raghavan 2016

Yeh Sawal Hai Mushkil : Should Indian Movie Makers Say No to Pakistani Actors, As a Sign of Patriotism?

      Fawad Khan is a Pakistani actor who has a special appearance in an Indian movie Ae Dil Hai Mushkil, made for screening just ahead of 2016 Diwali. It features well-known Indian actors Ranbir Kapoor, Aishwarya Rai and Anushka Sharma in lead roles. Shah Rukh Khan too has a cameo appearance.

      The Pakistani artiste is suddenly lucky to get loads of extra spotlight on him.  He will say hearty thanks to Raj Thackeray of Maharashtra Navnirman Sena who demanded a ban on the multi-starrer and made every one look forward to the movie and know its Pakistani actor for sure.  The MNS leader asked for the ban since Pakistani terrorists had been infiltrating into Indian territory and had recently made a dastardly attack on an Indian army base in Uri town of Jammu and Kashmir, while the movie’s producers and many actors felt he was mixing up issues.  Now that stand-off is over and the movie will hit the screens as per schedule, on a compromise struck between its producers and Raj Thackeray – and the public will never know the minute details of the deal.  Let us keep out all these names and ask ourselves, “Should Indian movie makers say no to Pakistani actors, as a sign of patriotism?”   A difficult question.

      A sense of patriotism among any people may well up if their nation has an enemy country on which that sentiment is directed.  That way, the mindless leadership of Pakistan which spurs and sponsors terrorism has kindled patriotic fervour in many other nations – more in India where Pakistan's evil men sneak in often and spread terror, death and destruction.  So it is natural for most Indians to believe that when Pakistan does havoc in India, the least we may do is not allow Pakistani actors or other artistes to perform and earn in India as if all is fine between the two countries.  In fact a message doing its rounds in mails and messages between friends poses a question: if artistes have nothing to do with terrorism and if singers, writers, performers, journalists, businessmen, doctors and other professionals too have nothing to do with terrorism, for whom are Indian jawans sacrificing their lives? This question, anyway, distracts us because the artistes and others it lists - when speaking in clear reference to Ae Dil Hai Mushkil which features Fawad Khan - as innocent work-minded professionals are Pakistani professionals, while our troops are battling in defence of India and Indians. 

      We know that the political leadership of Pakistan is a prisoner of its military leadership which has the wherewithal to train and direct terrorists.  Anyhow, both of them are not accountable to Pakistani citizens.  A vast majority of ordinary Pakistani people are not terrorists and are not sympathisers of terrorism.  They are themselves poor victims of terrorism and ill governance.  We may safely assume that Fawad Khan is not himself a supporter of terrorism.  He and most citizens of Pakistan cannot openly speak against terrorism thriving in that country since they have to survive.  Just as many political leaders in India's Kashmir do not come down on terrorism, and also sing plain or disguised love-songs to terrorists once in a while (but those leaders need not fear the protective Indian army patrolling Kashmir and may fearlessly deride their army – though poor Pakistanis have to fear both their army and their terrorists). 

      If terrorists groomed in Pakistan arrive in India and shoot and throw bombs, it is all the work of a handful of rulers in Pakistan.  Those invading terrorists would have been brainwashed to go on a rampage in India.  Yes, they have to be checked, caught or killed for safeguarding our people, which is a different issue.  But if we ban the entry of innocent Pakistanis too in India, does it help or hinder our object in countering Pakistan’s malicious actions against India?

     One of the ways of  moving against  Pakistan is  isolating that  country  in the international arena.  In today’s inter-dependent world, it is not easy for a country to remain in isolation, and if isolated that country is forced to check its ways to behave better with other nations.  Another option for India is isolating Pakistan's leadership from its population.  This is not as easily possible and can only happen slowly, but this sort of domestic isolation is not to be given up since anything short of an armed conflict in a nuclear world is always desirable.  If any such domestic isolation of Pakistani leadership is to be attempted, India should act just and fair towards Pakistani citizens which alone could touch the heart of Pakistani people and make them feel shamed by their own rulers. Welcoming innocent citizens of Pakistan to work in an Indian project, subject to due cross checks and verification, is a good way to appeal to the hearts and minds of Pakistanis. Movies do it hundred times more than other collaborations. If Indian theatres are forced or threatened into not showing an Indian movie that features a Pakistani actor, that movie – and perhaps all other movies made in India – may not be screened in Pakistan or shown on their television channels, which is a greater blow to our country commercially and in other subtle ways. 

      An example cited in favour of banning work for Pakistani actors is USA boycotting Moscow Olympics in 1980 to protest the Soviet invasion of Afghanistan the previous year, and USSR keeping away from 1984 Los Angeles Olympics as a tit for tat.   But there is a difference.  Olympics is viewed as an event of the government of a country hosting it, and the competing sportspersons are seen as representing their respective countries.  So a country boycotting an event organised by another  is understandable,  when their military objectives clash or when they have turbulent cross border issues.   India pulling out of a SAARC Summit that was slated to be held in Islamabad within a month of the Uri attack is a right move which helped in isolating Pakistan.  But disallowing Pakistani artistes to work in India’s private enterprise, i.e., movie making, or protesting the screening of an Indian movie featuring any of them does not work in our favour.

      Pakistan was a part of India before the partition of August 1947, when it was created to become our neighbour.   When its leadership acts against Indian interests, or disturbs our peace, India must give a firm and fitting response, and there is no doubt on that.  At the same time, we must keep in place people-to-people bridges.  It is like two brothers getting estranged, but one or both keeping good relations with children of the other household.

      India has done it earlier with Pakistan on a historic scale, not equating the official government of Pakistan with its oppressed people.  That was in 1971, when Indian troops aided Bangladesh for its liberation.  Now India can put out a friendly hand to harmless Pakistani artistes, or other professionals, even as it deals resolutely with its rogue government and and its forces.  It helps us too, and our disciplined defence personnel know the difference.

* * * * *

Copyright © R. Veera Raghavan 2016

Can We Defend Bandhs? No. Can We Regulate Them? Yes.

      Like elections, an event that everyone in town knows happening is a bandh.  A good number of bandhs are a near-total shut down with all shops closed in town.  Their success is guaranteed if major political parties are behind the bandh call.

     Last September States of Karnataka and Tamil Nadu witnessed well-enforced bandhs over the issue of sharing of Cauvery water, and Andhra Pradesh went through one because the Centre had not granted ‘special category status’ to that State.  Kerala experienced a full-scale bandh this month to protest the murder of an activist of a political party.  During the bandh days, obviously traders in the four States were affected, and the public too had their enormous woes.  

       Can  bandhs   be  justified  as  a  means  of  voicing  a concern publicly or a condemnation loudly?  There is an argument that bandhs, or hartals, and fasting are methods of public protest that Mahatma Gandhi had espoused powerfully against the then rulers, and hence they have a sanctity and utility in the post-independent democratic India.  Let us have a look.

       Hartal in  the  hands  of  Gandhiji  was  a  different weapon - a creative and constructive one.  But in the hands of today's politicians, bandhs are instruments of causing misery for traders and common people.  Gandhiji was fighting the British, an alien power that had colonised India.  He could not go to the courts, in India or in England, to make the British quit.  As all know, the great leader did not use threat or force on traders to shut down.  Traders voluntarily responded to Gandhiji's call and participated in hartals. He had captivated Indians, including industrialists, by the force of his personality and through a righteous and noble cause.  Anyone else would have found it too daunting to make the traders and people rally behind him on a hartal call.  Gandhiji was unique.

      We also know that it is by sheer threats, direct and indirect, that a bandh is enforced today – more surely when a ruling party is behind a call for a bandh.  In that case, if various traders' associations do not message their members to shut down as resolved by their governing bodies, then traders may face harassment from government agencies for even minor or technical violations of regulatory laws.  So, when a ruling party favours a bandh, traders do not question the governing bodies of their associations about any call for a bandh issued by those bodies. That is why we see a near-total shut down during such a bandh.  Some State may have a tradition of bandhs fostered by all political parties, and there traders readily respond to a bandh call given by any political party in that State rather than risk facing arsonists and an indulging police administration.  So a present-day bandh is different from a hartal enacted on a call given by Gandhiji, when traders willingly participated on a large scale.  If at all, government agencies of those days might have harassed traders for joining in a hartal - which perhaps traders did not mind or the British government did not do.

       Fasting was another method of protest Gandhiji employed.  If he fasted for a public cause, Indians felt guilty and rallied behind him even more.  But today's political leaders know they have not won such hearty admiration from the public, and people know it too.  So, at the present time, if a political leader goes on a fast that will not evoke any greater sympathy or support among people than what he or she already has. That is why there is much less of fasting by political leaders today.  Further, the Mahatma fasted for days and days, but our political leaders cannot do it for more than twelve hours or so, which millions of poor Indians do on many days due to poverty and penury.  Hence a miniature fast by a political leader has no attraction or effect, except getting a mention in print and electronic media.  But then if a present-day political leader wants to fast, let him do it.  That is not objectionable like calling for a bandh. 

      A fasting political leader does not compel shop keepers, auto rickshaw drivers, hoteliers and common people to do the same.  When he fasts, no one else is inconvenienced, and others are not harassed.   Here it is only the fasting leader who must suffer a tiny bit, at the most for twelve hours – and for still less time if he has a secret breakfast before going on a fast.  But during a bandh he does not suffer in any way, and it is the innocent public who are forced to take the beating and feel the pangs. So, as a means of protest, fasting is different from a bandh and is harmless.

       A  bandh  announced or  supported by a political leader and enforced by anyone with threats and rampage would also infringe on the Constitution-given fundamental rights of traders and of the general public.  Since bandhs are mostly enforced illegally with force and threats, violating the fundamental rights of traders and lakhs and lakhs of the general public, law itself may prevent any sort of compulsion on anyone when bandhs are called.  How?

-  An empowered body with a name like “Bandh Regulating Committee” should be created for each district in India.  The Chief Electoral Officer for the State, the District Collector of that district and the Superintendent of Police for that district could be members of the Committee.

-   Any group or political party that intends to call for a bandh on a particular date in a district should give prior notice of its intention to the appropriate Committee at lease fourteen days in advance.  Four days before the date of the proposed bandh, the Committee should take a poll by secret ballot among traders and shop-keepers, through electronic voting, to find out if they are “for” are “against” the bandh.  Those who do not vote shall be considered voting against the bandh.

-  If at least 75% of the number of traders and shop-keepers in the district vote in favour of the proposed bandh, it will be allowed.  If not, that bandh shall not be allowed to take place.

-  No one may give a bandh notice to the Committee for fun.  So, it should be a rule that any person who files a prior notice with the Committee for a bandh should also submit simultaneously forms of support signed by 5% of the number of traders and shop keepers in the district who would be for the bandh.  Seven days before the date of the proposed bandh, the Committee shall take a poll by secret ballot among these 5% of the voters, through electronic voting.  If at least 4% among them vote in favour of the bandh, then polling will be held for the remaining traders and shop-keepers in the district.  If there is no such 4% qualifying support, there will not be any second-stage polling in the district, and the proposed bandh cannot be held.

-  Any bandh held in this manner can last for only four hours in a day, from 2 p.m. to 6 p.m.  Since a bandh is just a symbolic show of support, and is not an instrument of harassment of people, a display of support for four hours will do.  Hospitals, medical shops, hotels and all transport services shall always remain exempt from bandhs.

-  When a bandh is permitted, it will still be open to every trader and shop-keeper to decide if he likes to join the bandh or not.  The reason is, a bandh affects the fundamental rights of every trader and shop-keeper, and they cannot be taken away from him even with his consent. 

       India’s  Supreme Court may itself devise the foregoing rules – with any modification it thinks fit, such as who will be members of a Bandh Regulating Committee or in what manner the approval or disapproval of traders and shop-keepers for a bandh may be recorded and known – in a public interest litigation, and issue directions which will be binding on everyone.

       Yes, if the Supreme Court issues directions on these lines, or in any modified form, they may not be implementable without a hitch or with 100% success.  Now there is no law regulating bandhs, and it is a free for all.  Every political party wants to be seen as supporting some bandh or the other, and it does not wish to leave that space to other parties.  But if Supreme Court's directions regulate bandhs, then all parties will have some comfort in complying with those directions, because other parties cannot steal a march over an abstaining party.  Also, if a political party disobeys a Supreme Court direction and calls for a bandh without the needed support of traders and shop-keepers in the district, the top leaders of the party may have to answer a charge of contempt.

       In one or two instances, if a political party or other group gets scarce support among traders and shop-keepers for a proposed bandh, it will not like to expose its unpopularity next time. True, we have to devise ways of taking the votes of traders and shop-keepers, enlisting them for voting, etc.  But traders will co-operate in this rather than yield to bandh calls.  They can rely on Supreme Court’s directions for having to co-operate, and political parties cannot complain.

       As we know, many crimes occur despite a law banning it. Recently when the law made the punishment stiffer for the offence of rape, that has also not stopped the offenders.  Still we should have the law.  Likewise, we should make a beginning in regulating the menace of bandhs, as best as we can, rather than not do anything.  We cannot expect the legislature to pass a law on this.  Since the fundamental rights of traders and the general public are affected by bandhs, and since people have a weak voice in our democracy, the Supreme Court may intervene and issue directions.  Just as that Court did for dealing with sexual harassment of women in workplaces and for regulating BCCI’s cricket administration.  Bandhs affect millions more, and more severely.

* * * * *

Copyright © R. Veera Raghavan 2016

இவை பந்த் அல்ல, பந்தா!

    ‘பந்த்’ – அதாவது முழு அடைப்பு – ஒர் ஊரில் நடந்தால், கடையை மூடிய கடைக்காரர்களுக்கோ, வண்டியை ஓட்டாத ஆட்டோக்காரர்கள், லாரிக்காரர்கள், பஸ் கம்பெனிகளுக்கோ ஏதாவது பலன் உண்டா?  தங்கள் வேலைகளுக்காக பிற அலுவலகங்கள், கடைகளுக்குச் செல்லமுடியாதவர்கள் மற்றும் பந்த்-தினால் வேறு அவதிக்கு ஆளானவர்கள், பந்த் எதற்காக நடந்தாலும் எதோ ஒரு வகையில் திருப்தி கொள்வார்களா? இல்லை, அனைத்து மக்களுக்கும் இன்னல்தான் என்பது எல்லாருக்கும் தெரியும்.

     காவிரியில்  குறிப்பிட்ட  அளவு   தண்ணீர்   திறந்து  விடவேண்டும் என கர்நாடகாவுக்கு சுப்ரீம் கோர்ட் சமீபத்தில் உத்திரவிட்டது. அது அமலாவதை எதிர்த்து கன்னட அமைப்புகள் கேட்டுக்கொண்டபடி கர்நாடகாவில் பல இடங்களில் அங்குள்ள அரசியல் கட்சிகள் ஆதரவோடு போராட்டங்கள் நடந்தன.  சென்ற 9-ம் தேதி அந்த மாநிலம் தழுவிய முழு அடைப்பும் நடந்தது. ரௌடிகளும் சமூக விரோதிகளும் தொடர்ந்து தீ வைப்பு மற்றும் இதர வன்முறைச் செயல்களில் ஈடுபட்டனர்.  அதனால் ஏராளமான பொதுமக்கள் பல வகையிலும் சிரமத்தை சந்தித்தனர். அம்மாநிலத்தில் வசிக்கும் தமிழர்களுக்கு கூடுதலாக அச்சமும் அவதியும் நேர்ந்தன.

         சென்ற 16-ம் தேதி தமிழ்நாடு முழுவதும் காலை ஆறு மணி முதல் மாலை ஆறு மணி வரை ஒரு பந்த் நடத்தப் பட்டது. ஹோட்டல்கள்கூட மூடப்பட்டன. கர்நாடகா வன்முறையில் தமிழர்கள் பாதிக்கப் பட்டதைக் கண்டித்தும் காவிரி நீர்ப் பங்கீட்டில் கர்நாடகாவின் போக்கைக் கண்டித்தும் நடந்த பந்த் அது. அதன் காரணமாக தமிழ் நாட்டிலுள்ள பொதுமக்களும் அல்லல் பட்டனர்.

        ஆந்திர     பிரதேச    மக்களும்    கஷ்டப்படும்படி  சென்ற  10-ம் தேதி அந்த மாநிலத்தில் ஒரு முழு அடைப்பு நடந்தது. மத்திய அரசு அந்த மாநிலத்துக்கு சிறப்பு அந்தஸ்து வழங்கவில்லை என்பதைக் கண்டித்து அந்த மாநிலத்தின் பிரதான எதிர்க்கட்சிகள் தலைமையில் நிகழ்த்தப்பட்ட பந்த் அது.

    இந்தியாவில்  பல  ஊர்களில்   பல  காரணங்களுக்காக அவ்வப்போது காணப்படும் பந்த் மாதிரித்தான் இப்போது மூன்று மாநிலங்களிலும் முழு அடைப்புகள் அரங்கேறின. எல்லா ‘பந்த்’களுமே அவற்றுக்கு அழைப்பு விடுக்கும் அமைப்புகள் அல்லது அரசியல் கட்சிகள் தங்கள் இருப்பையும் சக்தியையும் பகிரங்கப் படுத்த நிகழ்த்தும் ’பந்தா’தான். அவற்றை ஆதரிக்கும் அரசியல் கட்சிகள் ஆட்சியில் இருந்தால், சட்டச் சிக்கல் வராமல் பந்த்-ஐ மறைமுகமாக ஊக்குவித்து அதை வியாபார சங்கங்களும் கடைக்காரர்களும் உணருமாறு செய்து எதிர்க் கட்சிகளுக்கு நிகரான பந்தாவை அவர்களும் காட்டிக் கொள்கிறார்கள். பொதுமக்களுக்கு ஏற்படும் கஷ்ட நஷ்டங்கள் பந்த்-ஐ ஆதரிக்கும் அரசியல் கட்சிகளுக்கு ஒரு பொருட்டா என்ன?

        காவிரி நீர்ப் பங்கீடு பிரச்சினையில் கர்நாடகா நடத்திய பந்த்-தினால் தமிழக அரசு தன் சட்ட நிலையை மாற்றிக் கொள்ளாது. தமிழ் நாடு நடத்திய பந்த் மூலமாக கர்நாடகாவும் தனது சட்ட நிலையை மாற்றாது. இரு மாநிலங்களிடையே கசப்புணர்வு ஏற்பட்டு மக்களையும் பாதித்தது என்பதுதான் இந்த பந்த்-களின் விளைவு. காலம் செல்லச் செல்ல நீர்த்தேவைகள் அதிகரித்து பருவ மழையின் அளவும் படிப் படியாக குறைந்து வரும்போது இரு மாநிலங்களுக்கும் தேவையான நீர் வளத்தைப் பெருக்க தொலைநோக்குத் திட்டங்கள் தேவை. அதை உணர்ந்து செயல்படும் முதிர்ச்சியும் பக்குவமும் மத்திய, மாநில அரசியல்வாதிகளிடம் இதுவரை காணப்படவில்லை என்பதால் சட்டம் என்ன சொல்கிறதோ, சுப்ரீம் கோர்ட் என்ன உத்திரவிடுகிறதோ அதன்படிதான் இந்த மாநிலங்கள் செயல்பட்டாக வேண்டும். ஆகையால் எங்கு பந்த் நடந்தாலும் அது தற்போதைய காவிரி நீர்ப் பிரச்சினைக்கு தீர்வாகாது. மற்றபடி சட்டத்திற்கு புறம்பாக சுப்ரீம் கோர்ட்டின் உத்திரவையே ஒரு மாநிலம் அமல்படுத்த மறுத்தால், அதற்குப் பெரிய அரசியல் கட்சிகளின் ஆதரவும் விடாப்பிடியாக இருந்தால் அதன் விளைவுகளை வளரும் நம் ஜனநாயகத்தில் சுலபமாக கணிக்க முடியாது.

      பொதுவாகச் சொன்னால், ஒரு  பந்த்-தின்  நியாய அநியாயத்தை இப்படிப் பார்க்கலாம்.  ஒரு மாநில அரசையோ மத்திய அரசையோ நோக்கி பந்த் மூலமாக வைக்கப்படும் கோரிக்கை அல்லது கண்டனம் சரியானது என்றாலும், அது பந்த்-ஐ ஏற்கத் தகுந்த வழிமுறையாக்காது. அன்றைய தினம் பாதிக்கப்படும் பொதுமக்கள் எவரும் மனதளவில் முழு அடைப்பை விரும்ப மாட்டார்கள் என்பது ஒரு புறம் இருக்கட்டும்.  அரசாங்கம் நடத்தும் எந்த ஓர் அரசியல் கட்சியும், பந்த்-தினால் ஒரு கோரிக்கை அல்லது கண்டனத்திற்கு தாங்கள் பணிகிறோம் என்ற தோற்றத்தைத் தர விரும்பாது.  அரசாங்கமே ஒரு பந்த்-ஐ எதிர்க் கட்சிகளோடு சேர்ந்து – அதாவது மறைமுகமாக சேர்ந்து – நடத்தினால், அந்த பந்த் அரசுக்கு அழுத்தம் கொடுத்து அதனால் அரசு செயல் படப் போவதில்லை. ஆகவே எப்படியும் பந்த் என்பது வெறும் பந்தாவாகத்தான் அமையும்.

     ஒரு பந்த்-திற்கு அழைப்பு விடுத்து நடத்திக் காட்டும் அமைப்போ அரசியல் கட்சியோ என்ன சொல்லும்? ”எங்கள் அச்சுறுத்தலுக்கும் கையை முறுக்கும் பின் நடவடிக்கைக்கும் பயந்துதான் கடைக்காரர்கள் எங்களை நொந்துகொண்டு கடைகளை மூடுகிறார்கள்” என்றெல்லாம் சொல்ல மாட்டார்கள். “நாங்கள் பந்த்-திற்கான காரணத்தைச் சொல்லி வெறும் அழைப்புதான் விட்டோம். தங்களின் வியாபார சங்கங்கள் மூலமாக அதை அறிந்துகொண்ட கடைக்காரர்கள் உடனே ஒப்புக்கொண்டு தாமாகவே கடைகளை மூடுகிறார்கள். இதில் ஒரு வற்புறுத்தலும் இல்லை” என்றுதான் சட்டம் ஏற்கும்படி அந்த அமைப்போ அரசியல் கட்சியோ சொல்லும். ஆனால் சட்டத்தை ஏமாற்றப் பார்க்கும் எந்தப் பாசாங்கையும் சட்டம் விலக்கி வைக்க வேண்டும்.  அப்படியானால் பொது மக்கள் நலனில் சட்டம் என்ன செய்யலாம்?

    வியாபாரிகளைக் கட்டாயப் படுத்தி ஒரு பந்த்-ஐ நிகழ்த்துவது, அவர்களது அடிப்படை உரிமைகளை பாதிப்பதாகவும் அமையும். பொதுமக்களின் அடிப்படை உரிமைகளையும் அவமதிப்பதாகும். ஆகையால் பந்த் என்ற பெயரில் அது போன்ற கட்டாயப்படுத்தல் ஏதும் உண்மையில் நடக்காமல் சட்டம் தடுக்கலாம். எப்படி?

-  ’பந்த்  ஒழுங்குபடுத்தும்  கமிட்டி’  என்கிற  மாதிரி ஒவ்வொரு மாவட்டத்திற்கும் ஒரு அதிகார மையம் வரவேண்டும். உதாரணமாக, மாநில தலைமை தேர்தல் அதிகாரி தலைமையில் மாவட்ட ஆட்சியர் மற்றும் மாவட்ட காவல்துறை கண்காணிப்பாளர் உறுப்பினர்கள் கொண்டதாக அந்த கமிட்டி இருக்கலாம்.

-      ஒரு   மாவட்டத்தில்     ஒரு    தேதியில்    பந்த்-திற்கு  அழைப்பு விட உத்தேசிக்கும் ஒரு அமைப்போ அரசியல் கட்சியோ பதினாலு நாட்கள் முன்னதாக அந்த உத்தேசத்தை கமிட்டியிடம் முன்-அறிவிப்பாகக் கொடுக்க வேண்டும். பந்த் தேதிக்கு நான்கு நாட்கள் முன்னர் அந்த மாவட்டத்தில் உள்ள கடைகளின் உரிமையாளர்கள் பந்த்-திற்கு ’ஆதரவு உண்டு’ அல்லது ‘ஆதரவு இல்லை’ என்று ரகசிய மின்னணு வாக்குப் பதிவு செலுத்தும் வழிமுறையையும் ஏற்படுத்த வேண்டும். அந்த வாக்குப் பதிவைக் கமிட்டி நடத்த வேண்டும், வாக்குப் பதிவு செய்யாதவர்கள் ‘ஆதரவு இல்லை’ என்று வாக்கு செலுத்தியதாகவே கருத வேண்டும். 

  

- மாவட்டத்தில் உள்ள கடைக்காரர்களில் நூற்றுக்கு எழுபத்து ஐந்து பேராவது ஆதரவு தருகிறார்கள் என்று வந்தால்தான் அந்த மாவட்டத்தில் உத்தேசிக்கப்பட்ட அந்த பந்த் நடக்கலாம்.  இல்லையென்றால் பந்த் நடக்கக் கூடாது.

  

-   எவரும் விளையாட்டுத்தனமாக கமிட்டியிடம் பந்த் அறிவிப்பு தருவதையும் தவிர்க்க வேண்டும். அதனால், ஒரு பந்த் அறிவிப்போடு சம்பத்தப்பட்ட மாவட்டத்தில் உள்ள கடைகளின் 5 சதவிகித உரிமையாளர்கள் கையொப்பமிட்ட ஆதரவுப் படிவங்களையும் சமர்ப்பிக்க வேண்டும். பந்த் தேதிக்கு ஏழு நாட்கள் முன்னர், கமிட்டி இந்த 5 சதவிகிதத்தினரிடம் ரகசிய மின்னணு வாக்குப் பதிவு எடுத்து, 4 சதவிகிதத்தினராவது பந்த்-திற்கு ஆதரவு உண்டு என்று வாக்களித்தால்தான் மீதமுள்ள கடைக்காரர்களிடம் வாக்கெடுப்பு நடத்தவேண்டும். அந்த 4 சதவிகித தகுதி-ஆதரவு கிட்டவில்லை என்றால், அடுத்த கட்ட வாக்கெடுப்பு இல்லாமலே அந்த பந்த் நடத்தமுடியாது என்று முடிவாக வேண்டும்.

-  இவ்வாறு நடக்கக்கூடிய எந்த முழு  அடைப்பும் ஒரு   நாளைக்கு நான்கு மணி நேரம் மட்டுமே – அதாவது மதியம் 2 மணியிலிருந்து மாலை 6 மணி வரை மட்டும் - அமலில் இருக்கவேண்டும். பந்த் என்பது ஒரு அடையாள ஆதரவு ஈர்ப்புதான், மக்களை இம்சிக்கும் ஆயுதம் அல்ல என்பதால், இந்த 4 மணி நேர அடையாள ஆதரவு போதுமானது. ஆஸ்பத்திரிகள், மருந்துக் கடைகள், ஹோட்டல்கள், விமானம், ரயில் மற்றும் பஸ் உள்ளிட்ட முக்கிய சேவைகளுக்கு பந்த்-திலிருந்து முழு விலக்கு உண்டு.  

-   வாக்குப் பதிவில் தகுந்த ஆதரவு கிடைத்து ஒரு பந்த்-திற்கான அழைப்பு அனுமதிக்கப் பட்டாலும், அன்றைய தினம் முழு அடைப்பில் பங்குபெறுவதா இல்லையா என்று ஒவ்வொரு வர்த்தகரும் தொழில் செய்பவரும் அவரவர் இஷ்டப்படி முடிவு செய்துகொள்ளலாம். ஏனென்றால் இது அவர்களது அடிப்படை உரிமைகள் சம்பத்தப் பட்டது - அவர்களின் ஒப்புதல் வாங்கியும் அவற்றை யாரும் பறிக்க முடியாது. 

        பந்த்-ஐ எதிர்த்துப் போடப்படும் ஒரு பொதுநல வழக்கில், மேலே சொன்னது போல் – அல்லது அதை இன்னும் செம்மைப் படுத்தி - சுப்ரீம் கோர்ட்டே பந்த்-ஐ ஒழுங்கு படுத்தும் வழிமுறையை ஏற்படுத்தலாம்.  கிரிக்கெட் ஆட்ட நிர்வாகத்தை கோர்ட் உத்திரவின் மூலம் ஒழுங்கு படுத்திய மாதிரி முழு அடைப்புகள் நடப்பதையும் ஒழுங்கு படுத்தலாம். பந்தாட்ட நிர்வாகத்தின் முறைகேடுகளை விட, பந்த்-ஆட்டத்தின் கேடுகள் பல நூறு மடங்கு மக்களை பெரிதும் பாதிக்கிறதல்லவா? 

* * * * *

Copyright © R. Veera Raghavan 2016

உ.பி-யில் காங்கிரஸ்: மானம் கட்டிலேறியது!

     அனைவருக்கும் நன்னெறிகள் சொல்லும் இதிகாசங்களும் புராணங்களும் இந்தியாவில் அறியப்பட்டது போல் வேறு எங்கும் இல்லை.  ஒழுக்கத் தவறுகளில் மிகச் சாதாரணமான பொய் பேசுதல் என்பதும் கூடாது என்று பாரத தேசத்தில் வலியுறுத்தப் பட்டது. “பொய் சொன்ன வாய்க்கு போஜனம் கிடைக்காது” என்று சின்ன வயதில் பழமொழி கேட்டு வளர்ந்தவர்கள் இன்றும் தமிழ்நாட்டில் உண்டு. இப்போது அதையே நாட்டு நிலைமைக்கு ஏற்ப ஒரு சிறு மாற்றத்துடன் – அதாவது “பொய் சொல்லாத வாய்க்கு” என்பதாக - பலர் நமட்டுச்சிரிப்புடன் புரிந்துகொள்ளலாம்.  தமிழ் தெரிந்தால், அதில் ராகுல் காந்தியும் ஒருவராக இருக்கலாம். ஏனென்றால் பொய்பேசுதலையும் தாண்டி, பொதுமக்கள் களவாடினால் கூடத் தவறில்லை என்று தெளிவாக தொனிக்கும்படி அண்மையில் பேசியிருக்கிறார் ராகுல் காந்தி. ஏன் அப்படிப் பேசினார்?

    உத்திரப் பிரதேசம் ருத்ராபுரில் நடந்த ஒரு காங்கிரஸ் கூட்டத்தின் முடிவில் ஏற்பட்ட காட்சி தேசிய செய்தியானது. ’கட்டில் சபைகள்’ என்ற பெயருடன் பல கிராமங்களில் ராகுல் காந்தி உரை நிகழ்த்தும் விவசாயிகள் கூட்டங்களின் முதல் நிகழ்ச்சி அந்த கிராமத்தில் செப்டம்பர் 6-ல் நடந்தது. அங்கு அவர்கள் அமர்ந்து தலைவரின் பேச்சைக் கேட்பதற்காக மரத்தால் ஆன கயிற்றுக் கட்டில்கள் வாடகைக்கு எடுத்துப் போடப் பட்டன. கூட்டம் முடிந்தது. கட்டில்களில் உட்கார்ந்து பேச்சைக் கேட்டவர்கள் ஆயிரக் கணக்கான கட்டில்களை வீட்டுக்கு எடுத்துச் சென்றுவிட்டனர்.  பல வட மாநில கிராமங்களில் அது போன்ற கயிற்றுக் கட்டில்கள் பரவலாகப் பயன்படுத்தப் படும். அதனால்தான் ஊருக்கு ஊர் ஆயிரக் கணக்கில் கட்டில்களைக் கிடத்தி கூட்டங்கள் நடக்குமாறு திட்டமிட்டது காங்கிரஸ் கட்சி.

    ருத்ராபுர் கூட்டதிலிருந்து கட்டில்களைத் தூக்கிச் சென்றவர்களைப் பல செய்தியாளர்கள் புகைப்படம் எடுத்தார்கள், விடியோவும் எடுத்தார்கள். அதைப் பற்றியெல்லாம் கவலைப் படாமல் வெட்கம் எதையும் காட்டாமல் நகர்ந்தார்கள் கட்டில் சுமந்தவர்கள்.  ‘இது சரிதான், இது நியாயம்தான்’ என்கிற மனோபாவத்தில்தான் அவர்கள் தென்பட்டார்கள்.  சட்டத்தின் பார்வையில் அவர்கள் செய்தது திருட்டாகும்.  ஆனால் அவர்கள் திருட்டுத் தொழில் செய்பவர்களோ, வழக்கமாக யாருடைய பொருள் எங்கு கிடைத்தாலும் திருட நினைப்பவர்களோ அல்ல. அவ்வாறு செய்பவர்கள் திருட்டை ரகசியமாக செய்வார்களே தவிர, கட்டில் எடுத்தவர்கள் மாதிரி ‘ஹாயாக’ பகிரங்கமாக செய்யமாட்டார்கள்.  இரண்டு நாட்கள் முன்பு – செப்டம்பர் 9-ம் தேதி – உத்திரப் பிரதேசம் அம்பேத்கர் நகர் மாவட்டத்திலும் ராகுல் காந்தி பங்கேற்ற கட்டில் சபைக் கூட்டம் நடந்தது. அந்தக் கூட்டத்திற்கும் வெறுங்கையோடு வந்தவர்கள் பலர் கட்டில்களோடு வீடு திரும்பிய செய்தியும் உண்டு.

    சட்டம் செய்யமுடியாத ஒரு காரியத்தை நாமும் காங்கிரஸ் கட்சியும் செய்யலாம். அதாவது கட்டிலை எடுத்துப் போனவர்களின் ஏழ்மையையும் மனதில் கொண்டு அவர்களை மன்னிக்கலாம். உண்மையில் அவர்களின் செய்கைக்கு ஏழ்மையைத் தவிர இன்னொரு காரணமும் இருக்கிறது. அதாவது “எங்களைத் தொடர்ந்து ஏமாற்றி வஞ்சித்துக் கொழுக்கும் அரசியல் கட்சிகளிடமிருந்து இந்த சிறு ஆதாயமாவது எங்களுக்குச் சேருவது நியாயம்தான்” என்கிற உள்ளார்ந்த நம்பிக்கையும் ஒரு காரணம். ஆகையால்தான் அந்தத் தவறையும் அவர்கள் குற்ற உணர்ச்சி இல்லாமல் செய்கிறார்கள். ஆனால் அவர்களின் செயலை ராகுல் காந்தியே பின்னர் நியாயப் படுத்தும் தொனியில் பேசியதுதான் மன்னிக்க முடியாதது.

     ருத்ராபுர் செய்தி ஊடகங்கள் வாயிலாக நாடெங்கும் பரவியது. இதனால் காங்கிரசுக்குக் கெட்ட பெயர் என்று எண்ணிய ராகுல் காந்தி, தன் கூட்டத்திற்கு வந்தவர்கள் கட்டில்களை எடுத்துச் சென்றது தவறல்ல என்ற தோற்றத்தை ஏற்படுத்த விரும்பினார். ஆகையால் மறுநாள் கோரக்பூரில் பேசும்போது “விவசாயிகள் கட்டில்களை எடுத்துச் சென்றால் அவர்களைத் திருடர்கள் என்கிறார்கள். ஆனால் விஜய் மல்யா மாதிரி ஒரு தொழிலதிபர் ஒன்பதாயிரம் கோடி ரூபாய் கடனைத் திருப்பித் தராமல் கம்பி நீட்டினால் அவரைக் கடன் தவறியவர் என்கிறார்கள்” என்று சொல்லி வைத்தார். இங்குதான் ராகுல் காந்தி தவறு செய்கிறார்.

     விஜய் மல்யா வங்கிக்கடன் வாங்கியதே குற்றமல்ல.  அதைப் பின்னர் முறையாக திருப்பிச் செலுத்தவில்லை என்பதால் அவர் கடன் தவறியவர் ஆனார். அதற்கான சட்ட நடவடிக்கை அவர்மீது இப்போது எடுக்கப் பட்டிருக்கிறது.  ஆனால் ருத்ராபுரில் கூட்டத்துக்கு வந்தவர்கள் கட்டிலைத் தூக்கி நகர்ந்தபோதே சட்டப்படி குற்றம் செய்தவர்கள். இது தெரியாமல் அல்லது தெரியாத மாதிரி இருப்பவர் காங்கிரஸ் கட்சியின் அடுத்த பிரதம மந்திரி வேட்பாளர்!

      ருத்ராபுர்  நிகழ்ச்சியைப் பற்றிப் பேசவேண்டும்  என்றால் ராகுல் காந்தி என்ன சொல்லி இருக்கவேண்டும்? “ருத்ராபுர் விவசாயிகளே, எனது கூட்டத்திற்கு வந்திருந்த உங்களில் சிலர் கூட்டத் திடலில் இருந்த கட்டில்களை வீட்டுக்கு எடுத்துச் சென்றீர்கள். உங்களுக்கு அப்படி ஒரு எண்ணம் ஏற்படுமாறு உங்களை எழ்மை நிலையிலேயே இதுநாள் வரை வைத்து ஆட்சி செய்த கட்சி காங்கிரஸ் கட்சியும்தான் என்பதை நினைத்தால் எனக்கு வெட்கமாக இருக்கிறது. உங்கள் தவற்றின் பெரும் பகுதிக்கான காரணமும் பொறுப்பும் உங்களைச் சேராது, காங்கிரஸ் கட்சியையே சேரும். சுதந்திரத்தில் இருந்து ஐம்பது வருஷத்துக்கும் மேலாக மத்தியில் ஆட்சியில் இருந்த கட்சி காங்கிரஸ் என்ற முறையில் இதை வருத்தத்தோடு ஒப்புக் கொள்கிறேன். ஒரு சாதாரணக் கட்டில் வாங்கும் அளவிற்குக் கூட சக்தியற்றவர்களாக உங்களை வைத்திருந்ததற்காக எங்கள் கட்சியின் சார்பில் மன்னிப்பு கேட்கிறேன். வரும் காலங்களில் உங்கள் பொருளாதார முன்னேற்றத்திற்காக எனது கட்சி தீவிரமாகச் செயல் படும்” என்று அவர் பேசியிருக்கலாம்.

      ராகுல்   காந்தி    இப்படிப்   பேசி   இருந்தால்   அதில் பொய் இருக்காது. பொதுமக்கள் செய்த தப்பை நியாயப் படுத்துவதாகவும் ஆகாது. மாறாக, அவர் பலரின் மனதைத் தொட்டிருக்கக் கூடும். அவரின் நம்பகத்தன்மையும் மேலும் வலுப்படும்.  ஏன், அது போன்ற பேச்சின் விளைவாக ஒருவராவது கட்டிலைத் திருப்பிக் கொடுக்க நினைத்தாலும் ஆச்சரியம் இல்லை.  ஆனால் அப்படியான வார்த்தைகளை உணர்ந்து பேசுவதற்கு காங்கிரஸ் கட்சியில் எந்தத் தலைவருக்கும் நேர்மை இருக்காது, பணிவும் துணிவும் கிடையாது. ஒரு காலத்தில் நேர்மையும் பணிவும் துணிவும் தழைத்து ஓங்கிய அக் கட்சியில் அந்தப் பண்புகள் மீண்டும் வளர்ந்து கட்சித் தலைமையை எட்டுவது நம் ஜனநாயகத்திற்கு அவசியம். அது நடக்கும் வரை கட்சியின் மானத்தைக் காப்பாற்ற ஏதோ ரீதியில் மல்யாவைத்தான் நம்ப வேண்டும்.

* * * * *

Copyright © R. Veera Raghavan 2016

Sindhu Rashtra?

     The United States topped the medal standings in Rio Olympics 2016, winning 46 gold, out of an overall 121 medals including silver and bronze.  India was ranked 67 when Hyderabad’s P.V. Sindhu won a silver in badminton and Haryana’s Sakshi Malik took a bronze in wrestling.  A great show by both the girls.  But state governments raining cash awards on Sindhu is not a great show.

     Grand receptions awaited Sindhu and Sakshi when they returned with Olympic medals.  Among them, Sindhu was put on road shows at Hyderabad and Vijayawada and felicitated in maidans. Telangana overwhelmed her with a cash award of Rs.5 crores, while Andhra Pradesh made it Rs.3 crores.  Both the states announced gifts of house sites of 1,000 sq. yards each to Sindhu, and offered her high-level jobs. Delhi government gladdened her with Rs.2 crores, while Haryana and Madhya Pradesh gave her Rs.50 lakhs each.  Her employer Bharat Petroleum, a state-run corporate, handed her Rs.75 lakhs. With cash gifts from others too, Sindhu’s bank funds swell by at least Rs.13 crores.  Will the government donations to Sindhu pep up and promote sports, as they are projected?  No. They serve a different purpose.

       All Indian sportspersons have to run a sad race and win it unsung before they go out to compete in international events. That one is The Indian Official Obstacle Race. India has a strange mix of people. It has abundant talent, in body and mind, among its citizens, which is constantly stifled by stupendous apathy by governments that are run by visionless politicians and mediocre jealous employees.   That is why much of budding Indian talent gets mostly aborted for good.  It looks there is no country like India which suppresses the skills and intellect of so many its own citizens and does not reward them for what they deserve.  So whoever can emigrate does it to grow his or her talents and employ them to earn their worth.  

      A 2013 study  by the UN says  that about 2.8  million India-born persons are migrants in UAE alone, forming 47% of people hailing from top five countries supplying workforce to the UAE region.  India cannot create jobs for them or pay them decently, and so they have flown out. The United States is home for an estimated 3.2 million Indian Americans. Pewresearch.org quotes a 2012 report to reveal that “70% of Indian Americans aged 25 and older had college degrees in 2010, by far the highest rate among the six Asian-American groups studied and 2.5 times the rate among the overall U.S. population….. Median annual household income for Indian Americans in 2010 was $88,000, much higher than for all Asian Americans ($66,000) and all U.S. households ($49,800) — perhaps not surprising, given their high education levels”. This is proof that Indian talent cannot generally flower in India, though it can largely outshine average native talent in the US. India treats sporting excellence no better.

       The world has shown that showering medallists with huge cash gifts is not the way for any serious development of sports.  The United States which won the maximum number of gold at 2016 Olympics gives a cash award of about Rs.16,75,000 to its sportspersons if they win gold – not silver or bronze - at the Olympics. Great Britain, ranked second at Rio with 27 golds, gives no cash award to any medal winner. Jamaica’s Usain Bolt raced to a gold in 100m and 200m and anchored a gold for his country in 4 x 100m relay at that meet. He had done likewise at the two immediate past Olympics too, achieving an incredible ‘triple triple’, and yet there are no reports saying Jamaica gave him any cash gifts. But, of course, huge money through commercial endorsement deals always beckons any international star sportsperson.

     No other country makes a cash gift of the size Telangana and Andhra Pradesh offered to Sindhu – even for an Olympic gold medallist. Prior to Rio 2016, the Haryana government announced a cash gift of Rs.6 crores to anyone winning a gold (35 times the United States offer), Rs.4 crores to those taking a silver and Rs.2.5 crores to others finishing with a bronze at any Olympics if the winner belonged to that state.  That offer has not produced any magical results at Rio.  For Haryana’s Sakshi Malik winning a bronze, full credit should go to her innate zeal and prowess, rather than to the colossal cash awards crassly dangled before her.

     If our governments truly aim to attract more youngsters to badminton and other sports, they should do another thing instead of donating to Sindhu, i.e., invest their huge moneys in creating permanent sports infrastructure and facilities and in spotting and promoting sports talents fairly without nepotism and corruption.  But that is a hard way up which demands a lot of planning, dedication and focussed work over many years, qualities not valued by a lot of our ruling politicians.   At this moment, their easy way to convince the gullible public that a government is encouraging sports is to donate to Sindhu. The more they donate, they believe being seen to be doing more for sports. 

       If you have high talent and passion in you -  in science, sports, writing or performing arts, and public service too - you will also have a natural urge to fight your way and bring out the best in you, and you don’t do it just for money.  The minimum our governments may do to encourage talent in sports is this - not putting hurdles on its way and keeping corruption out.  But that is not happening in India.  For now, we should wish our sporting men and women good luck on many fronts.

       Now let us ask ourselves: Why did Indian state governments shower huge cash gifts on Sindhu after she strove by herself to win a historic Olympic silver?  And we may answer: it was a stunned reaction. The politicians behind the cash gifts were stupefied by the fact that an Indian could fight against all odds kept in place by India’s officialdom and rise to impress the world.  So in a manner of crying out “No, I am not the culprit!”, they announced huge cash awards to Sindhu.  The larger the amount, the louder the cry. So let’s have a laugh.

* * * * *

Copyright © R. Veera Raghavan 2016