கொரோனா டீச்சர் பாடம் சொல்கிறார்

-- ஆர். வி. ஆர் 

கொரோனா வைரஸ் பரவுவதைத் தடுக்க, அதிலிருந்து நம்மைப் பாதுகாக்க, அரசாங்கம் நாடு தழுவிய ‘லாக்டௌன்’  அமல் செய்தது. நமக்கு சில சுகாதார அறிவுரைகள்  சொல்கிறது – அவற்றைப் பொதுமக்கள் பெரிதாக அனுசரிப்பதில்லை.  என்னவென்றால்:

1. வீட்டை விட்டு வெளியே வந்தால் முகக் கவசம் அணிய வேண்டும் (பாதிப்பேர் கவசத்தைக் காதில் மாட்டி மோவாய்க் கட்டைக்கு குல்லா போடுகிறார்கள்);

2. வெளி மனிதர்களிடம் இருந்து மூன்று அடி விலகி இருக்க வேண்டும் (நீங்கள் தள்ளி நின்றாலும் நெருங்கி வந்து இடிக்கிறார்கள். சாரியும் சொல்வதில்லை);

3. அடிக்கடி சோப்பு அல்லது சானிடைசர் உபயோகித்து இரு கைகளையும் முழுதாக 20 வினாடிகள் தேய்த்துக் கழுவ வேண்டும் (சாப்பிட்ட கையை சரியாகக் கழுவத் தெரியாதவர்களே நிறைய உண்டு)

கொரோனாவைத் தொடர்ந்து வந்த லாக்டௌன், பரவலான பொருளாதார பாதிப்பைத் தந்தது, அரசாங்கம் அதை எதிர்கொள்கிறது. இது ஒரு பக்கம்.   இன்னொரு பக்கம், லாக்டௌன் நாட்களில் கொரோனா பலரையும் வீட்டுக்குள்ளே வைத்திருந்து ஒரு அனுபவத்தைக் கொடுத்தது.  ஒரு பாடத்தையும் சொல்லியது.  

லாக்டௌன் சமீபத்தில் நன்றாகத்  தளர்த்தப்படும் முன், பெரும்பாலும் வீட்டுக்குள்ளேயே இருந்தோம். நம்மில் பலருக்கும் சொந்தக்காரர்கள், நண்பர்கள், தெரிந்தவர்கள், சக ஊழியர்கள் என்ற அனைவரிடமும் நேருக்கு நேரான தொடர்புகள் பாதியாக, கால் பங்காக, அரைக்கால் அளவாக, அதற்கும் கீழாகக் குறைந்தன. அதை ஈடு கட்ட அவர்களுடனான டெலிஃபோன் பேச்சுக்களை யாரும் பெரிதாக அதிகரிக்கவில்லை. பேசாமல் இருப்பதும் பரவாயில்லை என்று இரண்டு பக்கத்திலும் மிகப் பலர் நினைத்தார்கள். ஒருவருக்கு உடம்பு சரியில்லை என்றால் மற்றொருவர் பார்த்து விசாரிக்கலாம். இருவருக்கும் உடம்பு சரியில்லை என்றால் இருவருமே அடுத்தவரை அப்பறம்  பார்த்துக் கொள்ளலாம் என்று இருப்பதைப் போல பலரும் இருந்தார்கள். அப்போது நம்மை அறியாமல் இன்னொன்றும் நேர்ந்தது, கவனித்தீர்களா? அதுதான், நம் மன அமைதி சட்டென்று  இரட்டிப்பாக அல்லது அதற்கும் மேலாக அதிகரித்தது. என்ன காரணம்?

கொரோனா வைரஸ் தொற்றுக்கு தடுப்பு மருந்து இல்லை, அது வந்தால் அதற்கு சரியான நிவாரணமும் இல்லை. அது மெள்ள மெள்ள உலகெங்கும் லட்சக்கணக்கில் உயிர்ப்பலி வாங்குகிறது. அதில் அவதிப்பட்டு பிழைத்தவர்களும் அதிகம்தான்.  இருந்தாலும், நாம் அதன் தாக்குதலில் அகப்படாமல் இருக்க முடியுமா, அது வந்தால்  நம் உயிர் தங்குமா என்பது பற்றி நமக்கே லேசாக சந்தேகம் எழுந்தது.  இதனால், வெளி மனிதர்களுடன் கொண்டிருந்த உறவு நம் உணர்வில் சுருங்கியது.

எந்த உறவிலும் ஒரு உரசல் இருக்கும். பாதிப்பேர் அதை வெளிப்படுத்தாமல் இருக்க முயல்வார்கள். மீதிப்பேர் அதை மறைக்க மாட்டார்கள் அல்லது மறைக்கத் தெரியாதவர்கள். லாக்டௌனில் அந்த உறவே மழுங்கியபோது,    உள்மனதில் மற்றவர்களுடன் இருந்த உரசலும் அனைவருக்கும் தானாகக் குறைந்தது. அதோடு, ‘யார் எத்தனை நாளோ’ என்ற நினைப்பில், வீட்டில் இருக்கும் மற்றவர்களுடனான அபிப்பிராய பேதங்களும் தேய்ந்தன. எனக்குத் தெரிந்து, ஒரு அபார்ட்மெண்ட் பில்டிங்கில் சண்டையும் பூசலுமாக இருந்தவர்கள் அதன் சுவடு தெரியாமல் அமைதி ஆனார்கள் – அடுத்த வீட்டுக்காரர்களைப் பற்றிய நினைவே போனதால்.  

மற்றவர்களுடன் கொண்டிருந்த உரசல் மறைந்த உடன், மனதில் நமக்கு அமைதி தானாக ஊறியது, அவ்வளவுதான்.  மற்றபடி கொரோனா காலத்தில் எவரும் மன அமைதியை நாடிப் போகவில்லை, தேடி அலையவில்லை.  

கொரோனாவுக்கு முன்னர், பலரும் இன்னொரு மனிதரை முன்னிட்டு, அவரை நினைத்து, அவரது மாறுபட்ட அபிப்பிராயங்களை ஏற்க முடியாமல், அவர்பால் கோபத்தை உண்டாக்கி உரசலை வளர்த்துக் கொண்டவர்கள்.  இதில் நமது அலுவல் அல்லது குடும்பக் கடமைகள், நமது சொத்து  சம்பத்தமான அதிருப்திகள், அதன் விளைவான சூடான பேச்சுக்கள், கோபங்கள் என்பவை தவிர்க்க முடியாதவை – இவை பத்து பதினைந்து சதவிகிதம் இருக்கலாம். இவற்றுக்காக இருவரும் சமாதானமாகப் போகலாம் அல்லது சட்டத்தில் தீர்வு காணலாம். அரசியல் மற்றும் வியாபார உரசல்கள் வேறு ரகம்.  இவை தவிர்த்து, ‘நீயா நானா’ பாணியில் நம் அமைதியைத் தின்று தீர்க்கும் மனச் சண்டைகளும், எதிராளியிடம் சவால் விடும் சிந்தனைகளும் பேச்சுக்களும்தான் அதிகம்.  

உங்களுக்கு இருபது வயதுக்கு மேலா? அப்படியானால் உங்கள் எண்ணங்களை யாரும் விவாதித்து மாற்ற முடியாது.  நீங்களாக ஒரு கட்டத்தில் உங்களுக்குள் ஒரு மாற்றத்தை உணர்ந்து ஒன்றிரண்டு விஷயத்தில் மாறினால் உண்டு.  அதுவும் விதிவிலக்குதான். இது புரிந்தால்   யாரும் பிறருடைய  எண்ணங்களோடு, அது தொடர்பான விஷயங்களோடு, மனதளவிலும் சண்டை போட மாட்டோம்.  

கொரோனா பாதிப்பு படிப் படியாகக் குறைந்து நாம் பலருடனும் நேரடித் தொடர்புகளை மீண்டும் வைத்திருக்கும் நாட்கள் வரும். அப்போது, கொரோனா டீச்சர் கற்றுக் கொடுத்த பாடத்தின் அடுத்த கட்டமாக, நம் மன அமைதி கெடாமல் இருக்க, மற்றவர்களை வெட்டித்தனமாக முன் போல மிக சீரியஸாக எடுத்துக் கொள்ளவேண்டாம். அவர்களை ஒதுக்கித் தள்ளவும் வேண்டாம்.  ஒரு புன்னகையைக் காட்டி அவர்களுக்கு வணக்கம் சொல்லி நலம் விசாரித்து டாட்டா  சொல்லி வழியனுப்பி விடலாம். 

கொரோனா காலத்தில் மற்றவர்களை இயற்கையாக மறந்து அவர்களுடனான உரசலைத் தவிர்த்த மாதிரி,  இப்போது   உரசல் உறவுகளை ஒரு யுக்தியாக மனதளவில் விலக்கி வைக்கலாம். அப்படியானால் நமது அன்றாட உறவுகளும் மென்மையாக நிலைக்கும். அதுவும் தேவை.  நாமும் பைசா பெறாத கருத்து வேற்றுமைகளிலும் அதன் சண்டைச் சிக்கல்களிலும் மாட்டாமல் இருக்கலாம்.  இதனால் நமது இயற்கையான மன அமைதி பெரிதும் நழுவாமல் இருக்கும்.  என்ன டீச்சர், பாடம் படிச்சேனா?  

* * * * *

Copyright © R. Veera Raghavan 2020

பணவிளையாடல்!

-- ஆர். வி. ஆர் 

நமது நாட்டின் வெள்ளைப் பணம், கருப்புப் பணம், லஞ்சம், ஊழல், ஆகியவற்றின் விஸ்தீரணத்தை ஒன்று, இரண்டு, மூன்று என்று வரிசைப் படுத்தும் பாடல் இது. 'பணவிளையாடல்' என்ற திரைப்படத்தில் அவ்வையார் இதைப் பாடியதாகக் கற்பனை செய்துகொள்ளுங்கள்! ‘திருவிளையாடலி’ல் கே. பி. சுந்தராம்பாள் பாடிய ‘ஒன்றானவன்’ பாட்டின் அதே மெட்டுதான்.

ஒன்றானவன், கணக்கில் இரண்டானவன் - உருவான ஊழலில் மூன்றானவன்!

அஞ்சாத லஞ்சத்தில் நான்கானவன் - ஏதேதோ-நிதி என ஐந்தானவன்!

'கான்ட்ராக்ட்' பெர்சன்டேஜில் ஆறானவன் - 'கட்சித்தாவல்' கலைகளில் ஏழானவன்!

'சுவிட்சர்லேண்ட்' ஓடிப்போய் எட்டானவன் - நவக்கிரக நிலத்திலும் பட்டா பெறுவானவன்!

பத்தானவன் பத்தும் செய்வானவன் -  பெங்களூரு சிறையிலும் காண்பானவன்!

முடிவானவன் எதையும் முடிப்பானவன் - முன்னைக்கும் பின்னைக்கும் எஜமான் அவன்!

கட்சிகள் அனைத்திலும் நின்றானவன்- அவை ஒன்றுதான் என்று சொன்னான் அவன்!

சாராய ஆலைகள் கொண்டானவன் - பெண் தலைவர்களையும்  தந்தானவன்!

ஸ்பெக்ட்ரமானவன் நிலக் கரியானவன்! காமன்வெல்த் போட்டிகளில் பங்கு கண்டவன்!

நேற்றாகி இன்றாகி என்றைக்கும் நிலையான ஊற்றாகி நின்றானவன்! தலைவர் மூச்சாக நின்றானவன்!

* * * * *

Copyright © R. Veera Raghavan 2020

அம்புஜம் பாட்டி அலசுகிறாள்: கொரோனா வழங்கும் காட்சி

         -- ஆர். வி. ஆர்

வைரஸ் பேரு 'கொரோனா'வாம். அதுனால வர்ற தொற்று வியாதிக்கு 'கோவிட்-19'-ன்னு பேராம். அமெரிக்கா ஐரோப்பா அளவுக்கு இந்தியால பெரிசா உயிரை எடுக்காம இருக்கு இந்த வைரஸ். இன்னி வரைக்கும் இப்படி. ஆனா இன்னும் இந்த வியாதிக்கு தடுப்பும் இல்லை, மருந்தும் இல்லைன்னா கதி கலங்கறது.

வைரஸ் பரவற வேகத்தை குறைக்கணும்னு ஊரெல்லாம் 'லாக்டவுன்'னு பூட்டடைப்பு போட்டாச்சு. பூட்டடைப்பை யார் அமல் படுத்தறா? மாநில போலீஸ்தான். எல்லா மாநிலத்துலயும் எப்படிப் பண்றா? வாயைத் திறந்து பேஷ்னு சொல்லலாம். ஒண்ணு ரெண்டு இடத்துல தப்பு, அதிகப்படின்னு இருக்கலாம். ஆனா பொதுவா இப்ப போலீஸ்காராளை மனசாற பாராட்டணும்.

அடுத்ததா மருத்துவத் துறையைப் பாருங்கோ, அதுவும் அரசாங்கத்துல இருக்கறவாளை. டாக்டரோ நர்ஸோ, அவா கூட வேலை பண்றவாளோ, உயிரைப் பணயம் வைச்சு பொதுமக்களுக்கு சேவை பண்றா. அவாளை கையெடுத்து கும்பிடணும். அப்பறம் வருவாய்த்துறை மனுஷா, ரோடுல தூய்மைப் பணி பண்றவான்னு அவாளுக்கும் தேங்க்ஸ் சொல்லணும். இதெல்லாம் தாண்டி, ஒரு விஷயத்தை ஏன் எதுன்னு கவனிச்சேளா?

இந்த வைரஸை கட்டுப்படுத்தணும்னு நடவடிக்கை எடுத்த பல மாநில அரசுகள் நல்ல பேர் வாங்கிண்டிருக்கு. எல்லாத்துக்கும் உறுதுணையா பக்கபலமா இருக்கற மத்திய அரசும், அதை ராப்பகலா மேற்பார்வை பாக்கற பிரதமர் மோடியும் நமக்குக் கிடைச்ச அதிர்ஷ்டம்னு நினைச்சுக்கணும். கொரோனா எதிர்ப்பு வேலைக்காக, மோடியை உலகத் தலைவர்களே பெரிசா தூக்கி வச்சுப் பேசறா. ஆனா இந்திய மீடியாக்கள் சிலதோட ராகுல், சிதம்பரம், ஸ்டாலின், கமல்னு ஒரு பட்டாளம் சேர்ந்துண்டு,  பரவலா பளிச்னு இருக்கற  இடங்களைப் பாக்காம, ஓரத்துல கொஞ்சம் கருப்பா இருக்கற புள்ளிகளைப் பெரிசுபடுத்தி குதர்க்கப் பேச்சு, கொனஷ்டைக் கேள்வின்னு திருப்திப் பட்டுக்கறா.  

மத்திய மாநில அரசுகள் வரிசையா வைரஸ் தடுப்பு காரியம் பண்ணும் போது, சில அடுத்த கட்ட காரியங்களை "அரசாங்கம் இப்பவே செய்யணும்"னு முன்னாடியே அறிக்கை விடறது, அப்பறம் அந்தக் காரியத்தை அரசாங்கம் கைல எடுக்கற போது "எங்க யோசனைப்படி அரசாங்கம் செயல்படறது நாட்டுக்கு நல்லது" அப்படின்னு தனக்கே மாலை போட்டுக்கறது, இதை எல்லாம் ராகுலும் பிரியங்காவும் சிதம்பரமும் குழந்தைத்தனமா பண்ணிண்டிருக்கா.

உலகத் தலைவர்களுக்கும் உள்நாட்டு  எதிர்க்கட்சி அரசியல்வாதிகளுக்கும் ஏன் மாறுபட்ட கண்ணோட்டம்னு கேக்கக் கூடாது. கொரோனா வைரஸ் எதிர்ப்பை மோடி விடாப்பிடியா வழிநடத்தி தேசத்தை மீட்டுட்டா, அடுத்த இந்திய எலெக்ஷன்ல தோக்கப் போறது உலகத் தலைவர்களா, நம்ம எதிர்க்கட்சி கோஷ்டியா? அது மட்டுமில்லை. உலகத் தலைவர்கள் அவா நாட்டுத் தேர்தல்ல தோத்து ஆட்சிக்கு வரலைன்னா அவாளுக்குப் பெரிசா நஷ்டம் இருக்காது. ஆனா இந்திய எதிர்க்கட்சிகள் பலதும் ஆட்சில உக்காரலைன்னா - அதுவும் மத்தில ஆட்சியைப் பிடிக்கலைன்னா - அந்த அந்தத் தலைவர்களோட நஷ்டத்தை எண்ணிப் பாக்க முடியுமா? அதெல்லாம் எண்ணவே முடியாது. 

சென்ட்ரல் பாயிண்டுக்கு வரேன். அநேகமா எல்லா மாநில அரசுகளும் வைரஸ் தடுப்பு பணிகளை அபாரமா பண்றது, நாமளும் ஷொட்டு குடுக்கணும். ஆனா கொரோனா காலத்துக்கு முன்னால (அதாவது, கொ.மு காலத்துல) ஒரு நாப்பது அம்பது வருஷமா அதுகளோட போலீஸ் துறையும், அரசாங்க மருத்துவத் துறையும், வருவாய்த் துறையும், இப்ப மாதிரி சிறப்பா வேலை செஞ்சு, மக்களோட மனம் நெறைஞ்ச பாராட்டை வாங்கினதா? அந்த அரசு ஊழியர்கள் கிட்டயே ‘நெஞ்சைத் தொட்டு பதில் சொல்லுங்கோ'ன்னு இப்ப கேட்டா அவா இந்தப் பக்கமும் அந்தப் பக்கமும் பாப்பா – பதில் வராது. இப்ப ரெண்டு மூணு மாசமா வைரஸ் தடுப்பு வேலை பாக்கற அதே ஊழியர்கள்தான், மாநிலங்கள்ள முன்னாடியும் பல வருஷமா வேலை பாத்தா. இப்ப மட்டும் எப்படி பொதுமக்கள் அவதிப்படாம, பண நஷ்டம் ஏற்படாம, திடீர்னு தாங்களே  முன்வந்து போலீஸ், அரசு மருத்துவத் துறை, வருவாய்த்துறை எல்லாரையும் பாராட்டறா?

இந்த கொரோனா காலத்துல, பல்லடம்னு ஒரு ஊர்ல என்ன நடந்ததுன்னு வாட்ஸ்-அப்ல பாத்திருப்பேள். அந்த ஊர்ல, வீட்டுப் பெண்மணி ஒருத்தர் தன் வீட்டுக்கு வெளில வந்து, தன் தெருவுல தூய்மைப் பணி பண்ற ஒரு பெண்மணிக்கு கால் அலம்பி பாத பூஜை பண்ணி வணங்கி, ஒரு புதுப்புடவையை தானம் பண்ணி கௌரவிச்சு, தன்னோட நன்றியை காமிக்கறா. அரசு ஊழியர்கள் பொது மக்களுக்கான கடமையை தவறாம சரியா செஞ்சா, பொதுமக்கள் எப்பவுமே அரசு ஊழியர்களை நன்றியோட நினைப்பா - அந்த அளவு கேட்பார் இல்லாம  கதி இல்லாமக் கிடக்கறவாதான் நம்ம பொதுமக்கள் - அப்டிங்கற உண்மை நடுத்தெருவுக்கு வந்து நம்மளை நெகிழ வைச்சதுதான் பல்லடம் நிகழ்ச்சி.

மறுபடியும் பாயிண்டுக்கு வரேன். அரசு ஊழியர்கள் இந்த கொரோனா காலத்துல மட்டும் எப்படி திறமையா முழு மனசோட வேலை செய்யறா, முன்னால ஏன் செய்யலை? இதுக்கு, பாதிக்கு மேல அவா காரணம் இல்லை. விஷயம் என்னன்னா, அவாளுக்கும் மேலான ஸ்தானத்துல  அரசங்கத்தோட சிண்டைப் பிடிச்சிண்டு காரண காரியமா உக்காந்திருக்காளே மந்திரிகள், அப்பறம் முதல் மந்திரி, அப்பறம் ஆளும் கட்சி முதலைகள் ஒண்ணு ரெண்டு, இவா போடற தாளத்தையும் சொடக்கையும் சரியா புரிஞ்சுண்டு ஆட வேண்டிய நிர்பந்தத்துல இருக்கறவாதான் அரசு அதிகாரிகள் நிறையப் பேர், அப்பறம் அவாளுக்கு கீழ பல தட்டுல உள்ள ஊழியர்கள்.  தப்புத் தாளத்துக்கு ஆட்டம் போடற நிர்பந்தம்னா, ஆடறவா பல பேர் அவா அவா இஷ்டத்துக்கும் கொஞ்சம் ஆடிப்பா. தாளம் போடறவனும் அதைக் கண்டுக்க மாட்டான். வரவேண்டியது வந்தா சரின்னு இருப்பான். கொ.மு காலத்துல முக்கியமா இதான் நடந்தது.

சரி, முந்தி தப்புத் தாளம் போட்டவாள்ளாம் இப்ப ஏன் சரியான தாளம் போடணும்? அது ஏன்னா, இப்ப எல்லாருக்கும் சேர்த்து தாளம் போடறது, சொடக்கு போடறது கொரோனா வைரஸ்தான். அதுக்கு ஏத்தபடிதான் எல்லா மந்திரிகளும் கரெக்டா கை வீசி காலை ஆட்டி, இடுப்பை வளைச்சு, முகபாவம் காட்டி முழியை உருட்டி நாட்டியம் ஆடணும். ஒழுங்கா அப்படி ஆடலை, ராஜாங்கம் பண்றவா  உடம்புக்கே தொற்று  நோய் வந்து அந்த உடம்புலயே ஆரோக்கியம் இருக்காது, உயிர்கூட  தங்காதுன்னு  கொரோனா நட்டுவனார் கெடுபிடியா இருக்கார். கொ.மு. காலத்துல - கொரோனாவுக்கு முன்னால – ஆட்சியாளர்களுக்கு இந்த பயம் இல்லை பாத்தேளா, அதான் காரணம். இதை ஒட்டி இன்னொண்ணும்  சொல்றேன்.

மத்தில மோடி அரசாங்கம் முதல்ல வந்தது 2014-ம் வருஷம். அடுத்ததா வந்தது 2019-ம் வருஷம். இப்ப ஆறு வருஷமா அவர் நிர்வாகத்துல தங்களுக்கு என்னென்ன பலன்கள் கிடைச்சிருக்குன்னு சாதாரண மக்களுக்கு இந்தியா  முழுக்க நன்னா தெரியும். மோடி வரதுக்கு முன்னாடி பத்து வருஷம் மன்மோகன் மாமா பிரதமரா இருந்து அரசாங்கத்தோட சிண்டை கைல வச்சிருந்தார், அவரோட சிண்டை சோனியா காந்தியும் கூட்டணி கட்சித் தலைவர்களும் ஆளுக்கொரு பக்கம் பிடிச்சிண்டா. இப்ப மோடிட்ட இருக்கற அதே அரசாங்க நிர்வாகம், அதே மாதிரி ஐ.ஏ.எஸ், வகையறா ஊழியர்கள் அமைப்புதான் மன்மோகன் மாமாட்டயும் ஜோரா இருந்தது. ஆனாலும் மன்மோகன் மாமா என்ன பண்ணினார்? கண்ணை மூடிண்டு காதைப் பஞ்சால அடைச்சுண்டு தப்புத்தாளம் போட்டார். அவருக்குப் பின்னால சோனியா கோஷ்டியும் கூட்டணி கும்பலும் கர்ண கொடூர கன்னா பின்னா தாளத்தை விளாசினது. அதுக்கு ஏத்தபடி அரசாங்க ஊழியர்கள் பலபேர் தப்பு டான்ஸ் ஆடினா, சிலபேர் ரகசியமா  சொந்த டான்ஸும் ஆடிண்டா. கதியில்லாத ஜனங்கள் கம்முனு சகிச்சுண்டா, அவ்வளவுதான்.

கோரோனா ஒழிஞ்சதுக்கு அப்பறமும், மனசாட்சி பிசகாத நல்ல நட்டுவனார்கள் ஒண்ணு விடாம எல்லா மாநிலங்கள்ளயும்  கிடைக்கணும்னு நான் வேண்டிக்கறேன். நீங்களும் அப்படித்தான?

* * * * *

Copyright © R. Veera Raghavan 2020

Coronavirus: Did You Hear Modi Yesterday 24th March?

        -- RVR

Did you hear Prime Minister Modi on television yesterday 24th March 2020? Listening to him, if an Indian was not not moved or impressed, be sure he put politics in the first place, his ego in the second and his country in the third.

I heard the prime minister last evening when he announced a nation-wide 21-day lockdown to battle the novel coronavirus for which there is no vaccine or cure as yet.  It was a touching speech, cajoling and compelling - not formal or authoritarian. He was like a concerned father talking to his little son, bending to him, meeting him eye-to-eye. I felt like raising my hand, clutching his fingers and eager to go by his affectionate guidance. I didn't feel that the long curfew would be a command of the law, though it really is. That was the beauty of his speech.

What made Modi's address to the nation click?

First, the man himself. Modi has built an image of a leader concerned about the welfare of the people and working for it tirelessly and efficiently. Second, the substance of his speech which, as always, matched the image of the man and fulfilled expectations around him, far and wide. Third, perhaps the most crucial, the way he uttered his well-chosen words, in a caring impassioned tone, beseeching his people to respect the curfew for their own good - and he did this most humbly from the seat of the prime minister. All these combined to convince.

To be sure about the effect of Modi's appeal, just imagine that, instead of Modi, Manmohan Singh of the Congress, the man who was previously prime minister, or still worse Rahul Gandhi, that party's projected prime minister, is our prime minister today appearing on national television at this difficult time. Then you would sense the strong arm of the law shoving you, and not a gentle hand leading you. To be still more sure, picture Mayawati, Akhilesh Yadav or Mamta Banerjee - or Lalu Prasad Yadav too - coming on national television as prime minister in the middle of a serious national health crisis and announcing a 21-day curfew. Now you know the difference between Modi and others so sharp, don't you?

Let’s not think that, when a lethal virus is slowly spreading in the country, people in different walks of life would instinctively accept a three-week curfew, no matter whether Modi or any other prime minister introduces it, as it is meant for everyone’s health and safety. It is not easy to mentally prepare large sections of the people for a long curfew when the virus is yet to show its menacing face on our land, convince them on the viciousness of the virus when it is lying low and at the same time instil in the people hopes for turning the corner.  Modi did it in his speech admirably, better than any other leader.  In humility and with folded hands he said: “I am speaking not as the prime minister of today, but like your family member. Please patiently follow the 21-day lockdown”. That way, Modi respected the dignity of the common man - more than leaning on the power of the law.

The 21-day curfew will temporarily eject lakhs of workers out of their jobs, many of them in the unorganized sector. It will deprive them and others of their livelihood income for an uncertain period ahead, and also leave migrant labour stranded at many places in the states, for whom the government is not geared to provide instant relief at the moment the curfew was clamped. More time is needed here. Modi had to choose whether he should wait longer to avoid immediate disruption in the economy - if he so waited, it would surely spread the coronavirus to more people leading to unmanageable hospitalisation and enormous fatalities - or instantly stop chances of the virus spreading to nooks and corners, save millions from a deadly illness, gradually and firmly control the virus and then manage and revive a bruised economy. Modi wisely chose the latter, allowing some pain now to avoid a gigantic disaster. He felt like a responsible father in this choice too, deciding quickly. It is a blessing to have him as our prime minister right now, unifying the people. For our part, let us keep trust in him, keep hope and walk our steps right.

* * * * *

Copyright © R. Veera Raghavan 2020

ரஜினி கட்சியின் ஸ்டார்டிங் பிராப்ளம். இல்லை, என்ஜின் பிராப்ளம்?

         -- ஆர். வி. ஆர்

“நான் அரசியலுக்கு வருவது ஆண்டவன் கையில் இருக்கிறது” என்று பல வருடங்கள் முன்பு நடிகர் ரஜினிகாந்த்  சொன்னார். மூன்று நாட்களுக்கு முன் பத்திரிகையாளர்களை அழைத்த அவர் இப்படியாகப் பேசினார்: "நான் அரசியல் கட்சி ஆரம்பித்து அது தேர்தலில் வென்றால், நான் தமிழகத்தின் முதல் அமைச்சர் ஆகமாட்டேன். கட்சித் தலைவராக மட்டும் இருப்பேன். அப்போது திறமையான ஒரு இளவயதுக்காரரை முதல் அமைச்சராக  நியமிப்பேன். அவர் ஒரு நிறுவனத் தலைவர் அல்லது சி.ஈ.ஓ மாதிரி செயல்பட்டு ஆட்சி நடத்துவார். எனது  கட்சியே ஒரு எதிர்க்கட்சி மாதிரி அவரைக் கண்காணிக்கும்.  என்னை அரசியலில் எதிர்பார்ப்பவர்கள் முதலில் இந்த ஏற்பாட்டை ஏற்கவேண்டும். ”  

ரஜினிகாந்தின் ரசிகர்களுக்கும் அவரை விரும்பும் பொதுமக்களுக்கும் ஒரு நம்பிக்கை உண்டு. அதாவது, அவர் நல்லவர், நேர்மையானவர். அவர் அரசியலுக்கு வந்து தமிழகத்தில் ஆட்சி செய்தால் நமது பிடரியைப் பிடித்திருக்கும் ஊழலின் கரங்கள் தளரும் என்ற நம்பிக்கை அது. 

இந்தியாவில் இல்லாமல்,  ரஜினிகாந்த் அமெரிக்காவிலோ இங்கிலாந்திலோ பிறந்து ஒரு ஆங்கில சூப்பர் ஸ்டாராக பிரகாசித்தால் அவர் அரசியல் கட்சி தொடங்குவதை அங்கு எத்தனை பேர் ஆர்வத்துடன் எதிர்பார்ப்பார்கள்? மனைவி, பெண்கள், மாப்பிள்ளைகளைத் தவிர்த்து வேறு யாரும் இருப்பார்களா? சான்ஸ் இல்லை.  காரணம் இதுதான். லஞ்சம் ஊழல் வளரவிட்டு ஆதிக்கம் அட்டூழியம் செய்யும் அரசியல் தலைவர்கள் அந்த நாடுகளில் கிடையாது.  ஆகவே அது போன்ற தலைவர்களிடம் இருந்து விடுதலை கிடைக்க  அந்த நாட்டு மக்கள் உள்ளூர ஏங்கவில்லை. இந்திய நிலைமை, அதுவும் தமிழ்நாட்டு சமாசாரம் வேறு. அரசியல் ஆட்டத்தில் ரஜினியின் மீது இங்கு கணிசமான எதிர்பார்ப்பு  உண்டாகக் காரணம்: அத்தகைய விடுதலையை வேண்டி நிற்கும் மக்களுக்கு, அதைப் பெற்றுத்தரும் வல்லமை ரஜினிக்கு உண்டு என்கிற நம்பிக்கை மௌனமாக வந்திருக்கிறது - அவரே தமிழக முதல் அமைச்சர் ஆகி அதைச் செய்வார் என்ற நம்பிக்கை. முன்னர் இதே நம்பிக்கை நடிகர் விஜயகாந்த் மீது ஓரளவு  துளிர்த்தது. ஆனால் அவர் பரவலாக அதை வளரச் செய்யாமல் அது பட்டுப் போனது.

டெல்லி சட்டசபைத் தேர்தலில் ஆம் ஆத்மி கட்சி ஜெயித்தால் கெஜ்ரிவால்தான் முதல் அமைச்சர் என்று அந்தக் கட்சி அறிவித்துப் போட்டியிட்டது. கட்சி செல்வாக்கு ஒரு பங்கு, கேஜ்ரிவால் செல்வாக்கு ஒன்பது பங்கு என்ற அடிப்படையில் அந்தக் கட்சி சமீபத்தில் மூன்றாவது முறை டெல்லியில் ஆட்சியைப் பிடித்தது. மறுபடியும் முதல்வர் ஆன கேஜ்ரிவால், தன்னிடம் ஒரு இலாகாவும் வைத்துக் கொள்ளாமல் முதல்வர் ஆனார் – முன்னரும் இப்படி செய்திருக்கிறார். அவரது கட்சிக்கு ஓட்டுப் போட்டவர்களும், கேஜ்ரிவாலிடம் இலாகா ஏதும் இல்லாவிட்டால் பரவாயில்லை, ஆட்சி லகானை வெளிப்படையாகத் தன் கையில் வைத்திருக்கும் முதல் அமைச்சராக அவர் இருக்கவேண்டும் என்று நினைக்கிறார்கள். "நான் மந்திரி சபையில் இருக்க மாட்டேன். எம்.எல்.ஏ கூட ஆக மாட்டேன். நான் நியமிக்கும் ஒருவர் எம்.எல்.ஏ ஆகி முதல் அமைச்சராக வேலை செய்வார். நான் கட்சி ஆபீசில் உட்கார்ந்து அவரைக் கண்காணிப்பேன்" என்று அறிவித்து கேஜ்ரிவால் தேர்தல் பிரசாரம் செய்திருந்தால் அவர் கட்சி டெல்லியில் ஆட்சிக்கு வந்திருக்க முடியுமா? முடியாது என்றுதான் கேஜ்ரிவாலும் நினைப்பார்.

அ.தி.மு.க நிறுவனர் எம்.ஜி.ஆர், "எனது கட்சி ஜெயித்தால் நான் தமிழ்நாட்டு முதல் அமைச்சர் ஆகமாட்டேன். நான் கைகாட்டும் ஒருவர்தான் முதல்வராக இருப்பார்" என்று அறிவித்திருந்தால் சட்டடசபைத் தேர்தல்களில் அ.தி.மு.க குறைவான சீட்டுகள் தான் பெற்றிருக்கும் - ரஜினியே இப்படித்தான் நினைப்பார். இதில் ரஜினிக்கு சந்தேகம் இருந்தால் அவர் இன்னொன்றையும் எண்ணிப் பார்க்கலாம்.

நரேந்திர மோடியின் தனிப்பட்ட செல்வாக்கால் – அது ஒரு முக்கிய காரணமாக அமைந்து – பாரதீய ஜனதா கட்சி தலைமை ஏற்ற கூட்டணி, 2014 மற்றும் 2019 லோக் சபா தேர்தல்களில் வென்று மத்தியில் ஆட்சி அமைத்தது. அந்த தேர்தல்களுக்கு முன்னர் மோடி இவ்வாறு அறிவித்தார் என்று கற்பனை செய்து பாருங்கள்: "எங்கள் கூட்டணி தேர்தலில் வென்றால் நான் பிரதம மந்திரியாக வர மாட்டேன். நான் அல்லது எனது கட்சி தேர்ந்தெடுக்கும் வேறு ஒருவர்தான் பிரதமராக பதவி ஏற்பார். நான் கட்சித் தலைவராக இருந்து அந்தப் பிரதமரை கண்காணிப்பேன்".  மோடி அப்படி அறிவிப்பது  வெற்றி வாய்ப்பை இழக்கும் அசட்டுத்தனம் என்று நீங்களே நினைப்பீர்களா இல்லையா, ரஜினிகாந்த்?

இன்னொன்று. தேர்தல் நேரத்தில் ரஜினிகாந்தின் புதிய கட்சி ஒரு கூட்டணி அமைக்க நினைத்தால், அவர் கட்சியுடன் கூட்டு சேர விரும்பும் மற்ற அரசியல் தலைவர்களும் – கமல் ஹாசனில் ஆரம்பித்து – ரஜினியைத் தவிர மற்ற எவரையும் முதல்வராக ஏற்க தயங்குவார்கள்.

தனது புதுக் கட்சி தன் காலத்தில் மட்டும் இருந்தால் போதும் என்று ரஜினி நினைக்கிறாரா அல்லது அது தொடர்ந்து இயங்கவேண்டும் என்று ஆசைப்படுகிறாரா?  பின்னரும் கட்சி நீடித்து, எதிர்காலத்தில் அவர் கட்சி பதவியில் இருந்தால், அப்போதைய ஆட்சித் தலைவரை அப்போதைய கட்சித் தலைவர் கண்காணிக்க முடியுமா? அது நடப்பதற்கு, ரஜினி மாதிரி தனிச் செல்வாக்கு உடையவர் பின்னாளில் கட்சித் தலைமைக்கு வரவேண்டும், அவர் ஆட்சித் தலைமைக்கு ஆசையும் படக் கூடாது.  இது நடக்காத காரியம்.  இல்லை, ரஜினி காலத்திற்கு மட்டும்தான் அவர் சொன்ன ஏற்பாடு என்றால் – அது சாத்தியமானால் – அதில் லாபம் கிடையாது. அதற்கு பதிலாக, இருக்கிற கட்சிகளில் சிறந்தது என்று ரஜினி நினைக்கும் கட்சிக்கு ஓட்டுப்போடுமாறு வாக்காளர்களுக்கு அவ்வப்போது அவர் சிபாரிசு செய்யலாம். நடிப்பையும் பார்த்துக் கொள்ளலாம்.

“மிக மோசமான அரசியல் சக்திகளை நானே  வந்து சம்ஹாரம் செய்தால்தான் உண்டு. என்னால் முடியாவிட்டால், என்னை விடக் குறைவான ஆற்றல் கொண்ட மற்ற அரசியல் கட்சிகள் அந்த வேலையை ஓரளவு செய்ய முனைந்தாலும் நான் அதற்கு ஆதரவு தர மாட்டேன், குரல் கொடுக்க மாட்டேன்” என்கிறாரா ரஜினி? “அப்படி அல்ல. எல்லா அரசியல் கட்சிகளுமே மோசம், அவை எல்லாமே மக்கள் நலனுக்காக தவிர்க்கப் படவேண்டும். அதனால்தான் எந்தக் கட்சிக்கும் ஆதரவு தராமல் இருக்கிறேன்” என்று மக்கள் நலனில் அக்கறைப் படும் ரஜினி நினைத்தால்,  அவர் அரசியலுக்கு வர, கட்சி தொடங்க, தேர்தலில் போட்டியிட எக்காரணம் கொண்டும் தாமதிக்கக் கூடாதே?   

ரதன் டாடா பிரபல தொழிலதிபர். அவர் தொடங்கும் கம்பெனியை நிர்வாகிக்க ஒரு துடிப்பான இளவயது மேனேஜிங் டைரக்டரை நியமனம் செய்து, டாடா பின்னணியில் இருந்து மேனேஜிங் டைரக்டரை கண்காணிக்கலாம். வியாபாரத்தில் அது சரிப்படும். முதல் அமைச்சர் அல்லது பிரதம மந்திரி தேர்வில் அந்த வழியை அமல்படுத்தினால் கோளாறும் கசமுசாவும்  மிஞ்சும். அதை சோனியா காந்தியும் மன்மோகன் சிங்கும் பத்து வருஷம் மத்தியில்  நிரூபித்தார்களே! ரஜினிகாந்த் எந்த வகையிலும் சோனியா காந்தியாக இருக்க மாட்டார். கை கட்டி கண் மூடிய மன்மோகன் சிங்கையும் அவர் சகிக்க மாட்டார். ரஜினிக்கு  ஏன் சோனியா வழி?

ரஜினிகாந்தின் ‘கட்சித் தலைமை – ஆட்சித் தலைமை’ யோசனையை, விவரம் தெரிந்த சில இளைஞர்கள், அரசியல்வாதிகள், எம்.பி.க்கள், பத்திரிகையாளர்கள், அரசியல் விமர்சகர்கள், முன்னாள் நீதிபதிகள் மற்றும் ஐ.ஏ.எஸ் அதிகாரிகளிடம் அவர்  சொல்லியபோது பலரும் அதை ஏற்கவில்லை அன்று அவரே இப்போது தெரிவித்திருக்கிறார். ரஜினியிடம் அவ்வாறு அபிப்பிராயம் சொன்னவர்கள் அவருக்கு எதிரிகள் இல்லை. இருந்தாலும் அவர்களின் மாறுபட்ட கருத்தைக் கேட்டபோது தனக்கு தூக்கி வாரிப் போட்டது என்கிறார் ரஜினி.  இது தொடர்பாக ரஜினிகாந்த் மேலும் இரண்டு விஷயங்கள் பேசி இருக்கிறார்.  முதலில், “இப்போது எனக்கு 71  வயது. இப்போதே எனது கொள்கையை  நான் சொல்லிவிட வேண்டும். வரும் தேர்தலை விட்டு அடுத்த தேர்தலின் போது என் வயது 76-ஆக இருக்கும். அப்போதும் என் கொள்கை மாறாது. எனது எண்ணத்தை நான் இப்போது சொல்லி ஏற்றுக் கொள்ளாதவர்கள், அடுத்த தேர்தலின் போது எனது 76-வது வயதில் நான் அதையே சொல்லும்போதும் எப்படி ஏற்றுக் கொள்வீர்கள்?” என்று கேட்டார். இன்னொன்று,  “மக்களிடம் எழுச்சி தெரியட்டும்.  அப்போது நான் அரசியலில் இருப்பேன்” என்று அப்பாவி மக்களுக்கு ஒரு புரியாத செய்தி சொல்லி தனது அறிவிப்பை முடித்துக் கொண்டார்.  

ரஜினிகாந்த் ஆரோக்கியமாக நீடூழி வாழட்டும். நிம்மதியாகவும் இருக்கட்டும். தமிழக மக்களின் விடிவும் ஆண்டவன் கையில்தானே  இருக்கிறது? தமிழக மக்களை ஆண்டவன்  பார்த்துக் கொள்ளட்டும். பிரார்தனைகள் தமிழகத்தில் தொடரலாம்.

   (இதற்கும் அப்பால்: ரஜினிகாந்திற்கு தமிழ்நாட்டில் அலாதியான வசீகரம் உண்டு. அரசியல் பிரவேசம் பற்றி அவர் பேச்சில், செயலில் உள்ள தயக்கமும் விரிசல்களும் அதை சேதம் செய்யாது. ஒரு விளக்கத்தை ரஜினிகாந்த் எப்போது வேண்டுமானாலும் சொல்லிவிட்டு மக்களை நெருங்கினால் அவருக்கான வரவேற்பு அப்படியே இருக்கும் - அல்லது அவர் காட்டும் திசையில் கணிசமான ஓட்டுக்கள் திரும்பும். போட்டி அரசியல்வாதிகளின் இன்றைய நிம்மதி நீடிக்குமா?)

* * * * *

Copyright © R. Veera Raghavan 2020

CAA and the Constitution – Why N. Ram Is Comic Like No One

        -- RVR

We all know that N. Ram of The Hindu opposes the new Citizenship Amendment Act, stands for freedom of expression and democratic rights and defends Constitutional values - and he would love to be remembered for all that. That's okay and that's good, in a democracy. But something in N. Ram is surely not okay and not good in a democracy, and it showed recently. Does he know that?

Like N. Ram, we are all aware that the Supreme Court is looking into the Constitutional validity of the CAA. That means, the court may uphold the CAA when the new law will have undoubted force. Or, if the court strikes down the CAA that is the end of it - then N. Ram can write that his views against that law have been approved by the highest court on legalities, and the central government will close all files on the CAA. This is a natural consequence in an orderly democracy, but India is not that. Here, N. Ram too feels a proud part of our grand disorder. For proof, look through N. Ram's newspaper, The Hindu, of 28th Feb. 2020 which quotes his recent speech at an anti-CAA conference at Chennai.

"It has gone to the Supreme Court and what I expect from the court is that it will strike down the CAA. It is violative of Article 14 of the Constitution."

N. Ram has a right to hold his expectation from the Supreme Court. That's how those who went to court on the issue feel. The central government’s expectation is, the Supreme Court will uphold the law. Both sides may keep their expectations till the court hands down its verdict. So far, so good.

What do you expect the central government to do If the Supreme Court declares the CAA unconstitutional? Just accept the verdict as binding and move on, isn't it? Then, what would anyone think N. Ram should do if the Supreme Court upholds the CAA? Take it as binding, maybe with a comment that the Supreme Court is wrong, and move on, isn't it? But N. Ram is different, and he uttered some more words at the anti-CAA conference.

Hold your breath and listen further to N. Ram, as The Hindu reports: "Even if the Supreme Court fails to strike down the CAA as unconstitutional, we must still oppose it. It goes against the basic structure of the Constitution." Coming from someone in the position and stature of N. Ram, this is tragic. This is fanning disorder in a democracy. What does N. Ram mean? Does he say that if the Supreme Court clears the CAA and some thousands of immigrants are granted citizenship through that law, another party coming to power must repeal the CAA? And declare those new citizens as non-citizens, so they go back to camps for illegal immigrants? If not that, what else does N. Ram mean by saying, “We must still oppose it?” Just oppose, agitate and protest but let the CAA prevail, and enact comic scenes in the public sphere all through?

This is clear. By saying that any Supreme Court verdict in favour of the CAA will be “against the basic structure of the Constitution”, N. Ram puts himself above the Supreme Court - as if such a stance is "not against the basic structure of the Constitution". What will be his reaction if the central government says, "Even if the Supreme Court strikes down the CAA, we will still work for that law because, in our opinion, the CAA conforms to the basic structure of the Constitution"? But N. Ram won't worry on that prospect, since he knows that no one can match his comic madness on the CAA.

* * * * *

Copyright © R. Veera Raghavan 2020

Citizenship Law, Amended. Why Is It Just and Fair?

-- RVR

       India has amended its citizenship law. Now it helps some non-Muslims, viz., Hindus, Sikhs, Buddhists, Jains, Parsis and Christians of three nations to become citizens of India. The three countries are India's Muslim-majority neighbours: Pakistan, Bangladesh and Afghanistan. Beneficiaries under the changed law should have come into India by 31st December 2014 and been here for five years to apply for citizenship.

Renowned lawyers say the amendment is Constitutionally sound. But leaving legal issues to the Supreme Court, why is the new law just and fair, and why do the Congress and some other parties oppose it?

First, some basics. All nations have to make some key laws and regulations in tune with the psyche and aspirations of its people - in a democracy, according to the wishes of a majority of its voters, as reasonably gauged by a government or as found in a referendum where it works.  Like, the UK may make a law or regulation for exiting from EEC, though a minority of voters may prefer their country remaining within EEC. 

Hindus make nearly 80% of India's population, Muslims about 14%, and others 6% as per the 2011 census.  India is the land of origin of Hinduism, and this emotionally and eternally means a lot for Indian Hindus – and for Hindus elsewhere too – though the Indian Constitution may be silent about it. Indian laws do not just treat non-Hindus equally with the Hindu majority. They give minorities some privileges which the 80% Hindus don't get. Legally, Hindus are treated somewhat unequally in the land of their origin and culture. When that inequality is worked on the ground, abused and also maladministered, it hurts the Hindus more, though that was unforeseen by the law. 

Now, look at citizens of minority religions in Pakistan, Bangladesh and Afghanistan, mainly Hindus who have ethnic links with Indian Hindus. They have been persecuted over there for years and have vastly shrunk in their numbers in those countries. Many among them have taken refuge in India. Where else will the Hindus among them go or gain sympathy and acceptance? 

Hindus of India will naturally feel for the tormented members of their religion in other nations - especially Pakistan, Bangladesh and Afghanistan - and would welcome India giving relief to those distressed men and women. That is natural. But something more is needed for action to help. It needs an extraordinary daring to espouse and do the right thing while governing a nation, more so when faced with opposition and protests stoked by rival political parties. This is what the BJP-led government has done through changes in the citizenship law.  While doing this right thing, the BJP will also be appreciated by large sections of Indian voters, which the Congress party and many other Opposition parties are worried about. So, the Congress and other parties oppose this measure as discriminatory – in an attempt to embrace imagined Muslim victims of the new law, and unaware that their stance distances them from a large number of voters even further.

Look at this. Pakistan prime minister Imran Khan tweets his condemnation of our changed citizenship law. The Congress party and its leader Rahul Gandhi too issue statements opposing the new law. Would you believe that Pakistan never wishes India well and so opposes India's citizenship amendment – and that the Congress party too reflects Pakistan's views against India? Or would you imagine that the Congress party always does things right for India and so opposes the new law – and that Pakistan too allies with Congress sentiments for the good of India? Pakistan and the Congress party together faulting the present Indian government on our domestic issue shows their desperation against the Modi government.  After all, Modi is a hurdle to both of them on their plans for India and for themselves.

      Critiques in the media question why Muslims who came to India from Pakistan, Bangladesh and Afghanistan as refugees are not offered Indian citizenship on par with other refugees.  This is also the voice of some Opposition political parties.  First, Muslim nations have to take care of their Muslim citizens, and there can be no religious persecution of Muslims by Muslims.  Second, this criticism is adding insult to injury for the Indian Hindus who are already being outgrown in their land by privileged minorities, especially Muslims.  Accelerating the fall in the strength of the native Hindu population in any way is against the interests and well-being of Indian Hindus. You don’t need big brains to sense this. If you have doubts, ask people forming the majority religion in any other country if they would be at peace when minorities on their land steadily grow fast to outnumber the majority. India’s Hindus are beginning to realise that their tolerance, goodness and hospitality have been abused by some rulers and political parties who overly appease India’s vociferous minorities and neglect genuine Hindu concerns and anxieties.  

The average Indian Muslim, whose ancestors were Hindus, is harmless and could peacefully co-exist with Indian Hindus. But he is in the grip of his religious and political exploiters and is misled by them in harbouring a needless antipathy to Hindus or imagined insecurity in India, though enjoying privileges he cannot get in any other country, even in a Muslim-majority nation.  

       The political and religious exploitation of Indian Muslims for the selfish gains of a few leaders plays a part in the protests stirred up against the amended citizenship law in parts of India. Concerns expressed by citizens in India’s north-eastern states are on a different footing, and the government must listen to them and resolve those issues separately. Otherwise, it is a test of strength for India’s political leadership to do the right thing, and stand by it with tact, diplomacy and resolve. Who else is our best bet on this except Narendra Modi, with Amit Shah by his side?

* * * * *

Copyright © R. Veera Raghavan 2019