Coronavirus: Did You Hear Modi Yesterday 24th March?

        -- RVR

Did you hear Prime Minister Modi on television yesterday 24th March 2020? Listening to him, if an Indian was not not moved or impressed, be sure he put politics in the first place, his ego in the second and his country in the third.

I heard the prime minister last evening when he announced a nation-wide 21-day lockdown to battle the novel coronavirus for which there is no vaccine or cure as yet.  It was a touching speech, cajoling and compelling - not formal or authoritarian. He was like a concerned father talking to his little son, bending to him, meeting him eye-to-eye. I felt like raising my hand, clutching his fingers and eager to go by his affectionate guidance. I didn't feel that the long curfew would be a command of the law, though it really is. That was the beauty of his speech.

What made Modi's address to the nation click?

First, the man himself. Modi has built an image of a leader concerned about the welfare of the people and working for it tirelessly and efficiently. Second, the substance of his speech which, as always, matched the image of the man and fulfilled expectations around him, far and wide. Third, perhaps the most crucial, the way he uttered his well-chosen words, in a caring impassioned tone, beseeching his people to respect the curfew for their own good - and he did this most humbly from the seat of the prime minister. All these combined to convince.

To be sure about the effect of Modi's appeal, just imagine that, instead of Modi, Manmohan Singh of the Congress, the man who was previously prime minister, or still worse Rahul Gandhi, that party's projected prime minister, is our prime minister today appearing on national television at this difficult time. Then you would sense the strong arm of the law shoving you, and not a gentle hand leading you. To be still more sure, picture Mayawati, Akhilesh Yadav or Mamta Banerjee - or Lalu Prasad Yadav too - coming on national television as prime minister in the middle of a serious national health crisis and announcing a 21-day curfew. Now you know the difference between Modi and others so sharp, don't you?

Let’s not think that, when a lethal virus is slowly spreading in the country, people in different walks of life would instinctively accept a three-week curfew, no matter whether Modi or any other prime minister introduces it, as it is meant for everyone’s health and safety. It is not easy to mentally prepare large sections of the people for a long curfew when the virus is yet to show its menacing face on our land, convince them on the viciousness of the virus when it is lying low and at the same time instil in the people hopes for turning the corner.  Modi did it in his speech admirably, better than any other leader.  In humility and with folded hands he said: “I am speaking not as the prime minister of today, but like your family member. Please patiently follow the 21-day lockdown”. That way, Modi respected the dignity of the common man - more than leaning on the power of the law.

The 21-day curfew will temporarily eject lakhs of workers out of their jobs, many of them in the unorganized sector. It will deprive them and others of their livelihood income for an uncertain period ahead, and also leave migrant labour stranded at many places in the states, for whom the government is not geared to provide instant relief at the moment the curfew was clamped. More time is needed here. Modi had to choose whether he should wait longer to avoid immediate disruption in the economy - if he so waited, it would surely spread the coronavirus to more people leading to unmanageable hospitalisation and enormous fatalities - or instantly stop chances of the virus spreading to nooks and corners, save millions from a deadly illness, gradually and firmly control the virus and then manage and revive a bruised economy. Modi wisely chose the latter, allowing some pain now to avoid a gigantic disaster. He felt like a responsible father in this choice too, deciding quickly. It is a blessing to have him as our prime minister right now, unifying the people. For our part, let us keep trust in him, keep hope and walk our steps right.

* * * * *

Copyright © R. Veera Raghavan 2020

ரஜினி கட்சியின் ஸ்டார்டிங் பிராப்ளம். இல்லை, என்ஜின் பிராப்ளம்?

         -- ஆர். வி. ஆர்

“நான் அரசியலுக்கு வருவது ஆண்டவன் கையில் இருக்கிறது” என்று பல வருடங்கள் முன்பு நடிகர் ரஜினிகாந்த்  சொன்னார். மூன்று நாட்களுக்கு முன் பத்திரிகையாளர்களை அழைத்த அவர் இப்படியாகப் பேசினார்: "நான் அரசியல் கட்சி ஆரம்பித்து அது தேர்தலில் வென்றால், நான் தமிழகத்தின் முதல் அமைச்சர் ஆகமாட்டேன். கட்சித் தலைவராக மட்டும் இருப்பேன். அப்போது திறமையான ஒரு இளவயதுக்காரரை முதல் அமைச்சராக  நியமிப்பேன். அவர் ஒரு நிறுவனத் தலைவர் அல்லது சி.ஈ.ஓ மாதிரி செயல்பட்டு ஆட்சி நடத்துவார். எனது  கட்சியே ஒரு எதிர்க்கட்சி மாதிரி அவரைக் கண்காணிக்கும்.  என்னை அரசியலில் எதிர்பார்ப்பவர்கள் முதலில் இந்த ஏற்பாட்டை ஏற்கவேண்டும். ”  

ரஜினிகாந்தின் ரசிகர்களுக்கும் அவரை விரும்பும் பொதுமக்களுக்கும் ஒரு நம்பிக்கை உண்டு. அதாவது, அவர் நல்லவர், நேர்மையானவர். அவர் அரசியலுக்கு வந்து தமிழகத்தில் ஆட்சி செய்தால் நமது பிடரியைப் பிடித்திருக்கும் ஊழலின் கரங்கள் தளரும் என்ற நம்பிக்கை அது. 

இந்தியாவில் இல்லாமல்,  ரஜினிகாந்த் அமெரிக்காவிலோ இங்கிலாந்திலோ பிறந்து ஒரு ஆங்கில சூப்பர் ஸ்டாராக பிரகாசித்தால் அவர் அரசியல் கட்சி தொடங்குவதை அங்கு எத்தனை பேர் ஆர்வத்துடன் எதிர்பார்ப்பார்கள்? மனைவி, பெண்கள், மாப்பிள்ளைகளைத் தவிர்த்து வேறு யாரும் இருப்பார்களா? சான்ஸ் இல்லை.  காரணம் இதுதான். லஞ்சம் ஊழல் வளரவிட்டு ஆதிக்கம் அட்டூழியம் செய்யும் அரசியல் தலைவர்கள் அந்த நாடுகளில் கிடையாது.  ஆகவே அது போன்ற தலைவர்களிடம் இருந்து விடுதலை கிடைக்க  அந்த நாட்டு மக்கள் உள்ளூர ஏங்கவில்லை. இந்திய நிலைமை, அதுவும் தமிழ்நாட்டு சமாசாரம் வேறு. அரசியல் ஆட்டத்தில் ரஜினியின் மீது இங்கு கணிசமான எதிர்பார்ப்பு  உண்டாகக் காரணம்: அத்தகைய விடுதலையை வேண்டி நிற்கும் மக்களுக்கு, அதைப் பெற்றுத்தரும் வல்லமை ரஜினிக்கு உண்டு என்கிற நம்பிக்கை மௌனமாக வந்திருக்கிறது - அவரே தமிழக முதல் அமைச்சர் ஆகி அதைச் செய்வார் என்ற நம்பிக்கை. முன்னர் இதே நம்பிக்கை நடிகர் விஜயகாந்த் மீது ஓரளவு  துளிர்த்தது. ஆனால் அவர் பரவலாக அதை வளரச் செய்யாமல் அது பட்டுப் போனது.

டெல்லி சட்டசபைத் தேர்தலில் ஆம் ஆத்மி கட்சி ஜெயித்தால் கெஜ்ரிவால்தான் முதல் அமைச்சர் என்று அந்தக் கட்சி அறிவித்துப் போட்டியிட்டது. கட்சி செல்வாக்கு ஒரு பங்கு, கேஜ்ரிவால் செல்வாக்கு ஒன்பது பங்கு என்ற அடிப்படையில் அந்தக் கட்சி சமீபத்தில் மூன்றாவது முறை டெல்லியில் ஆட்சியைப் பிடித்தது. மறுபடியும் முதல்வர் ஆன கேஜ்ரிவால், தன்னிடம் ஒரு இலாகாவும் வைத்துக் கொள்ளாமல் முதல்வர் ஆனார் – முன்னரும் இப்படி செய்திருக்கிறார். அவரது கட்சிக்கு ஓட்டுப் போட்டவர்களும், கேஜ்ரிவாலிடம் இலாகா ஏதும் இல்லாவிட்டால் பரவாயில்லை, ஆட்சி லகானை வெளிப்படையாகத் தன் கையில் வைத்திருக்கும் முதல் அமைச்சராக அவர் இருக்கவேண்டும் என்று நினைக்கிறார்கள். "நான் மந்திரி சபையில் இருக்க மாட்டேன். எம்.எல்.ஏ கூட ஆக மாட்டேன். நான் நியமிக்கும் ஒருவர் எம்.எல்.ஏ ஆகி முதல் அமைச்சராக வேலை செய்வார். நான் கட்சி ஆபீசில் உட்கார்ந்து அவரைக் கண்காணிப்பேன்" என்று அறிவித்து கேஜ்ரிவால் தேர்தல் பிரசாரம் செய்திருந்தால் அவர் கட்சி டெல்லியில் ஆட்சிக்கு வந்திருக்க முடியுமா? முடியாது என்றுதான் கேஜ்ரிவாலும் நினைப்பார்.

அ.தி.மு.க நிறுவனர் எம்.ஜி.ஆர், "எனது கட்சி ஜெயித்தால் நான் தமிழ்நாட்டு முதல் அமைச்சர் ஆகமாட்டேன். நான் கைகாட்டும் ஒருவர்தான் முதல்வராக இருப்பார்" என்று அறிவித்திருந்தால் சட்டடசபைத் தேர்தல்களில் அ.தி.மு.க குறைவான சீட்டுகள் தான் பெற்றிருக்கும் - ரஜினியே இப்படித்தான் நினைப்பார். இதில் ரஜினிக்கு சந்தேகம் இருந்தால் அவர் இன்னொன்றையும் எண்ணிப் பார்க்கலாம்.

நரேந்திர மோடியின் தனிப்பட்ட செல்வாக்கால் – அது ஒரு முக்கிய காரணமாக அமைந்து – பாரதீய ஜனதா கட்சி தலைமை ஏற்ற கூட்டணி, 2014 மற்றும் 2019 லோக் சபா தேர்தல்களில் வென்று மத்தியில் ஆட்சி அமைத்தது. அந்த தேர்தல்களுக்கு முன்னர் மோடி இவ்வாறு அறிவித்தார் என்று கற்பனை செய்து பாருங்கள்: "எங்கள் கூட்டணி தேர்தலில் வென்றால் நான் பிரதம மந்திரியாக வர மாட்டேன். நான் அல்லது எனது கட்சி தேர்ந்தெடுக்கும் வேறு ஒருவர்தான் பிரதமராக பதவி ஏற்பார். நான் கட்சித் தலைவராக இருந்து அந்தப் பிரதமரை கண்காணிப்பேன்".  மோடி அப்படி அறிவிப்பது  வெற்றி வாய்ப்பை இழக்கும் அசட்டுத்தனம் என்று நீங்களே நினைப்பீர்களா இல்லையா, ரஜினிகாந்த்?

இன்னொன்று. தேர்தல் நேரத்தில் ரஜினிகாந்தின் புதிய கட்சி ஒரு கூட்டணி அமைக்க நினைத்தால், அவர் கட்சியுடன் கூட்டு சேர விரும்பும் மற்ற அரசியல் தலைவர்களும் – கமல் ஹாசனில் ஆரம்பித்து – ரஜினியைத் தவிர மற்ற எவரையும் முதல்வராக ஏற்க தயங்குவார்கள்.

தனது புதுக் கட்சி தன் காலத்தில் மட்டும் இருந்தால் போதும் என்று ரஜினி நினைக்கிறாரா அல்லது அது தொடர்ந்து இயங்கவேண்டும் என்று ஆசைப்படுகிறாரா?  பின்னரும் கட்சி நீடித்து, எதிர்காலத்தில் அவர் கட்சி பதவியில் இருந்தால், அப்போதைய ஆட்சித் தலைவரை அப்போதைய கட்சித் தலைவர் கண்காணிக்க முடியுமா? அது நடப்பதற்கு, ரஜினி மாதிரி தனிச் செல்வாக்கு உடையவர் பின்னாளில் கட்சித் தலைமைக்கு வரவேண்டும், அவர் ஆட்சித் தலைமைக்கு ஆசையும் படக் கூடாது.  இது நடக்காத காரியம்.  இல்லை, ரஜினி காலத்திற்கு மட்டும்தான் அவர் சொன்ன ஏற்பாடு என்றால் – அது சாத்தியமானால் – அதில் லாபம் கிடையாது. அதற்கு பதிலாக, இருக்கிற கட்சிகளில் சிறந்தது என்று ரஜினி நினைக்கும் கட்சிக்கு ஓட்டுப்போடுமாறு வாக்காளர்களுக்கு அவ்வப்போது அவர் சிபாரிசு செய்யலாம். நடிப்பையும் பார்த்துக் கொள்ளலாம்.

“மிக மோசமான அரசியல் சக்திகளை நானே  வந்து சம்ஹாரம் செய்தால்தான் உண்டு. என்னால் முடியாவிட்டால், என்னை விடக் குறைவான ஆற்றல் கொண்ட மற்ற அரசியல் கட்சிகள் அந்த வேலையை ஓரளவு செய்ய முனைந்தாலும் நான் அதற்கு ஆதரவு தர மாட்டேன், குரல் கொடுக்க மாட்டேன்” என்கிறாரா ரஜினி? “அப்படி அல்ல. எல்லா அரசியல் கட்சிகளுமே மோசம், அவை எல்லாமே மக்கள் நலனுக்காக தவிர்க்கப் படவேண்டும். அதனால்தான் எந்தக் கட்சிக்கும் ஆதரவு தராமல் இருக்கிறேன்” என்று மக்கள் நலனில் அக்கறைப் படும் ரஜினி நினைத்தால்,  அவர் அரசியலுக்கு வர, கட்சி தொடங்க, தேர்தலில் போட்டியிட எக்காரணம் கொண்டும் தாமதிக்கக் கூடாதே?   

ரதன் டாடா பிரபல தொழிலதிபர். அவர் தொடங்கும் கம்பெனியை நிர்வாகிக்க ஒரு துடிப்பான இளவயது மேனேஜிங் டைரக்டரை நியமனம் செய்து, டாடா பின்னணியில் இருந்து மேனேஜிங் டைரக்டரை கண்காணிக்கலாம். வியாபாரத்தில் அது சரிப்படும். முதல் அமைச்சர் அல்லது பிரதம மந்திரி தேர்வில் அந்த வழியை அமல்படுத்தினால் கோளாறும் கசமுசாவும்  மிஞ்சும். அதை சோனியா காந்தியும் மன்மோகன் சிங்கும் பத்து வருஷம் மத்தியில்  நிரூபித்தார்களே! ரஜினிகாந்த் எந்த வகையிலும் சோனியா காந்தியாக இருக்க மாட்டார். கை கட்டி கண் மூடிய மன்மோகன் சிங்கையும் அவர் சகிக்க மாட்டார். ரஜினிக்கு  ஏன் சோனியா வழி?

ரஜினிகாந்தின் ‘கட்சித் தலைமை – ஆட்சித் தலைமை’ யோசனையை, விவரம் தெரிந்த சில இளைஞர்கள், அரசியல்வாதிகள், எம்.பி.க்கள், பத்திரிகையாளர்கள், அரசியல் விமர்சகர்கள், முன்னாள் நீதிபதிகள் மற்றும் ஐ.ஏ.எஸ் அதிகாரிகளிடம் அவர்  சொல்லியபோது பலரும் அதை ஏற்கவில்லை அன்று அவரே இப்போது தெரிவித்திருக்கிறார். ரஜினியிடம் அவ்வாறு அபிப்பிராயம் சொன்னவர்கள் அவருக்கு எதிரிகள் இல்லை. இருந்தாலும் அவர்களின் மாறுபட்ட கருத்தைக் கேட்டபோது தனக்கு தூக்கி வாரிப் போட்டது என்கிறார் ரஜினி.  இது தொடர்பாக ரஜினிகாந்த் மேலும் இரண்டு விஷயங்கள் பேசி இருக்கிறார்.  முதலில், “இப்போது எனக்கு 71  வயது. இப்போதே எனது கொள்கையை  நான் சொல்லிவிட வேண்டும். வரும் தேர்தலை விட்டு அடுத்த தேர்தலின் போது என் வயது 76-ஆக இருக்கும். அப்போதும் என் கொள்கை மாறாது. எனது எண்ணத்தை நான் இப்போது சொல்லி ஏற்றுக் கொள்ளாதவர்கள், அடுத்த தேர்தலின் போது எனது 76-வது வயதில் நான் அதையே சொல்லும்போதும் எப்படி ஏற்றுக் கொள்வீர்கள்?” என்று கேட்டார். இன்னொன்று,  “மக்களிடம் எழுச்சி தெரியட்டும்.  அப்போது நான் அரசியலில் இருப்பேன்” என்று அப்பாவி மக்களுக்கு ஒரு புரியாத செய்தி சொல்லி தனது அறிவிப்பை முடித்துக் கொண்டார்.  

ரஜினிகாந்த் ஆரோக்கியமாக நீடூழி வாழட்டும். நிம்மதியாகவும் இருக்கட்டும். தமிழக மக்களின் விடிவும் ஆண்டவன் கையில்தானே  இருக்கிறது? தமிழக மக்களை ஆண்டவன்  பார்த்துக் கொள்ளட்டும். பிரார்தனைகள் தமிழகத்தில் தொடரலாம்.

   (இதற்கும் அப்பால்: ரஜினிகாந்திற்கு தமிழ்நாட்டில் அலாதியான வசீகரம் உண்டு. அரசியல் பிரவேசம் பற்றி அவர் பேச்சில், செயலில் உள்ள தயக்கமும் விரிசல்களும் அதை சேதம் செய்யாது. ஒரு விளக்கத்தை ரஜினிகாந்த் எப்போது வேண்டுமானாலும் சொல்லிவிட்டு மக்களை நெருங்கினால் அவருக்கான வரவேற்பு அப்படியே இருக்கும் - அல்லது அவர் காட்டும் திசையில் கணிசமான ஓட்டுக்கள் திரும்பும். போட்டி அரசியல்வாதிகளின் இன்றைய நிம்மதி நீடிக்குமா?)

* * * * *

Copyright © R. Veera Raghavan 2020

CAA and the Constitution – Why N. Ram Is Comic Like No One

        -- RVR

We all know that N. Ram of The Hindu opposes the new Citizenship Amendment Act, stands for freedom of expression and democratic rights and defends Constitutional values - and he would love to be remembered for all that. That's okay and that's good, in a democracy. But something in N. Ram is surely not okay and not good in a democracy, and it showed recently. Does he know that?

Like N. Ram, we are all aware that the Supreme Court is looking into the Constitutional validity of the CAA. That means, the court may uphold the CAA when the new law will have undoubted force. Or, if the court strikes down the CAA that is the end of it - then N. Ram can write that his views against that law have been approved by the highest court on legalities, and the central government will close all files on the CAA. This is a natural consequence in an orderly democracy, but India is not that. Here, N. Ram too feels a proud part of our grand disorder. For proof, look through N. Ram's newspaper, The Hindu, of 28th Feb. 2020 which quotes his recent speech at an anti-CAA conference at Chennai.

"It has gone to the Supreme Court and what I expect from the court is that it will strike down the CAA. It is violative of Article 14 of the Constitution."

N. Ram has a right to hold his expectation from the Supreme Court. That's how those who went to court on the issue feel. The central government’s expectation is, the Supreme Court will uphold the law. Both sides may keep their expectations till the court hands down its verdict. So far, so good.

What do you expect the central government to do If the Supreme Court declares the CAA unconstitutional? Just accept the verdict as binding and move on, isn't it? Then, what would anyone think N. Ram should do if the Supreme Court upholds the CAA? Take it as binding, maybe with a comment that the Supreme Court is wrong, and move on, isn't it? But N. Ram is different, and he uttered some more words at the anti-CAA conference.

Hold your breath and listen further to N. Ram, as The Hindu reports: "Even if the Supreme Court fails to strike down the CAA as unconstitutional, we must still oppose it. It goes against the basic structure of the Constitution." Coming from someone in the position and stature of N. Ram, this is tragic. This is fanning disorder in a democracy. What does N. Ram mean? Does he say that if the Supreme Court clears the CAA and some thousands of immigrants are granted citizenship through that law, another party coming to power must repeal the CAA? And declare those new citizens as non-citizens, so they go back to camps for illegal immigrants? If not that, what else does N. Ram mean by saying, “We must still oppose it?” Just oppose, agitate and protest but let the CAA prevail, and enact comic scenes in the public sphere all through?

This is clear. By saying that any Supreme Court verdict in favour of the CAA will be “against the basic structure of the Constitution”, N. Ram puts himself above the Supreme Court - as if such a stance is "not against the basic structure of the Constitution". What will be his reaction if the central government says, "Even if the Supreme Court strikes down the CAA, we will still work for that law because, in our opinion, the CAA conforms to the basic structure of the Constitution"? But N. Ram won't worry on that prospect, since he knows that no one can match his comic madness on the CAA.

* * * * *

Copyright © R. Veera Raghavan 2020

Citizenship Law, Amended. Why Is It Just and Fair?

-- RVR

       India has amended its citizenship law. Now it helps some non-Muslims, viz., Hindus, Sikhs, Buddhists, Jains, Parsis and Christians of three nations to become citizens of India. The three countries are India's Muslim-majority neighbours: Pakistan, Bangladesh and Afghanistan. Beneficiaries under the changed law should have come into India by 31st December 2014 and been here for five years to apply for citizenship.

Renowned lawyers say the amendment is Constitutionally sound. But leaving legal issues to the Supreme Court, why is the new law just and fair, and why do the Congress and some other parties oppose it?

First, some basics. All nations have to make some key laws and regulations in tune with the psyche and aspirations of its people - in a democracy, according to the wishes of a majority of its voters, as reasonably gauged by a government or as found in a referendum where it works.  Like, the UK may make a law or regulation for exiting from EEC, though a minority of voters may prefer their country remaining within EEC. 

Hindus make nearly 80% of India's population, Muslims about 14%, and others 6% as per the 2011 census.  India is the land of origin of Hinduism, and this emotionally and eternally means a lot for Indian Hindus – and for Hindus elsewhere too – though the Indian Constitution may be silent about it. Indian laws do not just treat non-Hindus equally with the Hindu majority. They give minorities some privileges which the 80% Hindus don't get. Legally, Hindus are treated somewhat unequally in the land of their origin and culture. When that inequality is worked on the ground, abused and also maladministered, it hurts the Hindus more, though that was unforeseen by the law. 

Now, look at citizens of minority religions in Pakistan, Bangladesh and Afghanistan, mainly Hindus who have ethnic links with Indian Hindus. They have been persecuted over there for years and have vastly shrunk in their numbers in those countries. Many among them have taken refuge in India. Where else will the Hindus among them go or gain sympathy and acceptance? 

Hindus of India will naturally feel for the tormented members of their religion in other nations - especially Pakistan, Bangladesh and Afghanistan - and would welcome India giving relief to those distressed men and women. That is natural. But something more is needed for action to help. It needs an extraordinary daring to espouse and do the right thing while governing a nation, more so when faced with opposition and protests stoked by rival political parties. This is what the BJP-led government has done through changes in the citizenship law.  While doing this right thing, the BJP will also be appreciated by large sections of Indian voters, which the Congress party and many other Opposition parties are worried about. So, the Congress and other parties oppose this measure as discriminatory – in an attempt to embrace imagined Muslim victims of the new law, and unaware that their stance distances them from a large number of voters even further.

Look at this. Pakistan prime minister Imran Khan tweets his condemnation of our changed citizenship law. The Congress party and its leader Rahul Gandhi too issue statements opposing the new law. Would you believe that Pakistan never wishes India well and so opposes India's citizenship amendment – and that the Congress party too reflects Pakistan's views against India? Or would you imagine that the Congress party always does things right for India and so opposes the new law – and that Pakistan too allies with Congress sentiments for the good of India? Pakistan and the Congress party together faulting the present Indian government on our domestic issue shows their desperation against the Modi government.  After all, Modi is a hurdle to both of them on their plans for India and for themselves.

      Critiques in the media question why Muslims who came to India from Pakistan, Bangladesh and Afghanistan as refugees are not offered Indian citizenship on par with other refugees.  This is also the voice of some Opposition political parties.  First, Muslim nations have to take care of their Muslim citizens, and there can be no religious persecution of Muslims by Muslims.  Second, this criticism is adding insult to injury for the Indian Hindus who are already being outgrown in their land by privileged minorities, especially Muslims.  Accelerating the fall in the strength of the native Hindu population in any way is against the interests and well-being of Indian Hindus. You don’t need big brains to sense this. If you have doubts, ask people forming the majority religion in any other country if they would be at peace when minorities on their land steadily grow fast to outnumber the majority. India’s Hindus are beginning to realise that their tolerance, goodness and hospitality have been abused by some rulers and political parties who overly appease India’s vociferous minorities and neglect genuine Hindu concerns and anxieties.  

The average Indian Muslim, whose ancestors were Hindus, is harmless and could peacefully co-exist with Indian Hindus. But he is in the grip of his religious and political exploiters and is misled by them in harbouring a needless antipathy to Hindus or imagined insecurity in India, though enjoying privileges he cannot get in any other country, even in a Muslim-majority nation.  

       The political and religious exploitation of Indian Muslims for the selfish gains of a few leaders plays a part in the protests stirred up against the amended citizenship law in parts of India. Concerns expressed by citizens in India’s north-eastern states are on a different footing, and the government must listen to them and resolve those issues separately. Otherwise, it is a test of strength for India’s political leadership to do the right thing, and stand by it with tact, diplomacy and resolve. Who else is our best bet on this except Narendra Modi, with Amit Shah by his side?

* * * * *

Copyright © R. Veera Raghavan 2019

ராம ஜென்ம பூமி: ஹிந்துக்களுக்கு வாழ்த்துக்கள். முஸ்லிம்களுக்கு நன்றி. சுப்ரீம் கோர்ட்டுக்கு சல்யூட்.

          -- ஆர். வி. ஆர்

ராம ஜென்ம பூமி வழக்கில் சுப்ரீம் கோர்ட்டின் தீர்ப்பு, நியாய எதிர்பார்ப்புகள்  வைத்திருக்கும் ஹிந்துக்களை திருப்தி செய்கிறது. முஸ்லிம்களும் நியாய  உணர்வு கொண்டிருப்பதால் அவர்களையும் சாந்தமாக வைத்திருக்கிறது. ஏன் எப்படி?

      முகலாய மன்னர் பாபர் இந்தியாவில் நாலே முக்கால் வருடங்கள் ஆட்சி செய்து மறைந்தார். அதற்குள், 1528-29 வருடங்களில் அவர் உத்தரவால் அயோத்தியில் ஒரு மசூதி கட்டப்பட்டது. அதுதான் பாபர் மசூதி.

‘அயோத்தி நகரில் ராமர் அவதாரமாகப் பிறந்த இடம் இது' என்று ஹிந்துக்கள் காலம் காலமாக நம்பி அந்த ஸ்தலத்திற்கு ‘ராம ஜென்ம பூமி‘ என்று பெயரிட்டு வணங்கி வரும் ஒரு நிலப்பகுதி உள்ளது. அது உத்திரப் பிரதேசத்தில் இருக்கிறது.  ‘அதே நிலத்தில், அதே இடத்தில்தான் பாபர் மசூதி கட்டப் பட்டது, அதை அப்புறப்படுத்தி அங்கு ஒரு ராமர் கோவில் கட்டவேண்டும்’ என்பது ஹிந்துக்களின் கோரிக்கையாக இருந்தது. பின்னர் 1980-களில் அதுவே ஒரு இயக்கமாக உருவெடுத்தது. இதில் தீவிரமாக இருந்தவர்கள் ஒன்று திரண்டு 1992-ம் வருடம் அந்த மசூதியை இடித்தார்கள். அதன் பிறகு, ராம ஜென்ம பூமி நில உரிமை, வழிபாட்டு உரிமைகளுக்காக ஏற்கனவே நடைபெற்று வரும் வழக்குகளில் அலகாபாத் ஹை கோர்ட் ஒரு தீர்ப்பு அளித்தது. அதை  எதிர்த்து அப்பீல்கள் சுப்ரீம்  கோர்ட்டுக்கு சென்றன.

சென்ற 9-ம் தேதி சுப்ரீம் கோர்ட் எல்லா அப்பீல் வழக்குகளிலும் தீர்ப்பு வழங்கி விட்டது. அதன்படி, பாபர் மசூதி இருந்த இடத்தில் புதிதாக ராமர் கோவில் கட்டலாம், அதற்குத் தடை இல்லை என்று தெளிவாகி விட்டது. அதாவது, சுமார்  ஐந்து நூற்றாண்டுகளாக மசூதியாக இருந்த கட்டிடம் இப்போது முற்றிலும் நீக்கப்படும், அதே நூற்றாண்டுகளாக ஹிந்துக்கள்  கனவு கண்ட  ராமர் கோவில் அதே நிலப்பரப்பில் எழப் போகிறது. அயோத்தியில் மொத்த ஹிந்துக்களுக்கும் நேர்ந்த ஒரு மாபெரும் சரித்திரத் தீங்கும் அவமானமும் நிவர்த்தியாகும். 

அயோத்தி நகரில், அதுவும் ராம ஜென்ம பூமி என்று ஹிந்துக்கள் பூஜை  செய்து கொண்டாடும் இடத்திலேயே, பாபர்  ஒரு மசூதி கட்ட ஆரம்பித்தபோது ஹிந்துக்கள்  என்ன மன வேதனையை அனுபவித்திருப்பார்கள்? - அதுவும் மத நம்பிக்கைகள் ஓங்கி இருந்த 16-ம் நூற்றாண்டு ஹிந்துக்கள்? இதில் இன்னொரு விஷயமும் உண்டு.

அலகாபாத்  ஹை கோர்ட் உத்தரவுப்படி, நிலுவைையில் இருந்த வழக்குகளுக்காக இந்திய தொல்லியல் துறை (Archaeological Survey of India) பாபர் மசூதி நிலத்தில் 2003-ம் வருடம் அகழ்வாராய்ச்சி செய்தது. வழக்குகளின் பார்ட்டிகள், அவர்களின் வக்கீல்கள் முன்னிலையில் போட்டோக்கள் வீடியோக்கள் சகிதம் ஒளிவு மறைவு இல்லாமல் அது நடந்தது. அந்த ஆராய்ச்சியில் கிடைத்த ஆதாரங்களும் ஹிந்துக்களின் கோரிக்கைக்கு வலு சேர்த்தன. என்னவென்றால், பன்னிரண்டாம் நூற்றாண்டில் கட்டப்பட்ட ஒரு பரந்த வலுவான பொதுக் கட்டிடம்தான் பாபர் மசூதிக்கு உடனடி அடியில் கிடக்கிறது, அந்தப் பழைய கட்டுமானத்தின் மேல்தான் மசூதி எழுப்பப் பட்டது என்று தெரிய வந்தது. அந்த கீழ்க் கட்டுமானத்தில் காணப்பட்ட அடையாளங்களில் சில: 17 வரிசையில் தூண்கள், வரிசைக்கு ஐந்தாக 85 தூண்கள், அந்தத் தூண்களின் மேல் அனுமார்,  நரசிம்மர், பிள்ளையார், துர்க்கை போன்ற பல விக்கிரகங்கள், இன்னொரு இடத்தில் வட்டவடிவமாக ஒரு கருவறை,  அதிலிருந்து அபிஷேக தீர்த்தம் வெளியேற நீர் வழி, இன்னும்  மயில், கருடன், தாமரை போன்ற உருவங்கள்.

அகழ்வாராய்ச்சியில் கிடைத்த அனைத்தையும் கோர்ட்டுக்கு அறிக்கையாக சமர்ப்பித்த தொல்லியல் துறை, அது கண்டெடுத்த பல அடையாளங்கள் துல்லியமாக வடநாட்டுக் கோவில்களில் காணப்படும் அம்சங்கள் என்று முடிவாகச் சொன்னது.  இது எல்லாவற்றையும் குறிப்பிட்டு, இந்திய தொல்லியல் துறை எட்டிய கீழ்க்கண்ட முடிவுகள் தமக்கும் ஏற்புடையவை என்று சுப்ரீம் கோர்ட் தனது தீர்ப்பில் சொல்கிறது. 

(1) பாபர் மசூதி காலி இடத்தில் கட்டப்படவில்லை. அதன்  அடியில், முன்பே எழுப்பி இருந்த கீழ்க் கட்டுமானம் இருக்கிறது என்று அகழ்வாராய்ச்சி காட்டுகிறது. அந்த கீழ்க் கட்டுமானம், மசூதியின்  பரப்பளவிற்கு நிகரான அல்லது அதிகமான விஸ்தீரணம் கொண்டது.  மசூதியின் அடித்தளமானது அந்த கீழ்க் கட்டுமானத்தின் மேலாக அமர்ந்திருக்கிறது.

(2)  அந்த கீழ்க் கட்டுமானம் இஸ்லாமியக் கட்டுமானம் அல்ல. 

(3)அகழ்வாராய்ச்சியில் கிடைத்த கைவினைப் பொருட்கள், சிதிலாமான தொல்பொருட்கள் அனைத்தும் கூட  இஸ்லாம்-அல்லாத வகையானவை என்று தெளிவாகத் தெரிகிறது.

         இறுதியாக  சுப்ரீம் கோர்ட் இப்படிச் சொல்கிறது:, “கீழ்க் கட்டுமானம் பன்னிரண்டாம் நூற்றாண்டு  காலத்திய கோவில் கட்டமைப்பு என்று இந்திய தொல்லியல் துறை எட்டிய  முடிவு ஆதாரங்கள் கொண்டது”. சுப்ரீம் கோர்ட் ஏற்றுக் கொண்ட இந்த சங்கதிகளுக்கெல்லாம்  என்ன அர்த்தம் என்று எவரும் நடைமுறையில் ஊகிக்கலாம்.

மசூதியின் கீழ்க்கட்டுமானம்  பற்றி அகழாய்வு கொண்டுவந்த தடயங்களும் ஆதாரங்களும், ஹிந்துக்களுக்கு ஐந்து நூற்றாண்டுகளாக தொடரும் காயத்தின் நிரூபணம். இப்போது சுப்ரீம் கோர்ட்டு தீர்ப்பின் மூலம் கிடைத்திருக்கும் களிம்பு, ஹிந்துக்களுக்கு அவசியமானது என்றும் இந்த ஆதாரங்களே அறைகூவிச் சொல்கின்றன. இப்போது ரணம் குறைந்திருக்கிறது என்பதால் ஹிந்துக்கள் மகிழ்ச்சி அடைகிறார்களே தவிர, மசூதி முற்றிலுமாக நீக்கப்படும் என்பதால் அல்ல. எல்லா ஹிந்துக்களும் இதை சத்தமாகச் சொல்லாவிட்டாலும் இதுதான் உண்மை. இந்தியாவில் வசிக்கும் பெருவாரியான இஸ்லாமியர்கள் இந்த உண்மையை, ஹிந்துக்களுக்கு கிடைக்க வேண்டிய நிவர்த்தியை, சுப்ரீம் கோர்ட்டு தீர்ப்பின் உள் நியாயத்தை உணர்கிறார்கள். இஸ்லாமியர்கள் இதை உரக்கப் பேசாவிட்டாலும் இதுதான் உண்மை. அதனால்தான் அவர்கள் இந்தியா முழுவதும் தீர்ப்பைத் தொடர்ந்து அமைதி காக்கிறார்கள்.

தீர்ப்பின் நியாயத்தை ஏற்றதற்காக, இஸ்லாமியர்களின் சகோதர உணர்விற்காக    ஹிந்துக்கள் அவர்களைப் பாராட்ட வேண்டும். இரு தரப்பு மக்களின் இந்த அற்புதமான மனநிலையைக் கருத்தில் கொண்டுதான், பிரதமர் மோடியும் சுப்ரீம் கோர்ட்டின் தீர்ப்பு "யாருக்கும் வெற்றியோ தோல்வியோ அல்ல" என்று பொறுப்புடன் பேசினார்.

பொதுவாகவே நீதி மன்றத் தீர்ப்புகளை மதிக்க வேண்டும் என்று எல்லா இந்திய மக்களும்  நினைக்கிறார்கள். அதற்கு ஏற்ப, பெருவாரியான  தீர்ப்புகளும் - விசேஷமாக, சுப்ரீம் கோர்ட்டு தீர்ப்புகள் - சரியாகத்தான் நீதி வழங்குகின்றன. ராம ஜென்ம பூமி விவகாரத்திலும் நமது சுப்ரீம் கோர்ட்டு உயர்ந்த  நியாயத்தை நிலை நிறுத்தி இருக்கிறது. இந்தியாவில் உள்ள இஸ்லாமியர்கள் இந்தத் தீர்ப்பை  அமைதியாக, மௌனமாக ஏற்றதும் இதற்கு சாட்சி. இந்தத் தீர்ப்பின் நியாயத்தை வேறுவிதமாகவும் புரிந்து கொள்ளலாம்.

நடக்க முடியாத ஒரு விஷயத்தை இப்படி யோசித்துப் பாருங்கள். சென்னை அண்ணா சாலையில் உள்ள ஒரு மசூதியை நீக்கிவிட்டு அந்த இடத்தில் ஒரு ஹிந்துக் கோவில் வரவேண்டும் என்று ஹிந்துக்கள் நினைத்தால் - அப்படி நினைக்க மாட்டார்கள் - அதை இஸ்லாமியர்கள் ஏற்பாற்களா? நிச்சயமாக மாட்டார்கள். ஆனால் அயோத்தியில் இருக்கும் ஐநூறு ஆண்டுகள் பழமையான ஒரு மசூதிக் கட்டிடம் நீக்கப்பட்டு அங்கு ராமர் கோவில் வரப் போகிறது, அதற்கு நீதி மன்றமும் வழி செய்கிறது என்றால், அதை நாடு முழுதும் உள்ள இஸ்லாமியர்கள் ஏற்றுக் கொள்கிறார்கள். காரணம், சுப்ரீம் கோர்ட்டு தீர்ப்பின் அடிப்படை நியாயம் இந்திய முஸ்லிம்கள் மனதில் படிகிறது. 

ஐந்து சுப்ரீம் கோர்ட் நீதிபதிகள் கொண்ட பெஞ்ச் இந்தத் தீர்ப்பை அளித்தது, அதுவும் தங்களின் ஒருமித்த தீர்ப்பாக எழுதியது, அதுவும் ஒரு முஸ்லிம் நீதிபதியும் அவர்களில் ஒருவராக இருந்தது, அவர்களது தீர்ப்பின் நியாயத்திற்கு ஒளி கூட்டுகிறது.

இந்த மகோன்னதமான தீர்ப்பு கிடைக்க எத்தனை சந்தர்ப்பங்கள் அதிர்ஷ்டவசமாக ஒன்று கூட வேண்டும் பாருங்கள். முதலில் முக்கியமாக, இந்தத் தீர்ப்பைத் தூக்கி நிறுத்தும் இதிகாச வரலாற்று நியாயம் இருக்கவேண்டும். அது உண்டு. இரண்டாவது, சுப்ரீம் கோர்ட்டில் அந்த நியாயத்தை சட்டம் ஏற்கும் வகையில் சரியாக முன்வைக்கிற அனுபவம் வாய்ந்த வக்கீல்கள் வேண்டும். மூத்த வழக்கறிஞர் திரு. கே. பராசரன் முன்னணி வகிக்க அதற்கான நல்ல வக்கீல்கள் அமைந்தார்கள். மூன்றாவது, வக்கீல்களின் வாதங்கள் சிறப்பாக இருந்தாலும் நுண்ணிய பார்வை, துல்லிய நியாய உணர்வு கொண்ட நீதிபதிகள் ஐந்து பேர்களாக இந்த வழக்கை விசாரிக்க அமர வேண்டும். அதுவும் இங்கே அமைந்தது.

கடைசியாக ஒன்று. இந்தியாவை வணங்கி, ஹிந்து மதத்தை உதாசீனம் செய்யாமல்,  அனைத்துப் பிரிவு மக்களையும் சமமாகப் பாதுகாக்கும் நரேந்திர மோடி என்னும் ஒரு பெரிய அரசியல் தலைவரின் ஆட்சி மத்தியில் இப்போது நடை பெறுகிறதே, அதுவும் இங்கே சூட்சுமமாக இயங்குகிறது. அவரது தலைமை உள்ள ஆட்சியின் போதுதான் இந்தத் தீர்ப்பும் அழகாக அமைதியாக அமலாகும்.  இப்படி எல்லாம் கூடி வந்து கிடைத்த நல்ல தீர்ப்பு இது. ஹிந்துக்களுக்கு வாழ்த்துக்கள். முஸ்லிம்களுக்கு நன்றி. சுப்ரீம் கோர்ட்டுக்கு சல்யூட்.

* * * * *

Copyright © R. Veera Raghavan 2019

சுஜித் மரணம் - கட்சிகள் ஏன் லட்சங்கள் தருகின்றன?

     
        -- ஆர். வி. ஆர்

இரண்டு வயது சுஜித் வில்சனின் சோக மரணம் தமிழகத் தலைவர்களின் பாசாங்கு அரசியலை பளிச்சென்று காட்டுகிறது.

திருச்சி, மனப்பாறையை அடுத்த நடுக்காட்டுப்பட்டியில் சுஜித்தின் தந்தை   பிரிட்டோ ஆரோக்கியராஜ் ஒரு தோட்டத்தில் பயிர் செய்தார். அந்த நிலத்தில் ஒரு ஆழ்துளைக் கிணறு தோண்டி பின்னர் அதைக் கைவிட்டார். ஆனால் அவர் அதை சரியாக  மூடாமல் வைத்திருக்க, அந்த கிணற்றுக் குழியில் சுஜித் தவறி விழுந்து ஆழத்தில் சென்று விட்டான். வல்லுநர்கள் உதவியுடன் தமிழக அரசு எண்பது மணி நேரம் மீட்பு முயற்சிகள் செய்தும் பலன் இல்லாமல் குழந்தை உயிர் இழந்தது. 

திறந்த கிணறு வெட்டினால் கிணற்றைச் சுற்றி பாதுகாப்பாக மூன்று அடி உயரத்திற்கு தடுப்புச் சுவர் கட்டுகிறோம். ஆழ்துளைக் கிணறு தோண்டிய பின் அதைக் கை விட்டால், அந்தக் குழியில் சிறு குழந்தைகள் விழுந்துவிடக் கூடாது என்று அதைத் திடமாக மூடி வைக்கவேண்டும். இது அவசியமான பாதுகாப்பு நடவடிக்கை. இதை சுஜித்தின் தந்தை செய்யவில்லை.

குழந்தையைப் பறிகொடுத்தது பெற்றோர்களுக்கே இழப்பு என்றாலும், ஒரு மனித உயிர் விபத்தில் மடிந்ததற்கு சுஜித் தந்தையின் அலட்சியமும் ஒரு முக்கிய காரணம் - சட்டப் படியும் சாதாரண பொது அறிவின் படியும். பொறுப்பான ஒரு அரசாங்கம் இதற்காக பிரிட்டோ ஆரோக்கியராஜ்  மீது நடவடிக்கை எடுக்கவேண்டும். ஆனால் தமிழகத்தின் பாசாங்கு அரசியல் அதற்கு இடம் தரவில்லை. சுஜித்தின் தந்தை ஏதோ ஒரு உயிரற்ற தங்க பொம்மையைத்தான் தொலைத்தவர் மாதிரி, அவருக்கு லட்ச லட்சமாக  இழப்பீட்டுப் பணம் தருகிறார்கள் அரசும் அரசியல் கட்சிகளும். தி.மு.க, அ.தி.மு.க, தமிழ்நாடு காங்கிரஸ், தமிழக அரசு ஆகியவை தலா ரூபாய் பத்து லட்சம், தே.மு.தி.க ரூபாய் ஒரு லட்சம் என்று சுஜித்தின் பெற்றோர்களுக்கு வழங்கி இருக்கிறார்கள். 

ஒரு மனிதத்தன்மையான ஆறுதல் இழப்பீடு என்பதையும்  தாண்டி, கொடுக்கிறவர்கள் ஏதோ லாட்டரி மாதிரி வாரிக் கொடுத்திருக்கிறார்கள். லாட்டரியில் பரிசு கிடைத்தவனை மற்றவர்களுக்கு காட்டி,  அவனுக்கு தண்டோரா போட்டு, லாட்டரி நடத்தும் ஆசாமி கமுக்கமாக தனது பெரிய லாபத்தில் கவனமாக இருப்பான் அல்லவா? அப்படித்தான் சுஜித்தின் பெற்றோர்களுக்கு பணத்தை அள்ளிக் கொடுத்த தி.மு.க, அ.தி.மு.க, காங்கிரஸ் கட்சிகள் கணக்குப் போட்டு பரிசு விநியோகம் செய்திருக்கின்றன. “தமிழக அரசு சுஜித்தின் பெற்றோர்களுக்கு ஒரு கோடி ரூபாயும் அவர்களின் குடும்பத்தில் ஒருவருக்கு அரசு வேலையும் தரவேண்டும்” என்றுகூட ஒரு பொடிக் கட்சித்  தலைவர் தனது  பம்பர் லாட்டரி  பிஸினசுக்கு அரசு செலவில் அஸ்திவாரம் போட முயல்கிறார். சுஜித்தின் பெற்றோர்களுக்கு குழந்தையின் நினைவும் இழப்பும் மங்கிப் போய் புதுக்கனவுகள் தோன்றலாம். இந்த விஷயத்தில் அரசியல் தலைவர்களிடம் பாசங்குத்தனம் மேலோங்கி நிற்பதற்கு காரணங்கள் உண்டு.

பொது மக்களின் துயர் துடைப்பவர்களாக தங்களைக் காட்டிக் கொண்டு, அதன் மூலம் அப்பாவி வாக்காளர்களிடம் ஓட்டு வேட்டை ஆடுவது தமிழக அரசியல் கட்சிகளின் போக்கு. இதற்கு ரூட் போட்ட  பெருமை தி.மு.க-விற்கு உண்டு.

உண்மையாகவே மக்களின் சிரமங்களைப் போக்கவேண்டும், அவர்களின் வாழ்க்கைத் தரத்தை உயர்த்த வேண்டும் என்றால் அதற்கு சரியாக சிந்திக்க வேண்டும், உழைக்க வேண்டும், பொருளாதார திட்டங்கள் வகுக்க வேண்டும், அவற்றை வேகமாக செயல்படுத்த வேண்டும் – முதலில், சொந்த வசதி வருமானத்தைப் பற்றி குறியாக இருக்கக் கூடாது. இதெல்லாம் தமிழகத்தின் பிரதான கட்சிகளின் ரத்தத்தில் இல்லாத விஷயங்கள். 'மக்கள் நலன் நடவடிக்கைகள்' என்று ஏதோ சுலபத்தில் பாசாங்கு செய்துவிட்டு, பொது மக்களை அவற்றில் மயக்கி வைத்து அரசியல் செய்வதுதான் தமிழகத்தின் முக்கிய கட்சிகளுக்கும் அவர்களை அண்டி பிழைப்பு நடத்தும் சிறு கட்சிகளுக்கும் அமோக பயன் தரும் வழிகள். 

குழந்தை சுஜித்தின் மரணம் திடீரென ஏற்பட்டதில்லை. நான்கு நாட்கள் அவன் அவஸ்தைப்பட்டு பின்னர் உயிர் விட்டிருக்கிறான். பத்திரிகைகளிலும் டெலிவிஷனிலும் அவனது மீட்பு முயற்சிகள் பற்றி தொடர்ந்து செய்திகளும் காட்சிகளும் விவாதங்களும் வந்தன. பொதுமக்களுக்கு சுஜித் மீது நாளுக்கு நாள், மணிக்கு மணி அநுதாபம் அதிகமாகிக் கொண்டே வந்தது. கடைசியில் அவனது உயிர் இழப்பு அந்த அனுதாபத்தை பெரும் சோகமாக மாற்றியது. அதை அப்படியே தமக்கு மக்கள் ஆதரவாகவும் பின்னர்  ஓட்டுக்களாகவும் மாற்ற ஒரு குறுக்கு வழி, சுஜித் பெயரை சொல்லி அவன் பெற்றோர்களுக்கு பெரிய பண உதவி செய்வது என்று தமிழகத்தின் பல முக்கிய அரசியல் தலைவர்கள் இயல்பாக நினைத்தார்கள்.  ‘குழந்தை பிழைத்து மக்கள் நிம்மதி அடைந்தால் கூட இந்த வாய்ப்பு நமக்குக்  கிடைக்காது’ என்றும் நினைத்திருப்பார்களோ என்னவோ! இந்த ரீதியில் சுஜித்தின் அப்பாவிற்கு பணம் கொட்டியது. 

இன்னொரு பக்கம் பாருங்கள். நோயில் விழுந்து பிழைக்காத குழந்தைகள் உண்டு. டெங்கு காய்ச்சலும் குழந்தைகளை பலி வாங்குகிறது அரசாங்க ஆஸ்பத்திரிகளில் சிகிச்சை பெற்றும்  பலன் இல்லாமல் குழந்தைகள் இறப்பதுண்டு. சாலை விபத்திலோ தண்ணீரில் மூழ்கியோ சில குழந்தைகள் உயிர் விடுகிறார்கள். அவைகளின் பெற்றோர்களுக்கும், சுஜித்தின் பெற்றோர்களைப் போல குழந்தைகளின் அகால மரணம் பேரிழப்பு, பெரும் துக்கம். ஆனால் இது போன்ற அம்மா அப்பாக்களிடம் அரசும் அரசியல் கட்சிகளும் சுஜித் பெற்றோர்களிடம் வெளிப்படுத்திய கருணையில் அரைக்கால் பங்கு கூட காட்டுவதில்லையே, பெரும்பாலும் அவர்களுக்கு ஒன்றுமே தருவதில்லையே, அது ஏன்? ஏனென்றால், சுஜித் விஷயத்தில் பொதுமக்களின் அனுதாபம் மற்றும் சோகம் பெரிதாக எழுந்தது, மற்ற குழந்தைகளின் வேறு விதமான மரணங்களில் அது ஏற்படாது. அதற்கு ஏற்றபடி, நமது அரசியல்வாதிகளும் எந்த சந்தர்ப்பத்தில் எந்த மாட்டிடம் கறக்க முடியுமோ அங்கேதான் கறக்கப் போவார்கள். அங்குதான், வேண்டிய புல்லையும் எடுத்துப் போடுவார்கள்.  மனிதாபிமானமும் இல்லை, ஒரு மண்ணும் இல்லை என்றால் சரிதானே?

* * * * *

Copyright © R. Veera Raghavan 2019

"ஏய் காற்றே! உன் மேலதான் கேஸ் போடணும்! நீதான் அக்யூஸ்டு!" - பொன்னையனின் சட்ட பாயிண்ட்!

        -- ஆர். வி. ஆர்

அதிமுக-வின் சி. பொன்னையன் சட்டம் படித்தவர். தமிழ்நாட்டின் சட்ட அமைச்சராகவும் இருந்தவர். இது பலருக்கும் தெரியும். ஆனால் அன்னாரின் அபார சட்ட ஞானத்தைப் பற்றி நிறையப் பேருக்கு தெரியாது. அந்தக் குறை இனி வேண்டாம் என்று அவரே  தனது சட்டப் புலமையின் மகத்துவத்தை சொல்லிக் காட்டிவிட்டார். அதைக் காதால் கேட்டவர்களுக்கு, நிச்சயம் புல் பூண்டு வெங்காயம் எல்லாம் அரித்திருக்கும்!

சென்னையில் ஒரு முன்னாள் அதிமுக கவுன்சிலர் இருக்கிறார். சமீபத்தில் அவர் தனது மகன் திருமணத்திற்காக, விழா மண்டபத்தை ஒட்டிய சாலை நடுவே முதல் அமைச்சர், துணை முதல் அமைச்சர் புன்னகைக்கும் படங்கள் கொண்ட வரவேற்பு பேனர்களை வரிசையாக வைத்திருந்தார். அதில் ஒன்று சாதாரண காற்று வேகத்தைக் கூட தாங்க முடியாமல் சற்றுப் பறந்து, சாலையில் ஸ்கூட்டர் ஒட்டிச் சென்ற ஒரு இளம் பெண்ணின் முன் விழுந்து அவரை மறித்து கீழே சாய்த்தது. அப்போது பின்னால் வந்த ஒரு தண்ணீர் லாரி அந்தப் பெண்ணின் மீது மோதி அவர் பரிதாபமாக இறந்தார். அந்த லாரி டிரைவரும் முன்னாள் கவுன்சிலரும் கைதாகி வழக்கு நடக்கப்போகிறது.  இந்த சம்பவம் பற்றி பொன்னையன் ஒரு பேட்டியில் அபாரமாகக்   கருத்து சொல்லும் வீடியோ சமூக வலைத்தளங்களில் பரவுகிறது.

"பேனர் விழுந்ததுக்கு என்ன காரணம்? காத்துதான்! பேனர் வச்சவரா அதைத் தள்ளி விட்டாரு? காத்துதான பேனரை தள்ளிச்சு? கேஸ் போடறதா இருந்தா காத்து மேலதான் போடணும்!" என்று வடிவேலுவே அதிரும் நியாயத்தை முன்வைத்தார் பொன்னையன். 

பொன்னையன் அருளிய விளக்கத்தின் பூரண ஜோதி, நம்மைப் போன்ற சில மக்குகளுக்கு எளிதில் புலப்படாமல்தான் இருக்கும். அதிமுக-வின் பெயரைக் கெடுக்க வந்த பொல்லாத காற்றை அவர் எப்படித் தோலுரித்துக் காட்டுகிறார் என்பதை சிறிது மெனக்கெட்டுத்தான் அறிய வேண்டும். இப்படி யோசித்துப் பாருங்கள், புரியும்.

பொன்னையன் பேச்சின் உள்ளர்த்தம் என்ன? "விபத்து நடந்த சாலையின் நடுவில் மின் விளக்குக் கம்பங்கள் ஒன்றை அடுத்து ஒன்றாக நிற்கின்றன. காற்று அவை எதையும் சாய்க்கவில்லை. சாலையின் இரு புறத்திலும் பஸ் நிறுத்தங்களில் பயணியர் நிழற்குடைகள் உள்ளன.  காற்று அவற்றில் ஒன்றையும் தள்ளவில்லை. அவைகளை எல்லாம் காற்று தவிர்த்துவிட்டு அதிமுக-விற்கு சங்கடம் தரவேண்டும் என்ற வன்மத்தில் அந்தக் கட்சியின் தலைவர்கள் படங்களைக் கொண்ட பேனர்களில் ஒன்றைத் தேர்வு செய்தது. அடுத்ததாக, ஒரு இளம் பெண் ஸ்கூட்டர் ஓட்டியவாறு அந்த பேனரின் அருகில் பயணிப்பதையும், அவர் பின்னால் சிறிய இடைவெளியில் ஒரு தண்ணீர் லாரி வருவதையும் கவனித்தது காற்று. உடனே தனது குரூர முகத்தைக் காட்டியது பாழும் காற்று. ஐயகோ!  அரச மரத்து வேர் போல் பூமியில் பல அடி ஆழம் கால் பதித்திருந்த அந்த பேனரைப் பிடுங்கி பறக்கச் செய்து, சாலையில் நகரும் அந்த அப்பாவிப் பெண் முன் விழ வைத்து அவர் பார்வையை மறைத்து அவரைக் கீழே தள்ளியது காற்று. உடனே பின்னால் வந்த லாரியும் அவர் மீது ஏறும்படி வில்லத்தனம் செய்தது காற்று.  இப்படி எனது கட்சிக்கு எதிராக காற்று சதி செய்ததால், நான் அதன் தீய செயலை பூடகமாகத் தெரிவித்து, பேனரில் படமாகத் தோன்றிய கட்சியின் தலைவர்கள், பேனரை நிறுவிய முன்னாள் கவுன்சிலர் ஆகியோரைப் பழி பாவத்தில் இருந்து காப்பாற்றுகிறேன். அதோடு, கொடிய காற்றின் முகத்தை சட்ட ரீதியாகக் கிழிக்கிறேன்" என்று சொல்லாமல் சொல்கிறார் பொன்னையன். 

என்ன ஒரு சட்டத் தெளிவான சிந்தனை பொன்னையனுக்கு! இவர் மட்டும் சில வருடங்கள் முன்னதாகப் பிறந்து அம்பேத்கருக்கு இணையாக தனது சட்டப் படிப்பை முடித்திருந்தால், அவருக்குப் பதிலாக இவரைத்தான் இந்தியாவின் முதல் சட்ட அமைச்சராக பிரதமர் நேரு நியமித்திருப்பார். அது நடந்திருந்தால், வெயிலோ மழையோ காற்றோ தப்பு செய்தால் அதற்கும் சம்மன் அனுப்பி கோட்டுக்கு இழுத்து வந்து அந்த இயற்கை சக்தியும் தண்டனை பெற பொன்னையன் திடமான வழி வகை செய்திருப்பார்!

சரி, இப்போது பொன்னையனை சரியாகப் புரிந்துகொள்ள முயற்சிக்கலாம். சுபஸ்ரீ என்ற ஒரு இளம் பெண்ணின் பரிதாபமான மரணத்திற்கு, அவரது பெற்றோரின் ஆழ்ந்த சோகத்திற்கு, மூல காரணம் நடுத்தெருவில் அஜாக்கிரதையாக வைக்கப்பட்ட ஒரு அரசியல் கட்சியின் பேனர். இது புரிவதற்கான நேரத் தேவை ஒரு வினாடிக்கும் குறைவு, கல்வித் தகுதி ஒண்ணாம் கிளாசுக்கும் கீழ். இருந்தாலும்  தனது  சட்ட அறிவு, பொது அறிவு இரண்டையும் மக்கள் சந்தேகித்து கேலி செய்வார்களே என்று கவலைப்படாமல் பொன்னையனால் எப்படிப் பேச முடிந்தது? இல்லாத எதைப் பற்றியும் கவலைப்படாத ஆத்மாவாக இருப்பார் அவர் – அதுதான் காரணமாக இருக்கும். பொன்னையனைப் பற்றி வேறு எந்த கணிப்பும் சரியாகுமா என்ன?

* * * * *

Copyright © R. Veera Raghavan 2019

Howdy Modi at Houston – Why It Worked Magic

             -- RVR

A riveting political spectacle of 2019 was witnessed on 22nd September, themed ‘Howdy Modi’. The venue was NRG Stadium, Houston, Texas, thronged by over 50,000 Indian Americans to welcome and hear India's prime minister Narendra Modi. He gave a rousing speech and proved he was the super hero of the event.

At the stadium, US President Donald Trump also took the stage along with Modi for some time, and later Trump came down to occupy the front row and watched the huge crowd react to the Indian leader repeatedly in rapturous applause. Trump has also recalled that the stadium scene was like rock star Elvis Presley coming back. How could Modi work his magic?

If Indian voters are delighted to see Modi and wish to give him a huge mandate in elections, that is understandable. They would want to see development around them and a better life for themselves and so they keep high hopes on a leader they perceive as strong, able and incorruptible. But Modi doesn't hold any elective office in the US. As India's prime minister, he didn't do anything, and has no role to play, for the welfare of Indian Americans living in another continent. Why should those people go in ecstasy to welcome and be with Modi?

A good number of Indian Americans who assembled at the Houston stadium should be US citizens, and many more among them would be wanting to join their ranks. But citizenship is only a matter of legal allegiance, and all of them have a soul-level attachment to India, more so when they are Hindus. If you are a Hindu born in India or if your Hindu parents were born in India and you are proud about your Hindu lineage you cannot turn your heart away from India, and a part of you will be longing for India even as you work and live abroad. Hindus look upon India as a land of holy places they revere and hence their special bond with this country. This applied to nearly everyone who was present in the NRG Stadium - and to many several times the stadium capacity who watched Modi live on television across America that day. 

Look at how Sikhs deeply revere Gurudwara Darbar Sahib at Kartapur, the final resting place of Guru Nanak, that became part of Pakistan after partition. That location is now enemy territory, but Sikhs in India - and from around the world - have unfading sentimental attachment to Kartapur and look for a pilgrimage to that gurudwara. This tells us, in a parallel, about the special attachment Indian American Hindus will have for India that is full of holy sites in its rivers, mountains, puranic locales and innumerable temples. And yes, this phenomenon has a connection with the Howdy Modi event.

An average Indian American has a higher level of education than an average native American citizen. Indian Americans know very well why their education, knowledge and competence are valued and used for the development of America, but not in India which needs those human resources more dearly. They know who the villains in India are in this story - all typical Indian politicians who entrenched themselves in power throughout India for the past several years to reap personal gains, stifling merit and talent and pampering mediocrity and letting corruption grow all round. 

     Most  Indians  with  a  good  academic  record  and  high merit find themselves suffocated by the country's corrupt and degraded political atmosphere and the shackles it lays on ability, personal progress and national development. Those who can get out of the country to grow and prosper do so, and many of them reach American shores. Once there, they would be happy working their talent and reaping its benefits. They would surely be contented in a life which offers clean water, good civic services, efficient transport and assured quality education for their children, which remain a dream for the people of India. But still they won't forget their contempt and hatred for the Indian political leaders who stunted the development of a country which the emigrated Indians emotionally love.

If those Indian Americans, and possibly their children too, spot an Indian political leader whose heart beats for India and who is honest, hard-working, humble and astute, and he looks a gift of the gods for India's redemption and development, they are overjoyed. To them, applauding and rooting for such a new-found Indian leader is like hitting back at the other grade of Indian politicians they despise for what those politicians do or did to India.  And so Modi came and conquered the hearts and minds of Indian Americans and dazzled at the NRG Stadium.  As he also spoke credibly and evocatively to Indian Americans, they naturally warmed up to Modi with euphoria – which also meant they were gleefully kicking many rascal politicians of India who all along betrayed the land those Indian Americans deem sacrosanct.  This is why Howdy Modi glowed and galvanised Indian Americans.

Can you still not grasp why the Modi magic worked with Indian Americans in Houston? Then you don't know how Indian politicians in government, with their little minds, let down India for long. Those politicians ruled amidst the Congress party's shoddy track record at the Centre and in many states – specifically, when the Congress has been led by Indira Gandhi and by worse leaders later. They constantly drove bright disgruntled and choiceless Indians, still loving India, out of the country. These Indians - who are now largely spread over USA, Britain and Australia - will always cheer and celebrate Modi, the different leader. But don’t worry – in India you will still benefit from Modi.

* * * * *

Copyright © R. Veera Raghavan 2019