Wednesday, 16 December 2015

Mr. Kejriwal, Can a Chief Minister Call the Prime Minister a Coward, a Psychopath or Both?

It is a sorry sight – a chief minister calling the country’s prime minister “a coward”, and “a psychopath”.  Delhi chief minister Arvind Kejriwal uttered those words against Prime Minister Narendra Modi when the CBI, investigating corruption charges against the chief minister’s principal secretary in some of his earlier assignments, raided that suspect’s work place and residence. These raids angered Kejriwal and hence his comment. If you didn’t read or hear the names correctly in the news, you might think Gabbar Singh in Sholay was being quoted as saying, “You don’t know what I am made of”.  That was also Kejriwal directing himself at Modi.

“Kejriwal has spoken out his mind, firmly suspecting Modi behind the CBI action and asserting himself. What’s wrong with that?” would be the defence of AAP supporters. But there is more to it, beyond Modi and Kejriwal.

The words coward and psychopath are not bad words by themselves.  They could be titles of novels or movies, one of them a thriller.  But when we use them to criticize those in public life, they make a different impact.  If they come out in private conversations, that is perfectly all right.  If readers of online news portals use them to comment on Modi, in the aftermath of the CBI raids, that would be excusable – though they may not be accepted as a decent expression. If a political opponent of any minister publicly employs those terms against the minister that would not be excusable. If the media were to put out those words, as their views, against any minister, that would be even more inexcusable. And a chief minister or a prime minister employing those words against the other is horrendous.  Why is it so?

Standards of decency and decorum differ between person to person, depending on their status and on the set-up in which they function, though some basic standards apply to everyone everywhere.  A defence minister of India warning a belligerent neighbour will use a language of dignity, maybe combined with firmness, while in any hand-to-hand combat an Indian soldier facing an enemy soldier may, if he has time to say anything, speak the language of the ground. Stricter rules govern holders of public offices when they write or speak – here too their position makes a difference. Judges, especially Supreme Court and High Court judges, have to employ the language of studied moderation and be highly restrained even when they have to criticize proven offenders. The President of India and the Governor of a State must also be well restrained – they rarely have to come down on individuals.  A chief election commissioner or other election commissioners, when they speak on poll malpractices by any political party, should also use sober language.  Compared to them, political functionaries like a prime minister or chief minister have more liberties with their words while taking on opponents, and yet they too have a limit.  But Kejriwal may ask: does restrained language click on the political turf?      

We know Mahatma Gandhi was pitted against a harsher and mightier opponent – the British Empire – than the one Kejriwal faces now.  The foreign rulers tormented the Mahatma directly too by imprisoning him.  By Kejriwal’s thinking, the Indian leader could have called the monarch or prime minister of Britain a psychopath or worse.  The Mahatma had reason to sharply criticise a foreign ruler subjugating Indians, which was more demeaning to crores of his countrymen than what a CBI raid on a Delhi secretariat officer may do to its chief minister.  But Gandhiji did not do it, was dignified in his speeches and writings, made the opponent respect him and finally won.

Agreed, everyone is not a Mahatma.  But being dignified in language is not something a Mahatma alone can do.  Scores of others who are not a Mahatma, especially the ones who held high public offices, have done that in India.  Or take Narendra Modi who could have spoken the same words referring to Kejriwal and said, “You are a coward and a psychopath, not me”.  If India had heard that, Kejriwal cannot complain since he gets what he gives, but that would be an equally bad thing to say.  Not just equally. A prime minister using those words on a chief minister, even in retaliation, would be more unpardonable and would horribly sore public discourse – here Kejriwal may surely agree.

Kejriwal will also know this. Some world leaders have spoken in praise of Modi. Australian Prime Minister Tony Abbot said, in reference to Modi, “There is so much to learn from him”. British Premier David Cameroon described him as “a man with a clear vision.” A White House Press Secretary said at a news conference that “President Obama has found Prime Minister Modi to be somebody who is honest and direct ….”  So, even those who have not heard about Modi will not take Kejriwal seriously.

A chief minister of Delhi calling the prime minister names, that too at the capital city, is quite a sad spectacle.  It is like a family member chiding another when guests are watching – as foreign envoys stationed in Delhi get to know Kejriwal’s latest attack on Modi.  Sitting in Delhi, they would feel like hearing it next door.  Have we made a mistake in not keeping Delhi as a full Union Territory – like Chandigarh – to be calmly administered by whichever party runs the Central government?  If a party or coalition which governs at the Centre administers Delhi too as a full Union Territory, instead of Delhi having an elected assembly and a chief minister of its own with reduced powers, the city would be free of petty political tussles and battles which are galore in our land.  That alone would give rulers more energy and higher concentration levels, which is good for the whole of India.  Like Delhi, Puducherry has also an elected assembly with a chief minister with reduced powers, but since it is located away from Delhi a different party ruling Puducherry cannot kick up petty rows and be constantly disturbing a central government’s functioning mood and draining its energy.  

If Delhi is governed fully as a Union Territory, Kejriwal would himself find it a blessing if he becomes the prime minister of the country.  Now BJP could welcome the idea of full Union Territory administration for Delhi, but if Kejriwal thinks otherwise it means he rates his chances of becoming the prime minister very low. And he would not also want to give up his present vantage position of chief minister – like any other chief minister from any other party.  It is easy to create new positions of power for politicians, but impossible to wind them up – even if experience shows reversal is a better choice.

A day before attacking Narendra Modi over the CBI raids, Kejriwal commented on Rahul Gandhi who, Kejriwal felt, was talking out of ignorance on some issue.  Kejriwal did not use harsh words against Rahul, similar to coward or psychopath. He said Rahul was “just a kid”.  That is a decent phrase, has a good punch and is evocative too.  If he had deep animosity against Rahul, like against Modi, he might have called Rahul “an ignoramus and an idiot”, but those words would not jell well like “just a kid”.

Leaders opposing Kejriwal and his ways could be looking for words that decently describe him and still have some bite.  They may say, for example, that Kejriwal is “just an adolescent”.  

Kid or adolescent, both should grow up.

* * * * *

Copyright © R. Veera Raghavan 2015

Friday, 11 December 2015

அம்புஜம் பாட்டி அலசுகிறாள் : யாருக்கு மருமகள் யாரோ - எந்த நாட்டினில் பிறந்திருப்பாரோ!

”என்னை யாருன்னு நினைச்சேள்? நான் இந்திரா காந்தியோட மாட்டுப் பொண்ணாக்கும். யார் கிட்டயும் எனக்கு பயம் கிடையாது”ன்னு பேசிருக்கையேம்மா சோனியா.  எந்த சந்தர்ப்பத்துல இப்படிப் பேசிருக்க, இது என்னென்ன அர்தங்களை உண்டாக்கறதுன்னு நினைச்சுப் பார்த்தையா? நானே விளக்கமா சொல்லிடறேன்.

கஷ்டத்துலயும் மனசுல பயமில்லாத நிலைக்கு தைரியம்னு பேர்.  இந்திரா காந்தி மாதிரி நீயும் தைரியசாலின்னு சொல்ல வந்திருக்க. சரி, தைரியம்னா என்னன்னு விலாவாரியா பாக்கலாம்.

’ஒரு காரியத்தை மத்தவா யாருக்கும் பயப்படாம, எதிர்ப்புகளையும் பொருட்படுத்தாம துணிஞ்சு செய்யறதுதான் தைரியம்’னு பொதுப்படையா பல பேர் சொல்லுவா.  அப்படின்னா காட்டுல ராஜாங்கம் பண்ணிண்டு 2000 யானைகளை வைகுண்டத்துக்கு அனுப்பிட்டு  போலிசுக்கும் சிம்ம சொப்பனமா இருந்தானே சந்தன வீரப்பன், அவன் தைரியசாலி. மும்பை வி.டி ரயில்வே ஸ்டேஷன்லயும் தெருக்கள்ளயும் டப்பு டப்புனு அப்பாவி ஜனங்களை சுட்டுக் கொன்னானே பயங்கரவாதி கசாப், அவனும் தைரியசாலிதான். இவா ரண்டு பேர் செஞ்ச காரியங்கள் பயமின்மைலயோ தைரியத்துலயோ சேர்த்தி இல்லை.  அதெல்லாம் அடாவடி, அக்கிரமம்.  அதாவது தப்புக் காரியத்தோட சேர்ந்த பயமின்மை, துணிவு.  அதுக்கு மரியாதை கிடையாது.  ரைட்டுக் காரியாத்தோட சேர்ந்த துணிவுக்குத்தான் தைரியம்கற கௌரதையான பேர் உண்டு.  அகிம்சைய ஆயுதமாப் பண்ணி வெள்ளக்காரனோட அதர்ம அரசாங்கத்தை எதிர்த்தாரே காந்தி, அவருக்கு இருந்தது தைரியம்.

ரண்டாவது, நீ எந்த சமயத்துல பேசிருக்க?  உன்னோட, உன் பையனோட நிர்வாக ஒழுக்கம் சம்பத்தப்பட்ட ஒரு கேஸ் கோர்டுல நடக்கறதே அநியாயம்கறா மாதிரி உங்க கட்சி அமளி பண்றபோது நீ பேசின பேச்சு அது.  நிர்வாக ஒழுக்கத்துல நேரு பெரிய குணவான்.  அவர் பொண்ணு இந்திரா காந்தி அந்த விஷயத்துல பெரிசா பேர் வாங்கினது இல்லை.  உங்க கேஸ் சூழ்நிலைல ”நான் நேரு குடும்பம். கட்சிப் பணத்தையோ மத்தவா பணத்தையோ ஏப்பம் விட மாட்டேன். கேஸை கோர்ட்டுல சந்திச்சு தூள் பண்ணிடறேன். அந்த தைரியம் எனக்கு இருக்கு" அப்படிங்கற ரீதில நீ சொல்லிருந்தா பொருத்தமா இருக்கும். இல்லை, ஒரு வகைல பொருத்தமா இருக்காதுன்னு நினைச்சு நீ இந்திரா காந்தி உறவை மட்டும் பிரதானமா பேசிட்டையோன்னும் தெரியலை.

எனக்குப் படற இன்னொரு விஷயத்தையும் சொல்றேன். நீங்க எப்படிப் பட்டவா, எதை சிலாகிப்பேள், எதைத் தள்ளுவேள்னு நீங்க குடுக்கற சிக்னல்படிதான் உங்களுக்கு ஆலோசகர்களும் வந்து சேருவா.  நீயோ உன் பிள்ளையோ உங்க ஆலோசகர்களைக் கூப்பிட்டு “ஆட்டைத் தூக்கி மாட்டுல போட்டு மாட்டைத் தூக்கி ஆட்டுல போட்டு கொழிக்கற லாபம் வர்ர மாதிரி ஒரு சூப்பர் பிளான் போடுங்கோ”ன்னு சொல்லிருக்க மாட்டேள்.  ஆனா, நீங்க எதை பேஷ் பேஷ்னு பாராட்டி ஏத்துப்பேள்னு உங்க ஆலோசகர்கள் கணிச்சு அதுக்கேத்தா மாதிரி ஏதோ பிளான் போட்டுக் குடுத்து உங்ககிட்ட பாராட்டையும் ஆதாயத்தையும் வாங்கிண்டு உங்களுக்கு சிக்கலைக் குடுத்துட்டா. இல்லாட்டி, கடனைக் கைமாத்தி விடறதையும், கம்பெனி ஆரம்பிக்கறதையும் ஷேர் வாங்கிண்டு கடனைக் கழிக்கறதைப் பத்தியும் உங்களுக்கா எப்படித் தெரியும்?  ’யதா ராஜா, ததா மந்திரி’ன்னு ஒரு இந்திய அரசியல் சூத்திரம் எழுதலாம்னு தோண்றது.

பயமின்மைக்கு உதாரணமாச் சொன்னயே உன் மாமியார் இந்திரா காந்தி – அவா கூட இந்த மாதிரி கன்னா பின்னா காரியங்கள்ளாம் பண்ண மாட்டாளேம்மா?
* * * * *

Copyright © R. Veera Raghavan 2015

Wednesday, 9 December 2015

மழை, வெள்ளம், மனிதர்கள்

சென்னை வெள்ளம் என்ன செய்தது?

அனைவரையும் உடல்ரீதியாகவோ மனரீதியாகவோ புரட்டிவிட்டது பேய் மழையும் பெரு வெள்ளமும்.  மனிதர்களின் நிஜமான அவதியும் பரிதவிப்பும் சமூகத்தில் மற்ற மனிதர்களுக்கு நேரடியாகவோ பத்திரிகை டிவி மூலமாகவோ தெரியும்போது அந்த மற்றவர்கள் எப்படி சங்கடப்படுவார்கள் என்பதை சென்னை சொல்லி விட்டது. கடலூரும் காட்டிவிட்டது.

ஒன்று கவனித்தீர்களா? அருகில் நடந்ததாலும் தெரிந்தவர்களுக்கு நேர்ந்ததாலும் வெள்ள பாதிப்பு இல்லாதவர்கள் பலரும் – நகருக்கு வெளியில் வசிப்பவர்களும் – தாங்கள் குற்றம் செய்த மாதிரி மன வருத்தம் அடைகிறார்கள்.  அதற்கு நிவாரணமாக இன்னல் பட்டவர்களை நினைத்து இரங்குகிறார்கள், மற்றும் தங்களால் முடிந்த உதவிகள் செய்கிறார்கள்.

   பணம் கொடுக்க முடிந்தவர்கள் கொடுக்கிறார்கள். நல்லது. நேரத்தையும் உடல் உழைப்பையும் தந்து உதவ பலர் வருகிறார்கள். இன்னும் நல்லது.  நிவாரணப் பணிகள் நடக்கும் போது தடுக்கவும் தட்டிச் செல்லவும் வில்லன்கள் பல வழிகளில் செயல்படுவது பெரும் வியப்பல்ல. தமிழகத்தில் அவர்கள் எங்கும் வியாபித்திருப்பது அனைவருக்கும் தெரிந்ததுதான்.  ஆனால் உதவி செய்ய எத்தனிக்கும் மனங்களும் கரங்களும் நம்மைச் சுற்றி இந்த அளவுக்கு இருக்கின்றன என்பது பலருக்கும் ஆச்சரியமான விஷயம்.

தமிழ் நாட்டின் பெரும் துயர் துடைக்க இவ்வளவு பெரிய சேனை மனதளவிலும் செயல் வடிவிலும் இருக்கிறது என்றால் நம் பொது வாழ்வில் மட்டும் ஏன் இப்படி ஒரு சீரழிவு? இதற்கு ஒரு முக்கியமான காரணம் தோன்றுகிறது. அதாவது, ஊரில் வெள்ளம் எற்படுத்திய சேதமும் சாவும் நம் அனைவருக்கும் தெரிகிறது, புரிகிறது. இவற்றை யாரும் மக்களிடமிருந்து மறைக்க முடியாது. கொஞ்சத்தை மறைத்தாலும் தானாகத் தெரிவது ஏராளம். நம்மைச் சுற்றிய அவலம் சுரீர் என்று நமக்கு உறைக்கும் போது நம்மில் நல்ல மனம் உள்ளவர்கள் அதைத் தாங்க முடியாமல் அதைக் களைய நினைக்கிறார்கள், வருகிறார்கள். இவர்கள் தமிழகத்தின் சொத்து. ஆனால் பொது வாழ்வில் நடக்கும் தில்லு முல்லுகளும் கொள்ளைகளும் இவர்களை நசுக்கினாலும் – அவற்றால் இவர்களே நேரடியாக பாதிக்கப் பட்டாலும் – அந்த ஊழல் வெள்ளத்தையும், அதன் வேகத்தையும் அதை எற்படுத்தியவர்களையும் இவர்களால் சரியாக அடையாளம் காண முடிவதில்லை.   அதனால்தான் அவற்றுக்கு நிவாரணம் தேவை என்று கூடத் தோன்றாமல் இந்த விஷயத்தில் சொத்தையாக இருக்கிறார்கள். பேச்சுக்கு மயங்கி இலவசங்களுக்கு இளகி புரட்டி எடுக்கப் படுகிறார்கள். இவர்களுக்கு – அதாவது இவர்களின் சந்ததிகளுக்கு – நல்ல கல்வி கிடைத்து அது அவர்களுக்கு சேனையாக இருந்து அவர்களை பொது வாழ்வுப் பிசாசுகளிடமிருந்து காப்பாற்ற வேண்டும்.

தமிழக அரசுக்கு தற்போது மிகப் பெரிய சவாலான நாட்கள். கவலையான காலமும் கூட.  சென்ற தேர்தலில் ஆட்சியைப் பிடிக்கவில்லையே என்று ஆதங்கப்பட்ட எதிர்க் கட்சிகள் எல்லாம் “நல்ல வேளை. நாம் இப்போது ஆட்சியில் இல்லை” என்று மகிழ்வார்கள். ’தற்காப்பு முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைகளை பத்து நாட்களுக்கு முன்னதாக இந்த அரசு ஆரம்பித்து மழை-வெள்ளச் சேதத்தைப் பெருமளவு குறைத்திருக்கலாம்’ என்கிற விமரிசனமும் வருகிறது. வேண்டியதைச் செய்யாமல் முன்பு ஒரு அரசாங்கம் மாநிலத்தை இருட்டில் தள்ளியது என்றால் மற்றொரு அரசாங்கம் தலைநகரை வெள்ளத்தில் முக்கியதோ?

* * * * *

Copyright © R. Veera Raghavan 2015

Saturday, 5 December 2015

What is Intolerance?

If I disagree with you on some issues, whether in private life or public sphere, can you call me ‘intolerant’ just on that score? If you do, you would be calling yourself intolerant too because you also disagree with me. 

We hear hundreds of voices now erupting in India, in varying shrillness, from the literary world, scientists and scholars, the media, Congress and other Opposition parties, and even show business, protesting against ‘intolerance’ by the present central government.  We are a politically sensitive nation – though not always sensible in that domain – and all segments of people have strong and divergent opinions about politicians and anything political.  So, if several persons in many fields are not quite pleased with the BJP coming to power at the Centre, that too with an absolute majority, especially with Narendra Modi as prime minister, their resentment will come on display.  If a charge of ‘intolerance’ is the maximum criticism they could make, they are patting the government indirectly.  But, without being aware, they are really raising some other concerns about the direction and maturity of our democracy.

If two political parties have conflicting views on a few key issues, that is not intolerance of one by the other.  They let themselves be judged by the people and get elected to govern or sit in the opposition.  That is how politics in a democracy goes.  If they do not respect their differences – i.e., submit their differences to the people and accept people’s verdict at the polls gracefully – they could be immaturely hating each other, and that is intolerance.  But then, that by itself is not worrisome.  What spells danger, and indefensibly torments others, are a ruler or ruling party committing serious ‘acts of intolerance’.  Three examples here illustrate the point. 

Mahabharata tells us that between two groups of Hindu princes who were cousins, the 100-strong Kauravas could not tolerate the rightful stake of their five Pandava cousins in the Hastinapur kingdom and they cunningly maneuvered to banish Pandavas from the country for long years and further forced a battle on Pandavas on their return before perishing in the end. Mohammedan invaders of India could not tolerate the subjects of their conquered land being Hindus and razed Hindu temples in thousands and forcibly converted multitudes of Hindus as Mohammedans.  Christian Adolf Hitler, Chancellor of Germany, hated Jews for their faith and put them to deprivation, inhuman torture and death.  So we see that actual ‘acts’ of intolerance, i.e., giving no room to differing persons and opponents and unjustly trampling them by deceit or brute force are the acts to be condemned and checked – not vague notions of intolerance perceived as an attitude in others.

What then are the actual ‘acts’ of the new central government which the Opposition parties, led by the Congress, have openly or slyly criticized?  One, Prime Minister Modi is “spending more time visiting foreign countries than tackling domestic issues”.  Assuming this has substance, obviously this is not what they mean by intolerance.  Second, Dr. Narendra Dabholkar, an anti-superstition activist of Maharashtra, and Dr. M. M. Kalburgi, a rationalist of Karnataka, were murdered – probably for their beliefs or for spreading their ideas – and Mohammad Akhlaq, a Muslim of Dadri in Uttar Pradesh, was beaten to death by a mob which suspected him of killing a cow and consuming its meat.  These are the acts which seem, at least to those who complain, to be intolerance, but let us enquire. 

Suppose pirates have a free run along India’s coast attacking our merchant shipping vessels and fishermen, who should be blamed? It is the central government and the party which rules at the Centre, and not any state government.  Why?  That is because dealing with ‘pirates and crimes committed on the high seas’ is in the charge of the central government, as per our Constitution, and a state government has no role there.  Likewise, when the Constitution prescribes that ‘public order’ – which includes solving the crimes that occurred in Karnataka, Maharashtra and Uttar Pradesh – is the sole responsibility of states, what follows is this. The central government is not answerable for those events, and the governments in those three states and their ruling parties at the time when those incidents occurred have to explain and take steps to bring the real culprits to justice swiftly.  This is plain and simple and requires no debate – surely not a hollow debate the Congress Party and a few intellectuals have opened now.

There are no other allegations against the present central government that amount to acts of intolerance.  The ruling party at the Centre may feel glad and relieved at this. But the spectacle before us has its tinge of sadness. 

As a political party, the BJP may pride itself for having won an absolute majority in Parliament after a hard fight at the polls in 2014, trouncing the Congress and many other parties.  But we cannot do away with the Opposition in a democracy. Presently the Congress Party is the strongest contender to be a good Opposition party in many states, and at the Centre too, in India.  Now is the time for it to conduct itself responsibly and with dignity, while re-connecting with the people in various ways – for example by being at the forefront actively in relief work where needed.  Going physically close to the people and talking to them with genuine concern will also shore up support for political parties among the vast numbers of simple-minded Indians.

What happens if the Congress Party harps on the issue of intolerance as it does now?  It will click only with those who support the Congress in their hearts.  It will serve as a hot topic for people who savour controversies for their daily diet of news but are going to vote as per their set preferences.  Print and electronic media will also have a good time.  But it does not really help the Congress to enhance its current circle of supporters.

Like it needs the BJP, the country needs the Congress too.  The Congress Party has a glorious past, which had leaders who made enormous personal sacrifices for India’s freedom. It should always have a widespread vibrant presence in India, including New Delhi.  The Congress owes it to itself, and to the nation, to grow back and do its bit to make democracy work and shine in India.  So the Congress should not lose its way over meaningless and temporary attractions in politics.  That could give way to narrow-minded regional leaders rising and capturing power in a coalition at the Centre as an alternative to the BJP in future – and who knows, delighted to keep each other at bay, they could again install a puppet prime minister like Deve Gowda who merrily ill-fitted that post earlier. That should be a concern of many whose hearts beat for India.

* * * * *

Copyright © R. Veera Raghavan 2015