Monday, 29 June 2015

A Judge Who Sat for Three and a Half Years, and Wrote Seven Judgements

Truth shows itself up in many ways, whatever the attempt to gloss it over.  Some ongoing proceedings in the Supreme Court are an example.

You may have noticed.  A new law has been made to appoint judges to the High Courts and to the Supreme Court of India, creating a National Judicial Appointments Commission (NJAC) for the purpose.   Earlier, under a law declared by the Supreme Court, we had a compact body of some serving judges of that court, called the collegium, which had the final say in the appointment of those judges.  The new law has replaced the collegium with NJAC.

A bench of five judges of the Supreme Court, led by Justice J. S. Khehar, is presently hearing petitions questioning the constitutional validity of the new law that gave birth to NJAC.  While addressing the court on behalf of the central government and defending NJAC, Attorney General Mukul Rohatgi faulted the collegium system in many ways.  He placed an argument and the Supreme Court queried him on that.  That was the flashpoint when we could see some truth glitter.

Without mentioning names, the Attorney General told the Supreme Court about some serving and retired judges of High Courts and the Supreme Court selected by the collegium but who didn’t do credit to themselves.  One he spoke about is a former judge of the Supreme Court.  That particular judge, said the law officer, wrote a mere seven judgements during his tenure of three and a half years in the Supreme Court, while other judges of that court serving for so long authored hundreds of judgements. The Attorney General cited that instance as one when the collegium could not select a judge of merit, as part of his argument that the collegium system had to go.

Almost everyone in the court room hearing the Attorney General – judges included – knew which former Supreme Court judge he referred to.  The judge’s name is not very important here, and let me just denote him as ‘Retired Judge’. The Attorney General certainly made his point. There was also a counter point Justice Khehar instantly put forth: then how come, he asked,  that after that judge retired from the Supreme Court, the government found him fit to be appointed a member of the National Human Rights Commission? The Attorney General had no convincing answer. Justice Khehar also mentioned, news reports say, that that particular judge was appointed to the Supreme Court following the principle of ‘due representation to different sections of society’ “which the government also intended to adopt for NJAC”. The Attorney General didn’t seem to press further on the value of his example.  That exchange of views put the spotlight on a sad truth about public affairs in India.

As you see, the central government, through the Attorney General, has openly pointed out that the Retired Judge was not fit to be appointed to the Supreme Court. The Constitution Bench of the Supreme Court could not observe that the Retired Judge, approved by the collegium, was really fit for such a high office in the judiciary.  Justice Khehar only said that the Retired Judge's induction was on the basis of a ‘principle’.  The Attorney General also seemed to recognise and defer to that ‘principle’ immediately. So he could not argue that, post retirement, the Retired Judge became best suited to come to NHRC.  In a way this was the loudest public acknowledgement from the executive and judicial branches of Indian polity that someone not fit was appointed to the Supreme Court – that is why the Attorney General cited his example in court as a bad appointment from the collegium - and it was explained and accepted as an incident of State policy.  But here, let me also make myself clear. I am merely recounting a scene from the Supreme Court hearing in the NJAC case to glean and stress on something relevant to this article. I am not saying anything on the merits of arguments of either side on the main issues of that case.

Any country witnessing a similar spectacle in its judicial branch, i.e., with someone like the Retired Judge being there, takes its serious consequences.  Litigants coming before him or her could be silent victims of a national betrayal.  There is so much nuance about being a judge in court and the lay public cannot know that it is part of the art of good judging.  Even if a judge does not do anything seriously wrong, if he sits at the highest court and does not do much that is right, that is grave.

       If we have a wrong person as a Supreme Court judge and if we may explain it only with the help of a ‘principle’ of ‘giving due representation to different sections of society’, isn’t that principle wrong in the first place?  And the ‘principle’ makes sure we may routinely have such not-fit-on-merit persons once in a while in the Supreme Court and elsewhere, because it is the principle which is the first culprit and we are not doing anything about it.  NJAC will also follow the 'principle', if that new body will survive. The whole country wants 100% merit and competence in its cricket team – not as much in its hallowed institutions.

We have had excellent individuals from many sections of our society for several top positions in the country.  Justice K. T. Thomas who retired as a Supreme Court judge in 2002 - belonging to the same 'section of society' as the Retired Judge - is a distinguished one from the recent past.  If we give out the signal that only persons of right merit will reach high places in public affairs, that itself will uplift the morale and competence of all sections of the society.  That will benefit the general public too. But we are not moving in that direction.

What happened during the Supreme Court hearing could be an eye-opener to many public officers.  From now on they may not speak openly on facts which do not add to national excellence or glory.  The country may still follow the ‘principle’ and publicly pretend its ill-effects do not exist. Pretension, thy name is India!

* * * * *

Copyright © R. Veera Raghavan 2015

Thursday, 25 June 2015

"பெண்ணின் சீர் குலைத்தவரே, மணம் முடிக்க வருவீரே!”

சென்னை உயர் நீதிமன்றம் சமீபத்தில் ஒரு கிரிமினல் மேல் முறையீட்டு வழக்கில் உத்திரவு பிறப்பித்திருக்கிறது. ’கற்பழிப்பு’ குற்றத்திற்காக கீழ் கோர்டில் 7 வருட சிறைத் தண்டனை பெற்றவர் ஹை கோர்ட்டில் அப்பீல் செய்து பெயிலும் கேட்டு மனுப் போடுகிறார். சிறை வாசம் அனுபவிக்கும் அவருக்கு பெயில் அளிக்கும் போது உயர் நீதி மன்றம் அவரை பாதிக்கப்பட்ட பெண்ணை சந்தித்து சமரசம் சாத்தியமா என்று பார்க்கச் சொல்லி இருக்கிறது.

இது போன்ற குற்றம் இழைக்கப்பட்ட பெண்களைப் பற்றி பொதுவாக ஒரு வார்த்தை. ’கற்பழிக்கப்பட்ட’ அல்லது ‘கெடுக்கப்பட்ட’ என்ற சொற்கள் மனிதாபிமானம் குறைந்தவையாகத் தெரிகின்றன. ‘மானபங்கம் செய்யப்பட்டவள்’ என்பதும் சரியல்ல – தப்பு செய்தவனுக்கு மானம் போகாது, தப்பு செய்யப்பட்டவளுக்குப் போகுமா?.   இந்த வகையில் ஒருவனின் பலாத்காரத்துக்கு இரையான பெண்ணை அவமரியாதை இல்லாமல் குறிப்பிட ஒரு புதிய சொல்லைப் பயன் படுத்திப் பார்க்கிறேன்.  அவரை ‘பலாத்காயம்’ செய்யப் பட்டவர் என்று சொல்லலாம் என்று நினைக்கிறேன்.

மேலே சொன்ன வழக்கில், குற்றச் செய்கையால் அந்தப் பெண் கர்ப்பமடைந்து ஒரு குழைந்தைக்குத் தாயானார். அப்போதும் (வயது 16) இப்போதும் (வயது 22) அவர் திருமணம் ஆகாதவர். குற்றவாளியும் இதுவரை திருமணம் ஆகாத இளைஞர். அந்தப் பெண் திருமணம் ஆகாத தாயாக இருக்கிறார், அந்தக் குழந்தை முறையான தந்தை இல்லாமல் இருக்கிறது என்கிற சூழ்நிலையையும் கவனத்தில் கொண்டு, கோர்ட் அந்தக் குற்றவாளிக்கும் அவரால் பலாத்காயம் செய்யப்பட்ட பெண்ணுக்கும் சமரசம் உண்டாகுமா என்று பார்க்க ஏதுவாக குற்றவாளிக்கு பெயில் கொடுத்திருக்கிறது.

என்ன சமரசம் என்று ஹை கோர்ட்டின் பெயில் உத்திரவில் நேரடியாகக் கூறப்படவில்லை, இருப்பினும் ஒரு முந்தைய பலாத்காய வழக்கில் சம்பத்தப்பட்ட ஆணும் பெண்ணும் திருமணம் செய்து கொண்டு விஷயம் சமரசம் ஆகிவிட்டதை இந்த உத்திரவு சுட்டிக்காட்டி உள்ளது. ஆகையால் இந்த வழக்கிலும் அதே மாதிரி சமரசம் கிட்டுமா என்று பார்க்கவும், கிட்டினால் நல்லது என்ற அர்த்தத்திலும் குற்றவாளி ஜெயிலில் இருந்து பெயிலில் வெளிவர உத்திரவிடப் பட்டிருக்கிறது என்று ஆகிறது.

இந்த உத்திரவின் சட்டத் தன்மை பற்றி நான் பேச முயலவில்லை. ஹை கோர்ட்டில் நிலுவையில் உள்ள மேல் முறையீட்டு வழக்கின் விவரங்களையும் நான் இங்கு கவனிக்கவில்லை. இருந்தாலும் பொதுவாகவே பலாத்காய வழக்குகளில் சட்டம் இது போன்ற சமரசத்தை எதிர் நோக்கி ஆதரித்தால் அது பெண் இனத்தின் கண்ணியத்தைக் காக்குமா, வேறு பாதிப்புகள் ஏற்படலாமா என்று எவரும் யோசித்துப் பார்க்கலாம்.

இது போன்ற சமரசம், பாதிக்கப்பட்ட பெண்ணை விட குற்றவாளிக்குத் தான் அதிக பயன் கொடுக்கும்.  இதன் மூலமாக கேஸ் முடிவடைந்து அவன் ஜெயிலில் இருந்தும் வெளி வந்து விடலாம் எனும் போது அதற்காகவே (அந்தப் பெண்ணுக்காகவோ, அவளுக்குக் குழந்தை இருந்தால் குழந்தைக்காகவோ அல்ல) அவன் மாப்பிளையாக சம்மதிக்கக் கூடும்.  ஆக, குற்றவாளி தப்பிவிட முடிகிறது.

கேஸ் முடிந்து விடுதலையும் கிடைத்த பின் புது மனைவியை அவன் உதாசீனம் செய்தால் அல்லது கொடுமைப் படுத்தினால் – கேஸிலிருந்து தப்புவதற்காகவே சமரசம் செய்பவன் இதையும் செய்யக் கூடும் - அந்தப் பெண்ணுக்குக் கணவனின் பாதுகாப்பு என்பதும் இல்லாமல் போகும். தன்னை பலாத்காயம் செய்தவன்தான் இனிமேல் தனக்குப் பாதுகாப்பு, அவனையே திருமணம் செய்துகொள்வதுதான் வழி என்று நினைக்கும் பெண், அவன் கணவனாகிய பின் கொடுமைப் படுத்தினால் அதை எதிர்த்து சட்ட நடவடிக்கைகளும் எடுக்க மாட்டாள். ஆக சமரசத்தின் நோக்கமும் நிறைவேறாமல் போகிறது.

பாதிக்கப் பட்ட பெண்ணிற்குத் திருமணத்தின் மூலம் பாதுகாப்பு கிடைக்கிறது என்பதற்காக – அது கிடைக்கிறது என்று வைத்துக் கொண்டாலும் – பெரும் குற்றம் புரிந்த ஒரு குற்றவாளியை சட்டமே தப்ப விடுவது அழகல்ல. இன்னொரு உதாரணத்தையும் பார்க்கலாம். ஒரு பெண்ணின் கணவரைக் கொன்றவனும் அந்தப் பெண்ணும் பின்னர் ஒருவரை ஒருவர் கல்யாணம் செய்து கொள்ளச் சம்மதிக்கிறார்கள் என்று வைத்துக்கொள்ளுங்கள். அவளுக்குப் புதுப் பாதுகாப்பு கிடைக்கிறது என்று குற்றம் செய்தவனை விட்டுவிட சட்டம் முன் வந்தால் அதை ஏற்கும் மனது எத்தனை பேருக்கு இருக்கும்?.  
பலாத்காயம் பல சூழ்நிலைகளில் நடக்க வாய்ப்பிருக்கிறது. 22 வயதுப் பையனால் 32 வயதுப் பெண்ணுக்கு இது நேரலாம். திருமணமாகிக் கணவனுடன் குடும்பம் நடத்தும் ஒரு பெண்ணுக்கு இது நடக்கலாம்.  திருமணமாகி மனைவி இருக்கும் ஒரு ஆண் திருமணமாகாத ஒரு பெண்ணிடம் இப்படி நடந்து கொள்ளலாம். பல ஆண்கள் சேர்ந்து ஒரு பெண்ணுக்கு இவ்வாறு தீங்கு செய்யலாம். வயதில் மூத்த ஒரு ஆண் தனது நெருங்கிய சொந்தக்காரரும் இளம் வயதுமான பெண்ணிடம் வரம்பு மீறலாம். இந்த நிகழ்ச்சிகளில் குற்றவாளிகளுக்கும் பாதிக்கப்பட்ட பெண்களுக்கும் இப்படிப் பட்ட கல்யாண சமரசம் நடக்க முடியாது. கல்யாண வயதில் உள்ள, ஆனால் கல்யாணம் ஆகாத, ஒரு ஆண்-பெண்ணிற்கு இடையே பலாத்காயக் குற்றம் நடந்தால் மட்டும் இது மாதிரி சமரசம் சாத்தியம் ஆகிறது. ஒரே குற்றம் புரிந்த பல ஆண்களில் சிலர் தண்டிக்கப் படுவதும் சிலர் தாலி கட்டித் தப்பிபதும் நியாயமா என்று சட்டம் தன்னையே கேட்டுக்கொள்ள வேண்டும்.

ஒரு பலாத்காய நிகழ்வில் சம்பத்தப் பட்ட ஆணும் பெண்ணும் சட்டப்படி ஒருவரை ஒருவர் திருமணம் செய்யத் தக்கவர்களாக இருந்து அவர்களாக விரும்பினால் – இது பெரிய ’ஆனால்’ - கணவன் மனைவி ஆகிக் கொள்ளலாம். அதன் விளைவுகளை அவர்கள் சுயமாக எற்றுக் கொண்டவர்கள்.  ஆகையால் அது வேறு விஷயம். ஆனால் ஒரு பெண்ணுக்குப் பெரிய அபாண்டம் செய்தவனை சட்டமே டும் டும் மேளம் கொட்டி அப் பெண்ணுடன் மணக்கோலத்தில் அனுப்பி வைத்தால் – கூடவே பெண்ணின் சம்மதம் தென்பட்டாலும் - பல குற்றவாளிகள் "கல்யாணந்தான் கட்டிக்கிட்டு ஓடிப் போலாமா" என்ற சினிமாப் பாட்டு வரியை ரகசிய அர்த்தத்துடன் முணுமுணுப்பார்கள்.

* * * * *

Copyright © R. Veera Raghavan 2015

Saturday, 20 June 2015

அம்புஜம் பாட்டி அலசுகிறாள் : ஏண்டிம்மா, இது நன்னாவா இருக்கு?

ஒம் பேர் லிபிகான்னு பேப்பர்ல பாத்தேன்.  உங்க ஆத்துக்காரர் – அதான், ஆம் ஆத்மி கட்சி சோம்னாத் பார்தி – மேல நீ விலாவாரியா குற்றப் பத்திரிகை வாசிச்சதை பேப்பர்காரா அச்சடிச்சு ஊர் பூரா வினியோகம் பண்ணியாச்சு.  நீ கண் கலங்கின ஃபோட்டோவையும் போட்டு ஒங்காத்து நியூஸை நன்னா பரப்பியாச்சு.

புருஷன் பொண்டாட்டிக்குள்ளா இப்டி மனஸ்தாபம் வந்திருக்க வேண்டாம். வந்துட்டாலும் விஷயத்தை நீ இப்டி சந்திக்கு இழுத்திருக்க வேண்டாம்னு நினைக்கறேன்.

ஒரு புருஷன் பொண்டாட்டிக்குள்ள ஆயிரம் இருக்கும். ஒவ்வொரு ஜோடியும் ஒவ்வொரு ரீதில இணக்கமா இருக்கலாம், கொண்டாடலாம். ஒரு வீட்டுக்குள்ள நடக்கறதைக் கேட்டுட்டு - அதுவும் ஒருத்தர் மட்டும் பேசறதைக் கேட்டுட்டு - மத்தவா ரைட்டு தப்புன்னு எப்டி ஜட்ஜ்மெண்ட் குடுக்க முடியும்? ஆனா ஒரு விஷயத்தை எல்லாரும் ஒத்துப்பா : ஒர்த்தரை மத்தவர் சும்மா காயப்படுத்திருந்தா அது எல்லார் ஆத்துலயும் தப்புதான்.

ஒனக்கும் பார்திக்கும் ஏற்பட்ட பிரச்சனைல யார் பக்கம் நியாயம் இருக்குன்னு யாருக்குடிம்மா தெரியும்?  நீயோ அவரோ மீடியாக்காராளக் கூப்டு அழுகைக் கச்சேரி வச்சாலோ, சிரிச்ச மூஞ்சியா எதிர்ப் பாட்டு பாடினாலோ அதை வச்சு மத்தவா என்ன தீர்மானம் பண்ண முடியுங்கற? நீ பொருமிண்டு ஒன் ஆத்துக்காரரைக் குத்தம் சொல்றதும், பதிலுக்கு அவர் உருகிண்டு “நான் இப்ப கடலோரத்துல உலாத்தப் போறேன். இந்த நேரத்துல லிபிகா என்னோட இருந்தா அற்புதமா இருக்குமே”ன்னு ட்விட்டர்ல தட்டி விடறதும் கேக்கறவாளுக்கு பொழுதைப் போக்கும். அதுக்கு மேல அவாளுக்கு ஒண்ணும் புரி படாது. ‘யார் என்னத்துக்கு நடிக்கறாளோ, நமக்கென்ன தெரியும்’னுதான் அவா உள்ளுக்குள்ள நினச்சுப்பா.  இல்ல, பொண்கள்ள சில பேர் நீ பேசறதையும் ஆண்கள்ள சில பேர் அவர் சொல்றதையும் ட்க்குனு நம்பலாம்.  அதுனாலயும் உங்க ரண்டு பேருக்கும் பிரயோஜனம் இல்ல.

“டெல்லி முதல் மந்திரி என்னை நேர்ல அழைச்சு என் குறையக் கேக்கலயே”ன்னு நீ அலுத்துண்டதும் அர்த்தமில்ல. அரவிந்த் கேஜ்ரிவால்தான் என்ன பண்ணமுடியும்? ஒன்னைப் பாத்தார்னா ஏதோ ஞாபகத்துல, “குழந்தைகளோட கிளம்பி டெல்லி ராஜ்பத் வீதில பாயை விரிச்சுப் படுத்துண்டு மத்திய அரசாங்கத்துக்கு எதிரா தர்ணா பண்ணுங்கோ”ன்னு கூட கன்னா பின்னா அட்வைஸ் குடுத்துடலாம். அவராலயும் ஒன் ப்ரப்ளம் தீரப்போறதில்ல.       

நீ, பார்தி ரண்டு பேரும் படிச்சவா. எப்டி சந்தோஷமா குடும்பம் நடத்தணும், இல்ல உங்களால அது முடியுமான்னு மூணாம் மனுஷா சொல்லி நீங்க தெரிஞ்சுக்க வேண்டியதில்ல – பிறத்தியார் மூலமா அது நடக்கற காரியமும் இல்ல. பிரியத்தான் வேணும்னா நீ கோர்ட்டுலதானம்மா பாத்துக்கணும்? கேமரா மைக் வச்சுண்டு “முன்னால இது நடந்தது”ன்னு நீ இப்பப் பேசறது கேஸூக்கும் உதவாதே?

’கேஸூக்கு இல்லாட்டாலும் பப்ளிக்கா அவர் மானத்த வாங்கின திருப்தியாவது எனக்குக் கிடைக்கட்டும்’னு நீ நெனச்சா அதெல்லாம் அல்ப திருப்திம்மா. உன் சந்தோஷத்துல உனக்குக் கெடைக்கற திருப்திதான் சாஸ்வதம். இன்னொருத்தர் துக்கத்துல நீ பெரிசா திருப்தியைத் தேட முடியாது.  யார் அந்த வழில போனாலும் ‘நான் அவாளுக்குக் குடுத்த துக்கம் போறுமா, இல்ல இன்னும் கொஞ்சம் குடுக்கணுமா? முந்தி குடுத்த துக்கம் அவாட்டேர்ந்து விலகிப் போய்ட்டா நான் அடுத்த டோஸ் துக்கத்தை ரெடி பண்ணணுமே’ங்கற நெனைப்புலதான் இருப்பா. இதுல ஒரு திருப்தியும் இல்ல.

ஏதோ பார்திக்குப் பரிஞ்சுண்டு இப்டிப் பேசறேன்னு நெனச்சுக்காத. அவர்மேல குத்தம் இருக்கா, இருந்தா அது எவ்வளவுன்னும் எனக்குத் தெரியாது. ஆனா உன் கண்ணியத்தையும் உங்கிட்ட இருக்கற குழந்தைகளோட அமைதியான எதிர்காலத்தையும் காப்பாத்த வேண்டியது ஒன் பொறுப்பு.   நீ ஒங்க ஆத்துக்காரரோட சேர முடிஞ்சாலும் சரி, தனியாத்தான் வாழணும்னாலூம் சரி, நீ கண்ணியமா இருக்கறதுதான் ஒனக்குப் பெரிய துணையா இருக்கும்னு எனக்குத் தோண்றது.

புருஷனோட வாழ முடியலைன்னு அமைதியா பிரிஞ்சு போய் – டைவர்ஸ் வாங்கிண்டு கூட – அவா பாட்டுக்கு நிம்மதியா வாழ்க்கை நடத்தறவா நிறையப்பேர் ஒனக்கே தெரிஞ்சிருக்கும்.  விலகறதுலயும் கண்ணியத்தோட விலகினவா அவா.  இன்னொரு பக்கக் கதையையும் பாரு. 

அமெரிக்க ஜனாதிபதியா இருந்த பில் கிளிண்டன் சொந்த வாழ்க்கைல தப்புப் பண்ணினார்னு உலகத்துக்கே தெரிஞ்சது, அவர் சகதர்மிணி ஹில்லரி கிளிண்டன் அதைச் சட்டை பண்ணாம வாழ்க்கையத் தொடர்ரதுதான் தனக்கு ஏத்ததுன்னு முடிவெடுத்தா. ரொம்ப நாளைக்கு, தன் ஆத்துக்காரர் தப்பைப் பத்தி அவர் பொதுவுல குறையாப் பேசலை, கண்டனம் பண்ணலை.  பின்னால பேட்டி எடுக்கறவா எப்டிக் கேட்டாலும் அது ஏதோ நேர்ந்ததுன்னு சொல்லி அவரை மன்னிச்சுட்டேங்கற பேச்சோட விஷயத்தை முடிச்சுண்டுட்டா.  அந்த வகைல ஹில்லரி மாமி இன்னி வரைக்கும் கண்ணியத்தை விட்டுக் குடுக்கலை.  அடுத்த ஜனாதிபதி தேர்தல்ல அவர் ஜனநாயகக் கட்சி வேட்பாளரா வரலாம்கற அளவுக்கு தன்னோட கண்ணியத்தைக் காப்பாத்திண்டிருக்கா.  அவரோட தனிப்பட்ட சங்கடம் பத்தி மீடியாவோட ஆர்வத்துக்குத் தீனி போடாம அவர் காட்டின மௌனமும் அதுக்குக் காரணம். 

பார்தியோட சேர்ந்து வாழணுமா வேண்டாமான்னு உனக்குத்தான் தெரியும், நீ தான் முடிவு பண்ணணும். இனிமே பொதுவுக்கு வராம நீ யோசிச்சு முடிவு பண்ணி நடந்துக்கோம்மா. நீ பொழைச்சுக்கோ. மீடியாக்காரா பொழைக்க வேண்டாம்.  சரி தானடிம்மா?

* * * * *

Copyright © R. Veera Raghavan 2015

Friday, 12 June 2015

Why it is Not a Fair Law which Unseated Jayalalithaa

        It does not seem a fair law – the law which unseated Jayalalithaa from her position as chief minister of Tamil Nadu and as a member of the State’s legislative assembly when a Bengaluru special court convicted her for possessing assets valued more than her known sources of income. 

To be precise: Law may well say that such a judicial verdict should force anyone out of those offices.  But the unfair part of it lies in making her go immediately rather than postpone her exit till an appeal court also might, if at all, judge her guilty.  And if the appeal court, after hearing all concerned, would say ‘she is not guilty, the lower court went wrong’ – which really happened in her case  - she should have continued as chief minister and legislative assembly member without any break.   That would have been fair.

The law which expelled Jayalalithaa upon her conviction was born of a 2013 Supreme Court judgement in Lily Thomas v. Union of India and Ors.  By that judgement the Supreme Court nullified a provision in the Representation of the People Act, which led to the instant application of the disqualification- effect on sitting members of a legislative assembly or legislative council of a State (MLA’s or MLC’s) or of parliament (MP’s). As that Act stands now, sitting members of these elected bodies would cease to be members upon their mere conviction for many specified offences or upon their getting sentenced for some minimum terms for other offences.  Their period of disqualification is six years plus the time, if any, they spend in prison.  During that period the unseated member cannot also become an MLA, MLC or MP, through hot elections or soft nominations.

Before Lily Thomas, if such convicted and disqualified sitting member appealed to a higher court within 3 months the disqualification-effect was not applied on him or her and would be enforced only if the appeal court also found him or her guilty.  And if the appeal court delivered a verdict of not guilty, the disqualification-effect stood erased and the sitting member just continued being a member.  So the law remained fair at that time, but it had changed by the time the special court decided Jayalalithaa’s case.  More needs to be said on why this law is unfair in its present form. 

Here I am not commenting on the merits or correctness of the Lily Thomas judgement.  Let us take that Supreme Court judgement as correct and the present law as valid.  We may still talk about the worth of having such a disqualifying law

Just to be clear: I am not also touching the merits or correctness of the judgements delivered first by the Bengaluru special court and then by the Karnataka High Court in appeal proceedings, on the assets case against Jayalalithaa.  I am on a more fundamental issue.

Everyone will note.  When the new disqualification law unseated Jayalalithaa, she was not alone in getting affected.  The State of Tamil Nadu suddenly lost its chief minister.   To remove the chief minister of a State forcibly midway through his or her term, without a firm and conclusive basis, has serious repercussion for the State.  It gives a severe blow to governance and demoralizes the administrative machinery in the State. Then it is the people of the region who take the beating.   Let us not overlook these effects because it is a politician who seems affected most.

Some may argue: “The law’s effect on Jayalalithaa and its impact on Tamil Nadu do not arise from mere allegations of her political opponents but emanate from a court judgement finding her guilty.   If elected representatives flout criminal laws of the country the law should boldly check them and take away their representative status.  If they are to continue being an MLA or a chief minister, let them not break criminal laws and not suffer a court verdict.”

True, we should have a law which stops anyone from continuing as an MLA or a chief minister, if found guilty of certain offences.  But when a court of first instance – i.e., a court where a case is begun or first heard – finds him or her guilty and when appeal proceedings could ensue, many fresh scenarios crop up.  All these scenarios count in finding out which law of disqualification of a sitting MLA or MP is fair – the one that prevailed before Lily Thomas or the one which was ushered in by that ruling.

Look at a key question.  What is the significance of the judgement of a court of first instance, when appeals and revisions to higher courts are provided?    They are provided, on the basis of a principle, to a party dissatisfied with a court’s judgement or order.  That is, a judge may err while deciding a case or some part of it, and another judge at a higher level to whom it goes could correct the errors.  So law itself gives only a tentative value to a lower court’s judgement or order when it will be tested in appeal or revision. That is why the higher court generally orders interim stay on the lower court’s decision when the appellant or revision-petitioner asks for it.   A criminal appellate court may usually suspend a sentence awarded by the lower court and grant bail to the appellant-convict instead of staying the conviction.  But in any case the convict could finally convince the appellate court that he or she is not guilty and that the lower court’s judgement should be set aside.

So is it right to penalise an MLA or a chief minister on findings of a tentative value?  Is it just and fair to irreversibly erase the electoral victory of an MLA or a chief minister while the verdict of the lower court which does it remains possibly reversible in appeal?  A later acquittal by the appellate court cannot undo the loss of representative status for an MLA and cannot comfort a chief minister who had to step aside.  And a slow-down of work in a jolted State administration that sees a chief minister go out in this way cannot be made up if later he or she is cleared of guilt in an appeal.

Also, vendetta politics and malicious prosecutions are still seen around in our country.  False and exaggerated charges can be brought against active or popular politicians by their rivals, to hang over the heads of the accused like a sword of Damocles.  When politics in the country is not clean enough, our laws should not come handy for anyone to make it murkier. There are many charges under different laws which, if proved in court, will instantly disqualify a sitting MLA or an MP. Some of those criminal charges are easy to fling on political adversaries, and so our disqualification law should guard itself against misuse of that law.  Next, there is still scope for appointment of more competent persons in the lower judiciary.  And in any case, chances of error in a lower court judgement are reckoned by the law itself when it gives a right of appeal.  All these put together tell us that the law prior to Lily Thomas is preferable.

This is not to say that criminal justice system at lower levels works bad in most cases or that we have to distrust the merit of nearly every conviction handed down by a court of first instance. That is not the point.  The point is, an elected representative or a chief minister should never be put on an irreversible slide in their electoral gains or prospects because of a wrong conviction by a lower court, and their acquittal much later in appeal or revision does not help them recoup their loss.  And there are more things that weigh.

In the case of Jayalalithaa, on an order of the Supreme Court the Karnataka High Court heard her appeal on fast track and delivered its judgement quickly.   She took only 226 days from the date of conviction to appeal to the High Court and get a verdict of reversal and acquittal, which removed her disqualification.   All this happened when the original five-year term of the legislative assembly of Tamil Nadu, from which she was unseated, is not over and so she could again become the chief minister of the State.  Now she is contesting a by-election to the assembly from R. K. Nagar constituency, to be held on 27th June 2015.

A law which makes a chief minister step aside from office – a high constitutional office - on a court verdict of tentative significance and then enables her being sworn into the same office when a higher court overturns that verdict would not be a sound law.  More so, when in this backdrop a by-election had to be held for the Srirangam assembly constituency – that was Jayalalithaa’s original constituency which witnessed a vacancy when she was disqualified as an MLA, and so it had to be filled up - and further, when another by-election is on the anvil for one more constituency (R. K. Nagar), because its MLA belonging to Jayalalithaa’s party resigned to create a vacancy in the assembly so she could contest for it.   It is unfortunate that these kinds of unforeseen tamasha have come into play on applying the new disqualification law – for no fault of the accused.

Think of other bad consequences for a leader of a party unseated as an MLA and as chief minister, but whose appeal in a higher court is yet undecided.  Assume also that the appeal remains pending till the time elections are held next for the legislative assembly in his or her State.  (This is more likely if the lower court could give its judgement just about six months or a year or two before the oncoming assembly elections).  Then his or her opponents will merrily attack the disqualified status of the former chief minister who cannot contest that election, and will weaken the morale of his or her already troubled party.  In this way those opponents will surely win more votes unethically. With such a big disadvantage for them in elections, which could show in election results too, what does it matter to the appellant chief minister and his or her party if a higher court acquits the chief minister after the elections are over?   Here the law will be lending an unintended helping hand to the opposition at a crucial election time – whether or not they win the elections – and will fail to carry a neutral image.

In Jayalalithaa’s case, thanks to a direction of the Supreme Court the Karnataka High Court concluded her appeal and gave its judgement soon.  Being acquitted she could again become chief minister before the next assembly elections are due in Tamil Nadu.   But every other similar case involving a chief minister may not be left to the mercy and sagacity of the Supreme Court to muffle an injustice inherent in the present disqualification law.  And if the next round of elections to the State assembly are imminent, even the Supreme Court cannot help.
Here is another grave scenario.  If an incumbent prime minister of the country were to be convicted of a disqualifying offence, the present law will unseat him or her as prime minister and as an MP when conviction is handed down, though he or she may get acquitted in an appeal later.   It could happen that the acquittal comes only from the highest court, Supreme Court – which would be much later. But until then the beleaguered political head of the government of India, his or her party and the nation would have suffered huge and needless disgrace, criticisms, international embarrassment and more.  None of us would wish to bring our nation and our political leaders to this pitiable state.   Governments at all levels in our democracy can be run only through politicians and political leaders at the helm, some of whom may be good and some bad.  Law must be careful not to make it difficult for the good ones to survive and serve with dignity.

The present disqualification law could also make way for this horror.   A ruling party or coalition may be surviving with a majority of just one member more than the 50% strength of a legislature, at the Centre or in a State.  Then at least three of its supporting members may be held guilty of some disqualifying offence by a court of first instance, sending them out of that legislature. So the government will lose majority in the house and could fall, and a new government in a different coalition could come in.  The three disqualified members may later get acquitted in appeals at one or more higher levels, by which time the term of the legislature could be over, with the fallen real majority sitting in the opposition.  A change in law which could result in this much of political turmoil and injustice cannot evoke admiration in all those who work a democracy or care for it.

What is the worst scenario if we amend our disqualification law to bring it to its state before Lily Thomas?  This is what it would be. We may have an MLA, MLC or MP whom a trial court has found guilty of a disqualifying offence but who continues as elected representative by filing an appeal.  He may be found guilty by the appellate court also, or by the Supreme Court, and only at that time the disqualification-effect will apply on him.   By that time he may have completed the whole of his elected term.   He will have enjoyed an unfair benefit – being allowed to continue as an elected representative all through.  That is all.  Even then the law will catch up with him and he will stand disqualified for the prescribed period after the final court of appeal affirms his guilt. 

So it is good and necessary to restore the law prior to Lily Thomas, for sitting MLA’s, MLC’s and MP’s.  The present law is not fair.  It carries dangerous implications too.

As you see, all these are said on principle.  The decision of the Supreme Court, whatever it could be, in any appeal filed against the Karnataka High Court’s verdict in the disproportionate assets case against Jayalalithaa will have no effect on these views.   And yes, the result of the R.K. Nagar by-election which she is now contesting will have no relation to the fallout of the law discussed here.  

* * * * *

Copyright © R. Veera Raghavan 2015